Nerwica w połowie pokonana. - Netkobiety.pl

Z wielkim zainteresowaniem przeczytałam Twojego posta.Interesuje mnie ten problem,mój mąż od dwóch lat ma podobne objawy,raptowne skoki ciśnienia,kołatanie serca,bóle w klatce piersiowej i drżenie całego ciała.U Niego doszukiwano się choroby serca,a ostatnio nowotworu nadnerczy który daje podobne objawy,wszystkie wyniki ma w porządku.Jednak to chyba będzie nerwica,w ubiegłym roku trafił nawet do psychiatry,ten nie podjął żadnego leczenia,stwierdził że sam musi sobie pomóć i wziąć się w garść,jako dorazny lek wypisał Alprox.Chyba będzie musił udać się do innego psychiatry,przecież On nie ma wpływu na te swoje objawy,to w jaki sposób ma sam sobie pomóc.
Tobie dorciu życzę jak nakszybszego uporania się z tą paskudną i podstępną chorobą.:)

Aniu,citabax jest lekiem przeciwdepresyjnym,stosowany jest także w leczeniu lęku napadowego.Biorę go od blisko roku,mi bardzo pomógł.Ja lęki miałam sporadycznie kościół,autobus,tłum to mnie przerażało,no i straszna zmiennoiść nastrojów,bezsilność,płaczliwość......jest coraz lepiej,zaczełam jazdzić autobusem przez sześć lat nie jezdziłam,zaczełam chodzić do kościoła.W moim przypadku lęki nie były takie jak u Ciebie,tak silne.Sądzę że potrzebujesz innego leku niż citabax,lekarka która mi go wypisuje twierdzi że to przedewszystkim lek przeciwdepresyjny.Musisz sama wziąć się w garść,ja tak zaczełam myśleć i walczyć z tym,jak szłam ulicą i zaczynało mnie dopadać,myślałam jesteś silna dasz radę,nawet jak padniesz to wokół jest tłum ludzi i ktoś cię znajdzie....Takie myślenie i nastawienie też w jakimś stopniu mi pomogło.

.

Witaj aniu,czy zastanawiałaś się skąd wzieły się u ciebie te lęki?
Ja swoich mam wytłumaczenie,zaczeły się po operacji tętniaka mózgu którą przeszłam sześć lat temu.Było to tak traumatyczne przeżycie,każdy ból głowy,kazde zawroty wywoływały strach że znów coś sie zaczyna dziać.
Wydaje mi się ze i tak jestem silną osobą i nie poddaje się.Mam dla kogo żyć,jestem potrzebna moim dzieciom i mojemu kochanemu mężowi.:)
Mój mąż problemy które opisywałam wyżej zaczął mieć po samobójczej śmierci brata.
Czasami żartujemy,że sprzedamy dom na wsi i kupimy mieszkanie jak najbliżej szpitala,wtedy może ze swoimi dolegliwościami będziemy czuć sie bardziej bezpieczni.;)

Aniu,mi wydaje się ze nic nie dzieje się bez przyczyny,szczególnie w naszej psychice.Pomyśl czy nie wydarzyło sie nic w Twoim życiu co by wpłynęło na stan w ktorym się teraz znajdujesz.Mogą to być przeżycie bardzo odległe nawet z naszego dziecinstwa,nagromadzone przez lata......Myślę że powinnaś udać się jeszcze do psychloga,być może indywidualna terapia i leki Ci pomogą.:)

widzę, że dużo osób cierpi na nerwicę. moja mama też to ma.. nie wiem jakie leki stosuje.. tylko tyle, że przed pracą jakies na uspokojenie.

życzę powrotu do zdrowia i spokoju

Za dużo by chyba opowiadać.Nawet nie wiem od czego bym mogła zacząć .Ale chyba znalazłam przyczynę.Mój były facet.Damski bokser,alkoholik i człowiek odsiadujący swoje w zakładzie karnym.Z kimś takim byłam,jaki głupi człowiek czasem jest.Wkońcu po 3 latach zrobił dziecko innej i z nią jest.Ale do tej pory nie daje mi spokoju. Jak mam sie z tego wyleczyć?Doszłam do tego jak śni mi się co drugą noc w jakiś koszmarach.Jak sie od niego uwolnić?

Aniu,jak widzisz jest coś w Twoim życiu co mogło wpłynąć na stan w jakim się teraz znajdujesz.Czas skończyć z tym raz na zawsze i rozpocząć nowe życie.Związałaś się z nie odpowiednim facetem,przeżyłaś piekło....ale to wszystko jest już za Tobą.Walcz ze swoją chorobą i nie poddawaj się...trzymam za Ciebie kciuki.

Najważniejsze w tym wszystkim jest pozytywne nastawienie i pomoc najbliższych...bardzo dobrze że jest przy tobie ktoś kogo kochasz.Pisałaś że Twój były odsiaduje wyrok,więc w jaki sposób nie daje ci spokoju...jeżeli wydzwania ,jesteś zmuszona zmienić numer telefonu,no bo innej rady nie ma.Mam pytanie,czy on Ci grozi.....jeżeli tak to ta sprawa kwalifikuje się do zgłoszenia na policję w przeciwnym razie nigdy się od niego nie uwolnisz.

Ja też mam problem z nerwami. Dwa tygodnie temu wybrałam się w końcu do psychiatry, ale ta właściwie nie zdiagnozowała mnie nawet tylko stwierdziła, że jestem w trudnej sytuacji i przepisała Velafax. Brałam go tydzień. W tym czasie poza zgonem miałam chyba wszystkie możliwe skutki uboczne. Czułam się gorzej niż kiedykolwiek i naprawdę zaczęłam się bać, że coś mi się stanie poważnego. Mój problem polega też na tym, że nikomu nie powiedziałam o tym co się ze mną dzieje i jakie są tego przyczyny. Dziś nie wzięłam tego leku. Nie wiem, stwierdziłam, że chyba bardziej mi on szkodzi niż pomaga. Poza tym boję się uzależnienia. A najgorsze jest to, że absolutnie nie wiem czy dobrze robię...

Aniu,musisz koniecznie coś zrobić z tą sytucją w której się znalazłaś,facet nie może niszczyć Ci życia.Sądzę że Twoje lęki wzięły się z tego że cały czas się jego boisz.Jeżeli nie policja to w jaki sposób chcesz się od niego uwolnić,co na to wszystko Twoja rodzina,Twój chłopak....przecież on nie zatruwa życia tylko Tobie ale Wam wszystkim.:(
Niech ktoś z najbliższych porozmawiam z nim.

Niepokorna,sądzę że powinnaś jeszcze raz udać się do lekarza.Leki nie mogą wywoływać takich skutków ubocznych,najprawdopodobniej zostały zle dobrane i każdy organizm inaczej reaguje na dany lek.To co pomogło wielu nie musi pomóc nam.Dziewczyny,życzę wiele wytrwałości w walce z tą paskudną chrobą.:)

Oczywiście że tych lęków się pozbędziesz,jesteś na jak najlepszej drodze żeby je pokonać,trzymam za Ciebie kciuki.:)
I jak najszybciej zmień numer telefonu,powinnaś to zrobić dużo wcześniej,kiedy zaczął Cię nękać swoimi telefonami,ale lepiej pózno niż wcale.Staraj się wymazać go ze swojej pamieci,choc wiem że bedzie to trudne,zbyt wiele krzywd Ci wyrządził.Teraz masz przy sobie człowieka ktory Cię kocha,tworzycie rodzinę ,wspiera Cię.Nie pozwól by pamięć o byłym zatruwała Wam życie.

Tak trzymaj niepokorna,pozytywne nastawienie w tej chorobie to połowa sukcesu.Dobrze by było żeby ktoś wspierał Cię w walce z chorobą,taka pomoc naprawdę wiele daje,kiedy czujemy się bezpieczni i kochani.:)

Aniu,jeżeli jeszcze zaglądasz na to forum,napisz co u Ciebie.
Jak sobie radzisz....

pacorella psychiatra to taki sam lekarz jak każdy inny,tylko że leczy naszą duszę ,więc przełam wstyd i udaj się na wizytę.Objawy które opisujesz mogą sugerować że cierpisz na nerwicę lękową....wiedz że sama sobie z tym nie poradzisz.Nie leczona nerwica może prowadzić do uszkodzenia innych narządów,a w konsekwencji do poważniejszego leczenia.Przełam wstyd i marsz do lekarza,życzę powodzenia.:)

Jak sobie radzisz Beti75? Masz jakieś rady dla osób, które mają ten problem?

Witam ponownie, zacznę od początku. U mnie zaczęło się po wylewie męża (tętniak głowy), a klękłam pół roku później, kiedy dostał  pierwszego ataku padaczki. Miałam wszystkie klasyczne objawy newicy i depresji. Sytuacja mnie po prostu przerosła, a ponieważ miałam (i w ciąż mam) na utrzymaniu rodzinę tj. męża i córkę, musiałam coś z tym zrobić. Codziennie musiałam wstawać do pracy i normalnie w niej funkcjonować, co było nie lada wyczynem, a jeszcze wykazać się jakąś kreatywnością - koszmar. W związku z moimi problemami z sercem tzn. wydawało mi się że takie mam, udałam się do kardiologa. Ten po badaniu stwierdził, że wszystko z sercem ok, ale  przepisał mi jakieś tabletki na nerwy. I po tych tabletkach jak ręką odjął czułam się wyśmienicie. Wówczas uświadomiłam sobie, że to nie jakieś wrzody, cukrzyca, serce, rak tylko nerwica. Po miesiącu trzeba było rozstać się z tabletkami, a ja bez nich nie mogłam funkcjonować. Wtedy świadoma swojej choroby postanowiłam udać się do specjalisty - psychiatry. Myślałam, że to coś strasznego. Myliłam się. Leczę się prywatnie, nikt o tym nie musi wiedzieć, a wybrałam sobie lekarkę niewiele starszą odemnie. Leczę się już 1,5 roku Velafaxem 37,5. Zaczynałam od 2 razy dziennie po 1 tabletce, a teraz biorę tylko pół rano. Wiosną będę odstawiać, bo wiosna jest najlepsza na odstawianie leków. Czuję się bardzo dobrze, choć muszę cały czas nad sobą pracować.  Nie wiem czy choroba jeszcze kiedyś mnie nie dopadnie, ale wiem jedno, że bez leków, lekarza i rozmowy z nim sama bym sobie nie poradziła. Dlatego wszystkim bardzo polecam, nie wstydźcie się. Chciałabym jeszcze uprzedzić, że pierwsze dwa tygodnie przyjmowania leków są bardzo nieprzyjemne, (całkowity dół) dopiero po tym okresie odczuwa się wyraźną poprawę, ale o tym to powinien uprzedzić lekarz. Chyba mnie poniosło - rozpisałam się.

To prawa, pewnie dlatego tu zajrzałam. Mój mąż też miał wylew podpajęczynówkowy i ma założonego klipsa w lewej półkuli głowy. Trzyma się bardzo dobrze, mam na myśli psychikę. Czasem mu zazdroszczę i podziwiam. Jest sprawny fizycznie i umysłowo, tylko od czasu do czasu jak się pogoda zmienia to się źle czuje (ma jakieś szumy, nie może się skoncentrować), noi jak się zapomniał dwa razy, że jest po tak poważnej operacji i przybrał zbyt szybkie tempo życia (jest typowym baranem - w miejscu nie usiedzi, wszędzie go pełno) to go dopadł atak padaczki. Bierze teraz leki przeciwpadaczkowe. Noi musi się oszczędzać.
A jak było z Tobą i jak Ty i Twój mąż sobie radzicie?

Chyba popełniłam błąd,próbowałam na własną rękę odstawić leki,dopadło mnie dzisiaj.......
Jest mi tak ciężko,czuję taką ogromną niemoc ,płaczę bez powodu

Atinko, nie powinnaś sama odstawiać leków zwłaszcza o tej porze roku. Poczekaj do wiosny wtedy jest najlepsza pora, bo natura budzi się do życia i od razu człowiekowi chce się żyć. Nie wiem co TY bierzesz, ale leki na depresję im dłużej się zażywa, ty dłużej stopniowo się odstawia. Ja będę wiosną odstawiać, jak chcesz to możemy razem spróbować (oczywiście jak się skonsultujesz ze swoim lekarzem)  Jeśli chodzi o mojego męża to jest dwa lata po operacji.
Trzymaj się i myśl pozytywnie, bo skoro przeżyłaś tak poważny wylew i na dodatek jesteś sprawna to znaczy, że jeszcze masz sporo do zrobienia na tym świecie i nie możesz się poddawać. Tak zawsze mówię mojemu mężowi.