wewnetrzny smutek i niepokoj - Netkobiety.pl

Myślę, że to przez pogodę. Brak słońca niestety robi swoje- ja mam tak samo.

Ostatnio edytowany przez Bianca (2009-11-16 10:40:57)

Sueno – to nic innego jak kryzys końca studiów. Dopada większość osób i jest związany z konfrontacją naszych wyobrażeń z okresu sprzed rozpoczęcia studiów z brutalną – często- rzeczywistością kiedy je kończymy. Kiedy zaczynamy studia, kiedy jesteśmy w ich trakcie – mamy tysiące pomysłów na życie, na to co będziemy robić i kim ostatecznie będziemy. Im bliżej ich końca okazuje się, że nasze wybory nie zawsze były słuszne, decyzje dobre, a to kim będziemy i co osiągniemy ostatecznie w dorosłym życiu nie wyjaśni się zaraz po dostaniu dyplomu, ale wymaga od nas jeszcze wiele pracy i wysiłku. Znowu jesteśmy na początku drogi. Pamiętasz jak kończyłaś liceum ? Było pewnie podobnie – ale wtedy to nie był smutek , że coś się kończy (a tak było – kończyła się szkoła, kończyły się licealne przyjaźnie, miłości itd.) , ale raczej radosne oczekiwanie na to co nadejdzie. Musisz odnaleźć teraz w sobie to oczekiwanie, ale  będzie trudniej  bo już wiesz – jakkolwiek brutalnie to zabrzmi -że tak na prawdę świat na Ciebie nie czeka. Nikogo tak naprawdę nie interesuje jaka byłaś na studiach i co na nich osiągnęłaś. Liczy się znów tu i teraz.  Wszystko zaczyna się znów od początku. Znowu musisz pokazać kim jesteś i na co Cię stać. Znów musisz walczyć o siebie w tym świecie i o swoją przyszłość. I nie myśl ,że będzie to jedna walka-  takich bitw stoczysz nieskończenie wiele – aż do końca życia. Ale będą tez piękne momenty-  małych , codziennych zwycięstw i wielkiej wygranej : dobrej pracy, ukochanego u boku itd. Jesienna aura nie sprzyja pozytywnemu nastawieniu –ale spróbuj czerpać radość z drobiazgów, szukaj pociechy w ciszy i muzyce. Żeby rzeczywistość Cie tak nie przygnębiała – zrób sobie jak najbardziej szczegółowy plan i wypunktuj rzeczy najważniejsze (szukanie dobrej pracy, praca nad związkiem), ważne ( obrona pracy mgr , może doszlifowanie lub nauka jakiegoś języka , które pomogą Ci znaleźć dobrą pracę ?) i te  które można zostawić własnemu losowi. Trzymaj się tego planu jak steru. Pomoże Ci on krok po kroku uporać się z codziennością i przyniesie ukojenie. Pozwoli odnaleźć sens i wyznaczy cele.  A gdy pomimo tego czasem najdzie Cię smutna myśl  - nie odpędzaj jej. Każdy z nas czasem ma chwile słabości i potrzebuje sobie trochę popłakać ... Nie tylko radość jest składnikiem naszego życia –  smutek także.

Ostatnio edytowany przez Vausti (2008-09-22 12:44:27)

Szczęście ma rożne imiona Czasem nie rozpoznajemy go od razu Wiem, co przeżywasz bo jakiś czas temu byłam w bardzo podobnej sytuacji : kończymy studia i nagle okazuje się, że nic nie jest już pewne ani oczywiste , że nikt na nas nie czeka i nie da nam pracy tylko dlatego ,że skończyłyśmy jedne czy drugie studia i mamy piątkę na dyplomie ...
Stres który towarzyszy poszukiwaniom tej pierwszej, normalnej pracy - bo nie liczę tutaj licznych prac dorywczych, które wykonuje się w trakcie studiów - wpływa także na relacje z naszymi bliskimi.  Musicie przetrać ten czas - prawdą jest, że w dzisiejszych czasach ludzie często zmieniają i będą zmieniać pracę. To już nie te czasy, że ktoś zaczął pracę gdzieś i przesiedział w niej do emerytury. Ja nawet nie wiem czy ten cały ZUS się utrzyma i czy nasze pokolenie będzie miało jakiekolwiek emerytury Suene Najtrudniej zacząć i dobrze trafić od początku - potem, kiedy nabierze się trochę doświadczenia jest już lepiej. Pracodawcy sami o Ciebie zabiegają Branża turystyczna wciąż bardzo się rozwija - skoro lubisz geografię i podróże, może pomyśl o ścieżce zawodowej w tym kierunku ? Czasem zajmuje kilka miesięcy czy lat zanim znajdzie się "swoje miejsce". Ale jak powiadają - kto szuka ten znajdzie Grunt to nigdy nie przestawać szukać !

Ostatnio edytowany przez Vausti (2008-09-22 20:06:25)

Szukam dla siebie pocieszenia. Zginął tragicznie najbliższy przyjaciel mojego syna. Może istnieje forum o tematyce bardziej zbliżonej do mojego problemu. Gzie go szukać?

ja mam tak samo ale od roku biorę persen i  trochę pomaga ale nie zawsze

I znowu to samo...dół się pogłębia i wiara w siebie odchodzi coraz dalej...
Rozumiem, że rynek pracy jest teraz ciężki - na prawdę się staram na wszystkie sposoby znaleźć coś w swojej branży, bo kocham przyrodę, kocham podróże...studia skończyłam z wyróżnieniem - dałam z siebie wszystko...teraz jednak widzę, że to ciagle za mało...

Nadal walczę o to, żeby mi się udało...ale ludzkie jest czasem zwątpić, popłakać, czuć się nikim...

Najgorsze jest to, że jestem jakby na "utrzymaniu" chłopaka i strasznie się z tym czuję...
Nie stać mnie na nic...staram się oszczędzać jak tylko mogę...
Znowu czuję się mało atrakcyjna fizycznie i mało kobieca - a nawet tego nie zmienię, bo jeszcze długo pewnie nie będzie mnie stać na nowe ciuchy czy fryzjera

Mogłabym oczywiście zacząć pracować w sklepie odzieżowym (nawet chciałam to zrobić na początku, by dalej szukać czegoś innego, bo już wcześniej pracowałam tak), jednak moja mama, którą bardzo kocham i szanuję - strasznie to przeżyła, dzwoniła do mnie przed snem, żebym się nie poddawała i szukała pracy w swojej branży, a nie w sklepie, bo będzie jeszcze trudniej mi coś znaleźć...kazała mi obiecać, że nie pójdę do sklepu...co miałam zrobić? obiecałam...choć teraz żałuje

Ehh..musiałam się wyżalić, bo już mnie to dusiło

Sueno, Ty jesteś mądrą i świetną dziewczyną, może teraz jest gorzej ale na pewno w końcu gdzieś Cię docenią i będziesz miała pracę o której marzysz.. wiem.. cierpliwość.. tak dziś o nią trudno.. ale nie poddawaj się!! mamy kryzys.. nie od dziś.. ale przyjdzie dzień gdy znajdzie się dla Ciebie praca i wszystko się zmieni. rozumiem Cię-ja martwię się tak o mojego faceta, on od zawsze ma problemy z pracą.. jego wykształcenie jest marne ale wiem że uda mi się popchnąć go by to nadrobił

Każdy jeśli tylko czegoś chce to to osiągnie, ważne by mieć wyciągniętą rękę i potrafić to złapać!

a mama- ona chce dla Ciebie dobrze, wierzy w Ciebie i nie chce byś się zmarnowała! ja ją rozumiem, wie że ma mądrą córkę, wykształconą i dlatego stawia Twoje możliwości na samej górze

Dziś jest źle ale będzie lepiej :*

Sueno nie masz co się zawstydzać musisz znać swoją wartość! teraz gdy Ci tak źle zwłaszcza jest Ci potrzebne podtrzymanie na duchu, żebyś się nie poddawała i dalej szukała pracy dla siebie! i pewnie pasożytem nikt z bliskich Cię nie nazywa, a ten trudny okres jakoś przetrzymacie razem

Witam, pisze tutaj bo czuje sie ostatnie strasznie. tzn od czerwca 2009. zaczelo sie od tego ze konczylam staudia i zdawalam egzaminy... duzo czasu posiwecalam na nauke. Moja najlepsza przyjaciolka wyszla za maz i wyprowadzila sie  do pobliskiej miescowowsci. a ja poczułam się strasznie samotna i opuszczona. w domu z rodzicami i bratem nie mialam super relacji. z chlopakiem z ktorym jestem piec lat jakos sie nie potrafie dogadac. w dodatku po egzaminach od lipca zaczelam intensywie szukac pracy... i co i gucio... pracy brak w domu tata zawsze mi powtarza ze jestem smieciem. mama ze nie bedzie ze mna gadac bo nie ma oczym i tak przez cale zycie a ja chcialam zeby mnie kochali a tego do konca nie czulam.. 28 sierpnia zadzwonil budzik i moja mama nie wstala do pracy jak ja chcialam ja obudzic ona miala spiaczke... wezwalam pogotowie... udar mózgu- stan krytyczny.... pierwsze co powiedzieli.. szybko pobieglam do szpitala. tam zrobili mamie tomografie... i szybko operacje (odbarczanie)... krwiak podtwardówkowy, który tylko w 1% przypadkow nie ejst wynikiem uderzenia tylko stanem zdrowia... (moja mam chorowała ale sie nie leczyla a ja sie z  nia o to klocilam bo chcialam zeby zyla- leczenie zaczela w lipcu.... miala wysokie nadcisnienie i zmiany miazdzycwe glownej aorty). po przeieizeniu jej na oiom lekarze nie dawali duzych szansy. w sobote o 6 zadzwonili do domu ze szpitala ze mama zmarla ( nie moglismy zostac na oiomie bo tam przywiezli nowego pacjenta i lekarze w ogole nie lubia jak sie za dlgo tam siedzi. we wtorek byl pogrzeb.  w domu tata chodzi skolowany chociaz tak naprawde nie bylo miedzy moimi rodzicami idealnie... stale klotnie itd.. brat zamknal sie w sobie i tylko potrafi oczekwiac czegos w zamian a sam wypina sie i wychodzi bo ona wszystko gdzies... potrafi tylko powiedziec.. dobra skoncz... albo ciekawiej.. ja caly czas uczucie takiego wewnetrznego napiecia... leku strachu... i niestety mam holerne poczucie obowiazku... nie radze sobie...  co byście mi poradzili

dziekuje za rade. kiedys bylam pare razy u psychologa ale przerwalam spotkania.  ciezko jest za duzo rzeczy na raz i w ogole.  chcialabym uciec gdzies daleko i zaczac wszystko od poczatku, z daleka od wszystkich

ehh... przerwalam wizyty ze wzgledu na fundusze... teraz sukam nowego psychologa ale boje sie ze trafie na niefajna osobe...  i sie zraze. staram sie czasem nie myslec o problemach ale one i tak przychodza... dzien moge super spedzic... ale jak sie poloze nachodza mnie znowu i robi mi sie goraco a potem nie moge usnac... strasznie sie wszystkiem stresuje... nawet za bardzo wiem ze dla inncyh moze byc to denerwujace ale ja inaczej nie umiem mimo iz sie staram nie myslec o przykrych dla mnie sytuacjach o obowiazkach to i tak nie wychodzi... czasem na sile proboje nie myslec... odliczam sobie od 100 w dol lub odwrotnie. nie mam metody na relaks... ciezko mi jest komukolwiek tak na prawde zaufac bo boje sie odrzucenia oraz tego ze jak komus zaufam to i tak dostane po tylku i znowu mnie ktos zawiedzie... a to mnie ejszcze bardziej boli bo jak mam nadzieje... a potem i tak nic z tego nie wychodzi to to dotyka mnie dwa razy mocniej.

Panno truskawko - Podoba mi się to w Tobie - że "ładnie odbijasz piłeczkę" teraz Ty zachęcasz do wizyt u psychologa czy psychiatry!
Nie ma  czego się bać!!!!