Nic już nie wiem... W skrócie: poznaliśmy się przez internet i wytrzymaliśmy tak rok, w końcu wyjechałam do niego na studia, wtedy zaczęło się psuć - pojawił się problem jego zauroczenia w mojej współlokatorce i konta na portalach randkowych, pokasował wszystko, zerwał z nią kontakt, przebaczałam mu to okrągły rok i cierpiałam, wyjechałam do domu na wakacje (podczas wakacji było między nami kiepsko), w końcu wróciłam na uczelnię i było mi nawet dobrze. I teraz stop. Nawet dobrze? Z osobą, z którą mogłabym spędzić resztę życia ma mi być dobrze? Dobry, to w szkolnym dzienniku ocena 4, na skali od 1-6... Powiedziałabym nawet, że związek oceniam na dostateczny...
Kiedyś było wspaniale (efekt pierwszych miesięcy), ale wtedy nasz tryb życia był podobny - szkoła-skype-sen. Teraz ja mam swoją uczelnię i mnóstwo wolnego czasu, a mało znajomych, a on ma uczelnię, swój mini biznes, miłość do zarabiania pieniędzy i nowiutkich fajniutkich znajomych, w tym dużo fajnych koleżanek. Kiedy "pracuje" na komputerze, ja nie istnieję. Gdy mnie zaprosi do siebie na nocleg, często zdarza się, że leżę tam, oglądam telewizję i się nudzę, a on stuka w klawiaturę, odrywa się tylko od czasu do czasu z nadzieją, że mnie rozbierze i dostanie trochę przyjemności. Do tego często kłócimy się o głupoty + jestem zazdrosna, czego winą jest ta nieszczęsna była współlokatorka.... Zeszłam u niego na margines... Kiedy jest impreza nie mówi "idziemy" tylko "idę", a dobrze wiem jak zachowują się pijani 20-latkowie w towarzystwie kobiet, poza tym chętnie bym też poszła nie ze względu na zazdrość, tylko żeby gdzieś się pokazać, pobawić, ale nie chcę się dopraszać o zaproszenie... Nie chcę go błagać o miłość, o uwagę, o wysłuchanie, o zapoznanie z tymi fajnymi przyjaciółmi, jakbym była jakąś inwalidą, która sama sobie nie umie poradzić i znaleźć własnych kolegów... Ale chyba jestem nią...
Nie umiem sprawić, aby ten związek był dla mnie satysfakcjonujący, jednocześnie nie zaniedbując innych aspektów mojego życia. Wczoraj wymiękłam podczas rozmowy telefonicznej z nim... Ja cała zamartwiona i osamotniona, on wesoły opowiada mi co będzie robił jutro.. A ja mu mówię "jestem na ciebie zła.. nie jestem wesoła" na co on nadal lekkim i wesołym tonem: "no to bądź". Zakończyłam rozmowę i momentalnie pomyślałam "on mnie w ogóle nie potrzebuje". Ma swój świat, w którym ja jestem dodatkiem, źródłem czułości i przyjemności z posiadania własnej kobiety. Nie pyta mnie o zdanie, a jeśli spyta, to i tak nie ma to na nic wpływu. Przestałam go sprawdzać, wypytywać, lamentować, moja paranoja się skończyła... myślałam, że z końcem koszmaru przyjdzie błogi spokój, a przyszła... pustka. Jestem samotna w związku. Marzę o posiadaniu mężczyzny, chociaż go mam.
Czy powinnam się z nim rozstać? Napisałam do niego list, w którym proszę go o zdecydowanie czy jestem tą jedyną i pokazanie mi na to dowodów, czy po prostu nic nie przemawia za tym, żebyśmy to ciągnęli. Czekam na odpowiedź. Ale nie wiem czy dobrze zrobiłam... Nic już nie wiem...
tego nie uzysasz.
