mój problem - BULIMIA... - Netkobiety.pl

Witaj,

To, na co cierpisz to niekoniecznie musi byc już bulimia, ale objawy rzeczywiście sa neipokojące. Dobrze, że zdajesz sobie sprawę, że takie Twoje zachowanie nie rozwiąże Twoich problemów ani nie spowoduje, że schudniesz. Może powinnaś porozmawiać z kimś, komu ufasz? A jeśli to nie pomoże to może konieczna będzie potrzebna pomoc specjalista?

całkowicie zgadzam się z Majuszką:) Bardzo ważne jest to że zdajesz sobie sprawę ze swojego problemu i chcesz sobie pomóc:) wierz mi szkoda życia na anoreksję , bulimię i to co jest po tym:) pozdrawiam serdecznie i trzymam za Ciebie kciuki:)

Agucha87, objawy, które opisujesz raczej nie wskazują na bulimię, ale na pewno są bardzo niepokojące.
Piszesz, że "wmówiłaś sobie", że chłopak zostawił Cię z powodu wagi. Czyli on tak nie uzasadnił swojej decyzji, tylko to była Twoja interpretacja? Często jest tak, że kiedy nie znamy odpowiedzi na pewne pytania ( dlaczego on mnie zostawił? ) to poszukujemy winy albo w sobie, albo w nim, w otoczeniu... Ty chyba uznałaś swoja winę, przypisując ją wadze ( czy nie jest czasem tak, że Twoja waga to był Twój czuły punkt, kompleks? ).
Myślę, że warto właśnie wrócić do źródła całej sprawy i zastanowić się, czy takie myślenie rzeczywiście ma sens.
Skoro zerwaliście kilka miesięcy temu to raczej trudno będzie Ci szczerze porozmawiać z chłopakiem i dowiedzieć się jaki był powód Waszego rozstania ( a może jest to możliwe? ).
Moja droga co do sprawy Twojej wagi to uwierz mi, że Twoje 64kg przy 168cm było jak najbardziej w normie:) A zastanów się teraz czy taki chłopak, który zrywa z Tobą z powodu wagi ( za gruba , za chuda - nieważne ), czy on jest Ciebie wart? Na pewno masz mnóstwo zalet, na pewno nie jeden chłopak powie, że Twoja figura jest dla niego idealna. Popatrz na siebie jak na cenną, pełną różnorakich bogactw kobietę...
Ale to dopiero część problemu. Jeśli jesteś wystarczająco silna i przewartościujesz sprawy, o których pisałam wyżej i wrócisz do racjonalnego odżywiania ( najlepiej zrób sobie rozpiskę codziennych posiłków i dopilnuj, żebyś je zjadała nie wymiotując po nich - z czasem wszystko wróci do normy ).
Jeśli jednak nie dasz sobie rady z problemem to zgłoś sie do specjalisty ( psychologa ), bo wiadomo im wcześniej tym lepiej.
wierzę, że dasz rady:)

Malgorzata napisał:

Agucha87, objawy, które opisujesz raczej nie wskazują na bulimię, ale na pewno są bardzo niepokojące.

Myślę, że zdecydowanie objawy wskazują na bulimię i warto szukać pomocy. Jeśli pojawia się w młodym wieku bulimia to znaczy, że trzeba się sobą zająć, coś się w nas dzieje, są jakieś poważne wewnętrzne konflikty. Pozostawienie tego skutkuje tym, że powoli dołaczają się kolejne uzaleznienia, alkohol (po nim lepiej się czujemy, wzrasta nasze poczucie wartości), leki antydepresyjne (no bo trudno nam wytrzymać ze sobą i z tym co gdzieś głeboko nam nie daje spokoju..), uzależnienie od związków, od seksu (szukamy ulgi w seksie lub byciu z kimś), komputer (tak wspaniale nas uwalnia od samych siebie), itd. itp.

kaczuszka napisał:

Malgorzata napisał:

Agucha87, objawy, które opisujesz raczej nie wskazują na bulimię, ale na pewno są bardzo niepokojące.

Myślę, że zdecydowanie objawy wskazują na bulimię i warto szukać pomocy. Jeśli pojawia się w młodym wieku bulimia to znaczy, że trzeba się sobą zająć, coś się w nas dzieje, są jakieś poważne wewnętrzne konflikty. Pozostawienie tego skutkuje tym, że powoli dołaczają się kolejne uzaleznienia, alkohol (po nim lepiej się czujemy, wzrasta nasze poczucie wartości), leki antydepresyjne (no bo trudno nam wytrzymać ze sobą i z tym co gdzieś głeboko nam nie daje spokoju..), uzależnienie od związków, od seksu (szukamy ulgi w seksie lub byciu z kimś), komputer (tak wspaniale nas uwalnia od samych siebie), itd. itp.

tak ładnie to ujęłaś...

albo sama jestes psycholzką lub uprawiasz którys z pokrewnych zawodów, albo sama przez to przeszłas- tzn juz jetse po psychoterapii (albo jeszcze w trakcie) bo jako jedyna słusznie stwierdzasz ze bulimia to nie walka z kilogramami ale brak akceptowania siebie z powodow które siegaja dzieciństwa.
wiem cos o tym, sama jestem po psychoterapii i choruje od 14 lat na bulimię i jestem zywym przykladem na to że zaczyna sie od obżarstwa a kończy na rozwalaniu wszystkiego co sie przez cale zycie budowaniu (przyjaźnie rodzina małżenstwo). Oprócz uzaleznienia od jedzenia mam "doświadczenie" w seksie poza małżeńskiem z naciskiem na "dokopac mężowi ile się da" choć jet bohu ducha winien... mam tez totalny lęk przed ludzmi- unikam przyjaciół , uciekłam od rodziny najdalej jak sie da... a wszystkiem winne dzieciństwo , niby wzorowe i udane a jednak...

tak-ja też mam chyba problem. Wszystko zaczęło sie jakieś 2 lata temu wtedy podjęłam dość ostre odchudzanie trwające ok 4 miesięcy. Niestety doszło do tego że nie jadłam prawie nic a bardzo dużo ćwiczyłam fizycznie codziennie rower biegi basen . Schudłam ok 13 kg ale po 4 miesiącach zaczęłam sie obżerać tak strasznie żę nie byłam w stanie nad tym zapanować- nie byłam głodna i nigdy nie byłam zdolna do jedzenia takich ilosci - nawet wcześniej. Nie mogłam sobie z tym poradzić i zaczęłam wywoływać wymioty by zżucić choć troche tych kalorii. NIE BYŁO TO TRÓDNE BO I TAK ROBIŁO MI SIE NIEDOBRZE. Obrzarstwo trwało jednak ok pół roku.Przytyłam i byłam w dołku, w koncu zaczęłam sie znowu odchudzać było ok przez jakieś 1,5 miesiąca ale obecnie od tygodnia znowu jem duużo i wymiotuje. Teraz to wygląda tak, że nie mogę dotrzymać danego sobie słowa i czegoś nie zjeść potem mam wyżuty sumienia i wywołuje wymioty- jedząc mam świadomosć że za chwile to zrobie- nie wiem co to jest mówie sobie że to nie jest problem, ale jeśli tak to czemu nie moge przestać? ostatnio zauważyłam że jak jestem zestresowana to wywołuje wymioty i mi lepiej hmmm - chce już normalnir sie odżywiać i żyć...

Witam;)
Od jakiegos czasu podejrzewam, ze moja wspoltokatorka ma bulimie. chcaialbym sie poradzic czy moje podejrzenia sa sluszne, gdyz chyba nie ma klasycznych objawow.
Przede wszystkim nie zauwazylam u niej strasznych napadow glodu - co prawda jedzac jakis posilek np potrafi najpierw zjesc bulke albo joghurt poznije talerz makaronu i na koniec zjesc jablka. po takim posilku idzie do WC zamyka sie na jakies 5 - 10 min i odkreca kran. Pare razy probowalam podsluchac czy nie slychac zadnych odglosow ale nic szczegolnego nie uslyszalam. Czy bulimiczki po pewnym czasie maja ciagle odruch kaszlniecia przy wymiotowaiu czy to przechodzi po jakims czasie?? Moja kolezakna kilka razy w zyciu sie drastycznie odchudzala, chudla i znowu tyla a teraz od paru lat trzyma wage mim iz je dosyc sporo i kalorycznie. Czy to moze byc bu;imia???

Je mało posiłkow ale na obiad zjada duze ilosci i miesza produkty.  Bardzo szybko je, wrecz lapczywie. a zmian raczej nie zauwazylam. Wydaje mi sie ze bardzo sie stara to ukryc jezeli faktycznie ma bulimie;/

ale najwiekszy problem w tym ze ona jest strasznie zamknieta w sobie;/ niby wesola kontaktowa dziewczyna ale nigdy nie rozmawia o swoich problemach i na pewno sie do niczego nie przyzna;/
probowalam juz pare razy podsluchac jak iscie do lazienki ale za kazdym razem odkreca kran ;/
a wlasnie czy mozliwe jest by wymiotowala bez odruchu kaszlniecia??

a czy myslicie ze jej nagle ataki kaszlu, ktory niewiadomo skad sie wziął bo nie jest przeziebiona i lekarz tez nie okreslil dolkladnej jego przyczyny moga byc zwiazane z uszkodzony przelykiem albo cos z tym stylu??

i jak moge jej najlepiej pomoc?? sprobowac z nia porozmawiac albo moze porozmawiac z jej mama zeby wyslala ja do psychologa??
nie bardzo wiem co powinnam w takiej sytuacji zrobic i jak jej skutecznie pomoc;/

Mam bulimię dawno za sobą i mogę doradzić jedno: nie powinnaś ignorować żadnych objawów stresu. Może to nie bulimia a może tak. Z pewnością to nie są natutalne i noramalne reakcje. Nie wiem skąd jesteś ale jest kilka dobrych ośrodków leczenia zaburzeń jedzenia i wielu dobrych terapeutów. Zarób cos z tym, bo z każdym dniem będziesz czuła sie coraz gorzej.
Nota bene gratuluję odwagi przyznania sie do tego, że coś jest nie tak. To pierwszy krok do wyzdrowienia. Ja swój problem chowałam latami.

witam. postaram sie krotko opisac moja sytuacje i bardzo bym prosila o odpowiedz. otoz kilka miesiecy temu zaczelam sie odchudzac.  dostalam super diete od kolezanki 10 kg w ciagu 2 tyg. wlasciwie juz w pierwszym tyg schudlam 7kg. a w drugim 1 kg bylam bardzo zadowolona gdyz juz praktycznie od klku lat nie akceptowalam siebie a szczegolnie mojej wagi. wtedy wazylam 72kg. mam 173 cm wzrostu. z racji tego ze byla to strasznie meczaca dieta ale skutek rewelacyjny 8kg! nie chcialam zeby moje wysilki poszly na marne wiec po miesiacu gdy zauwazylam ze jednak 1 kg przytylam zaczelam prowokowac wymioty. pierwszy raz gdy to zrobilam czulam sie fatalnie. Bolalo mnie cale gardlo. Ale wlasciwie lepiej sie poczulam, taka pusta, lekka. Obiecalam sobie ze nie bede tego nigdy wiecej robic bo zdaje sobie sprawe jakie to jest niebezpieczne. jednak coraz czesciej zdarzaly mi sie jakies dziwne napady obzarstwa. no i tak zostalo do dzisiaj. czasem wymiotuje 4-5 razy dziennie. Szczegolnie gdy mam na cos ogromna ochote, wtedy jem wszystko co mam w lodowce. Dziwne jest dla mnie to ze nie jem w obecnosci innych osob albo bardzo rzadko.jezeli ktos jest w domu to najczesciej zabieram jedzenie do pokoju(tak zeby nikt nie widzial) i tam po kryjomu sie objadam. potem od razu pedze do wc i wymiotuje. ostatnio strasznie zle sie czuje, nie mam na nic ochoty, mam ciagle zgage, chce mi sie spac, czasem dziwnie mnie serce boli.
nie wiem czy to sa skutki tego co robie ale zaczyna mnie to martwic.
codziennie gdy rano wstaje obiecuje sobie ze nie nie bede tego wiecej robila. niestety  nigdy tej obietnicy nie dotrzymuje, jedynie w przypadku gdy nie jem caly dzien albo baaardzo malo.(2 krakersy wasa z czyms.)
naprawde zaczynam sie tym martwic. Boje sie strasznie przytyc. kazdy gram to tragedia., ale tez wiem ze  zla droge wybralam na schudniecie.
czy ja mam juz powazny problem?  teraz waze 59kg i dalej mysle ze jestem za gruba.
prosze o odp. pozdrawiam