Trudny wybór - rodzina czy kobieta ? - Netkobiety.pl

no cóż Twoja dziewczyna zapewne uznaje, że sprawność i zdrowie są nam dane na stałe, nic bardziej mylnego- czego zresztą sam doświadczasz na codzień.
To, że stać Ciebie na ofiarność wobec matki świadczy o tym, że jesteś fajnym, odpowiedzialnym facetem, który nie ucieka od problemów.
Myślę, że związek dwojga ludzi powinien opierać się na zrozumieniu tej drugiej osoby, na  kompromisie, partnerstwie.
Nie można kogoś ,,ubierać" na swoją modłę ani tym bardziej szantażować. Przykro mi to pisać ale tak nie zachowuje się dorosła osoba.

Jeżeli  naprawde Kocha to nie powinna stawiać ci ultimatum , w końcu chodzi o Twoją Matkę która wymaga teraz opieki , nie powinna się czuć dla Ciebie ciężarem . Powinieneś sięlepiej zastanowić czy chcesz spędzić życie z taką egoistką !

Nie możesz na pozwolić, żeby stawiała ci takie warunki. Jako dorosła, wspaniała osoba, jak napisałeś, powinna zrozumieć, że kochasz swoją Mamę, a w tym właśnie momencie Ona potrzebuje Twojej pomocy. I zrozumiałe jest, że mieszkanie z teściową nie jest jej na rękę, ale skoro sytuacja tego wymaga, to jako kochająca Ciebie kobieta powinna to zrozumieć.
         
                                                                                                                                                             Ania

a ja tę dziewczynę rozumiem. Jest trójka rodzeństwa, czemu tylko qwertpl i ONA mają się poświęcać, rezygnować z samodzielnego mieszkania i zajmować się matką? No jego rodzeństwo jakoś tego nie zrobiło. Moim zdaniem, tygodniowe dyżury po kolei każdego z rodzeństwa to uczciwe wyjście z sytuacji. I nie rozumiem co jest w tym strasznego?

Może jej warunek wynika z tego, że widzi, iż qwertpl daje się wykorzystywać rodzeństwu i nie potrafi im się sprzeciwić?

>>dlaczego tak agresywnie reaguje na odmowę, to fakt, że planujemy tą przeprowadzkę już od roku i teraz trafiło nam się tanie mieszkanie ale stawianie wszystkiego na ostrzu noża jest paskudne<<

Zaraz, zaraz - coś planujecie od roku, o chorobie matki wiedziałeś cały czas, a teraz chcesz dziewczynę wystawić do wiatru i dziwisz się, że jest wściekła?

Choroba mamy trwa już prawie 5 lat i wszyscy widzimy , że stan się nie polepsza wręcz odwrotnie. Jedno z rodzeństwa mieszka z rodziną już od 5 lat, drugie było za granica wróciło, mieszkalismy razem przez rok i wtedy powstał plan wspólnego zamieszkania z moja dziewczyna. Brat miał mieszkać z mama a my spokojnie zaczelismy szukać mieszkania. Jednak do tego nie doszło cześciowo z plany pomieszała utrata pracy, oraz z brak taniego mieszkania. Brat poznał kobiete i sie wyprowadził teraz dzielimy sie obowiązaki w trójkę ale z mama mieszkam ja. Tu nie chodziło o wyslig kto pierwszy sie wyprowadzi i ma problem z głowy, bo taki zarzut również padł w moją strone. Tylko znaleźnienie rozwiazania, sądzę ze dyżury tygodniowe są najrozsądniesze, poprostu każdy bedzie musiał spędził tydzień w domu z mama. Chce zamieszkać ze swoją kobieta , tylko wszystko staje przeciwko nam, zostając w domu zawiode i strace dziewczynę, wyprowadzając się sumienie nie pozwoli mi życ. Dlatego dzisiaj wieczorem musimy wspólnie ustalić wszystko razem z naszą mamą. Pozdrawiam i dziękuje za wasze zdanie.

Uważam że to jak facet zachowuje się do własnej matki to pokazuje jak kiedyś będzie zachowywał się w stosunku do własnej żony...
CZy wspólne mieszkanie z mamą tak bardzo ingeruje w wasze życie?
czy macie dla siebie jakiś zupełnie własny kąt?
Zróbcie dyżury rodzeństwa...
jest tak wiele wyjsć..tylko trzeba spokojnie usiąść i porozmawiac na ten temat...

ja mam syna...nie wyobrażam sobie , że kiedy /oby nigdy/ byłabym chora On po prostu by mnie zostawił ...
Nie chodzi przecież o to by całe swoje prywatne życie poświecić...ale uważam że rodzice mają prawo oczekiwać kiedyś  pomocy...opieki...
Ale to moje zdanie

W tej trudnej sytuacji Twoja kobieta nie powinna stawiać warunków,ale okazać zrozumienie.Jeżeli jest rodzeństwo to powinniście ustalić opiekę nad Mamą.Też mam dzieci (są dorosłe i mają swoje Rodziny); strasznie boję się,żeby mnie nie spotkała taka sytuacja.Dla matki to bardzo przykre.Mam nadzieję,że dojdziecie do porozumienia? Przecież Mamie chyba się to należy?

witajcie! opisze tu swoj problem,choc pisalam na innych forach. zmienilam troche te historie, zeby mnie michal i jego rodzenstwo nie namierzylo...
jest 5 chlopakow i jedna dziewczyna,chora matka za sciana ojciec pijaczek z 4 glupimi kundlami, wypowadza sie najstarszy do tescia, drugi idzie za granice, kolejny do tescia, kolejny tez. pracuja na gospodarce,na budowie,  ich zony nie pracuja, typowie gospodynie maja po 1-2 pokoju na pietrze u tesciow.  4 chlopacy z 5. to znaczy oprocz michala, michal ma dziewczyne nazywa sie agata, oraz siostre studentke, bardzo niemile stworzenie. dziewczyna chce miec dziecko i meza, on nie decyduje sie, zal mu zostawiac chorej matki. dziewczyna odchodzi po 4 latach. spotyka mnie. on pracuje, ja na czas okreslony do marca. mam pol mieszkania w miescie, jego dom to 2-3 pokoiki z kuchnia, z ojcem pijakiem i chora matka. mieszkaja w takim zadupiu ze nawet na miejscu lisa omijalabym takie zakamarki. mamy 2400budzetu razem stac nas tylko na mieszkanie u mnie. u nich nie ma miejsca. rodzenstwo mnie nie lubi, bo zabieram opieke ich matce, a oni nie maja gdzie jej na przyszlosc wziac.
moje pytanie nic dzieciom nie dac, z gola dupa puscic ze musza po tesciach mieszkac i sie dziwic ze opieki nie beda mieli?
ps. staramy sie o dziecko, juz niedlugo bedziemy mieszkac u mnie!i mam w nosie gadanie braci i siostry

martusia i co ty wiesz o zyciu? wiesz ze musialam lapac na dziecko mojego chlopaka, zeby sie wyprowadzil od rodzicow? czytalas moją sytuacje? lapac?to znaczy ze zdecydowac sie na rodzine, mimo ze mam na nią czas. oboje zdecydowalismy. mam dosyc czekania, az sie wyniesie, dosyc czekania i stawania w kolejce za mamą i siostra. dlatego jestem juz w 3 meisiacu i za jakies pol roku bede miala w koncu meza przy sobie. a reszta niech sobie radzi. nie jeden ma sobie zycie zepsuc, a wszyscy sie podzielic.mam dziecko pod sercem i juz dzis sie modle, zeby nie musialo sobie przezemnie zycia psuc, poswiecac sie, wyrzekac rodziny i ukochanej kobiety.

Jak przeczytałam Twojego posta to pomyślałam: jaka ta Twoja dziewczyna nieczuła, samolubna, egoistka. Ale jak czytałam dalej co piszesz i zaczęłam się zastanawiać to powiem Ci, że to Ty jesteś problemem i nie będzie miała Twoja dziewczyna  łatwego życia z Tobą.
Twoja mama jest chora od 5 lat, brat dopiero miał się budować  i nie mógłby się opiekować mamą - to dlaczego od roku szukaliście mieszkania z dziewczyną ? nie mogę tego zrozumieć.
Jeśli chciałeś opiekować się mamą do czasu aż brat  się wybuduje i chciałeś żeby dziewczyna zamieszkała z Tobą i chorą mamą - taki był Twój plan - to dlaczego jej tego nie zaproponowałeś w ubiegłym roku , nie uzgodniłeś z nią tego  tylko kazałeś jej, czy tam razem szukaliście mieszkania?

Walisz dziewczynę po prostu w rogi ! naobiecywałeś jej że będziecie razem i nic nie robiłeś w tym kierunku - i myślałeś że jest ok. Problem powstał jak dziewczyna znalazła to mieszkanie w końcu, bo pewnie to ona znalazła. A Ty teraz "NIE" bo mama, bo dziewczyna nie chce, a Ty taki biedny i nie wiesz co robić. Nie jesteś w porządku w stosunku do swojej dziewczyny bo ją okłamywałeś przez rok że razem zamieszkacie , nie jesteś w porządku do swojej matki bo wiedząc, że jest chora i potrzebuje opieki zaplanowałeś już rok wcześniej że ją zostawisz i wyprowadzisz się.
Masz dylemat to fakt, ale nie szukaj winnych. Bo to Ty jesteś winien całej tej sytuacji. Jesteś nieodpowiedzialny i unikasz rozwiązywania problemów - krzywdzisz tym nie tylko siebie ale i innych. I wcale nie usprawiedliwia Cię fakt że teraz litujesz się nad swoją mamą bo to Ty jesteś odpowiedzialny za powstałą sytuację.

Ja jestem matka dorosłych dzieci i nie wyobrażam sobie, że gdy przyjdzie choroba, zniedołężnienie to moje dzieci mają rzucić swoje normalne życie, swoje obowiązki, swoje rodziny i zająć się MNĄ. Karmieniem, zmienianiem pampersów, zakupami. Być na każde zawołanie, by pomóc mi przewrócić się z boku na bok, poprawiać poduszki, podawać leki, czuwać w nocy, myć, obcinać paznokcie itd. Nie chcę tego, bo wiem jaka to ciężka praca, jaka absorbująca i jak wykluczająca z normalnego życia.
Nie wiem dlaczego nadal pokutuje myślenie, że dom opieki dla starego i obłożnie chorego rodzica jest dowodem na brak serca u dzieci. Moje dzieci wiedzą, że ja w razie czego chcę iść do takiego domu, bo tam jest całodobowa opieka medyczna, rehabilitacja, odpowiedni sprzęt, który pomoże uczynić moje życie znośniejszym. Swoje dzieci chcę tylko widywać i cieszyć się ich szczęściem, nie chcę być kulą u nogi. Bo choć darzymy się miłością, to wiem że tak by było, to nieuniknione.
Uważam, że rodzice nie mają prawa wymagać aż tak wielkiego poświęcenia ze strony swoich dzieci. Owszem, troski, uwagi, ale nie poświęcenia, bo poświęcenie jest zawsze kosztem czegoś innego. A to coś to ich własne życie, ich praca, ich małżonkowie i dzieci. To nie jest byle co.
Nie potrzebuję, żeby moje dzieci "odpłacały" mi za to, że je urodziłam i "nosiłam pod sercem". Nie urodziłam ich jako ZABEZPIECZENIA na starość. Urodziłam je dla świata, nie dla siebie.
Niedaleko miejsca gdzie mieszkam jest wspaniały dom spokojnej starości. Tam się wybieram, gdy przyjdzie pora. Jestem na to przygotowana duchowo i finansowo

Strasznie smutna ta cała historia. Nikt nigdy nie powienien stawiać drugiej osoby przed takim wyborem.