gdy serducho pęka... - Netkobiety.pl

Rozstalam sie z chlopakiem, bez zadnego konkretnego powodu, po prostu jemu przestalo zalezec. Zachowal sie jak male dziecko ktore nie wiem czego chce. Mniejsza z tym. Pisze tu bo chce to wszystko z siebie wyrzucic, to co nagromadzilo sie we mnie przez ostatnie dni. Kocham go jak cholera, swiata poza nim nie widze. Zwiazalam sie z nim z milosci, wiedzialam jaki jest, wszyscy mi to powtarzali, NIEZDECYDOWANY GÓWNIARZ. Wiedzialam w co sie pakuje, bylam swiadoma, mimo jego zapewnien, jak to najprawdopodobniej sie skonczy. I najlpsze jest to ,ze niczego nie zaluje, zadnej podjetej decyzji. "Udowodnie sobie, ze nie potrzebuje Cie do szczescia,  a Ty gamoniu pozalujesz !" - to jest moja  oficjalna wersija i daze do tego, aby naprawde tak myslec. Tylko naprawde wyglada to duzo gorzej to co sie ze mna dzieje to jest jakis koszmar. Nie zycze nikomu. Nie chodziałam do szkoly, caly dzien to telewizja i komputer, byle zajac czyms czas. O nauce nawet nie da rady wspomniec bo nie ma takiej opcji zebym sie na tym skupila. Nie izoluje sie od przyjaciol, znajomych,, wole spedzac czas z nimi, niz siedziec sama w domu jak glupia. Kiedy jestem  z kims to czuje ze zycie sie jeszcze nie skonczylo, gorzej jest gdy wracam do domu i kolejny dol gdy jestem z kims przynajmniej nie placze caly czas. Jeszcze pol roku temu nie mialam pojecia, ze tak okropnie mozna cierpiec. Budze sie w nocy, bo caly czas mi sie sni. Kilka snow z nim co noc. Budze sie i klę, przeklinam siebie, jego., klade sie, uspakajam, i przypominam sobie slowa piosenki " nie ma czym przejmowac sie, bo jest paru ludzi, bo jest pare w zyciu dobrych chwil", czasami zasypiam, niekiedy leze tak do rana. Wszytsko mi go przypomina.musialam przemalowac pokoj, nie uzywam perfum tych co wczesniej, siedze w szkole i przez okno widze jego dom.  Moge tylko dziekowac losowi, ze nie mieszkalismy razem, bo wtedy nie wiem jakbym wszystko zniosla. Kazda na pozor durna rzecz, niewarta niczego rzecz przypomina mi to co bylo, nie potrafie uzywac swojego telefonu, bo pamietam kazdego sms i rozmowe. To wszytsko jest jak szpilki, ktore wbijaja mi sie w serce. Z czasem moze zapomne, moze bede pamietac,  tylko te mile rzeczy, moze zostanie sentyment, bardzo bym tego chciala. Narazie nie moge wbic sobie do glowy, ze to on jest debilem i nie zasluguje na mnie.  Nie moge mimo tego, ze mnie zostawil, skrzywdzil jak nikt nigdy, znienawidziec go. Nie wiem czy to dobre rozwiazanie, ale latwoje byloby mi, gdybym mogla go chociaz w myslach powyzywac   Boje sie jeszcze jednego. Niemozlowe jest zebysmy stracili kontakt. Po prostu nie da rady, mamy wspolych znajomch, nalezymy do jednej organizacji, pewnie czekaja nas wspolne wakacje i inne wyjazdy. Boje sie ze to bedzie wracac, za kazdym razem gdy  chodz troszeczke dojde do siebie. Wiem ze on nie zniknie " tak o " z mojego zycia. chce nauczyc sie go tolerowac, ale to jeszcze odlegla przyszlosc. Ale niczego nie zaluje, zadnej chwili. Mam nadzieje, ze naucze sie zyc od nowa trzymajcie za mnie kciukiu. Jezeli macie jakies cenne rady, wskazówki, jak Wy poradzilyscie sobie  z podobnym problem prosze o posty Pozdrawiam:)