Depresja pod opieką psychiatry znaczy nienormalna! - Netkobiety.pl

Kochana,

Tak powiedział, jej mąż, a ona (twoja córka) jak na to wszystko? Masz od niej jakieś wsparcie, zrozumienie w tej strasznej chorobie?

Tak masz racje, przeważnie ludzie chcą słyszeć to co chcą wiedzieć, ale żeby też nie było za dobrze, ani za źle Prowadzenie dziennika jest bardzo dobre na wylanie z siebie wszystkiego co nas męczy, rani, a nawet cieszy. Na swój sposób wszyscy jesteśmy egoistami, a przez innych stajemy się samolubami. Twoja córka spojrzała na Ciebie oczami swojego męża , bo tak chyba jest wygodniej, mężczyźni nie lubią płaczu kobiet, upraszczają go, tłumacząc: mówiłaś, wiec o co Ci chodzi

Mimo wszystko jak jest i jak będzie, nie zamykaj się na ludzi. Człowiek potrzebuje przyjaźni, albo kogoś kogo można kochać.

Niby Cie rozumiem, ale i nie rozumiem.
Co widzisz złego w tym, że (załóżmy) myślisz inaczej? OK. Myślisz inaczej BO - jesteś bardziej wrażliwa, delikatniejsza a przez to WYJĄTKOWA! Też miałam depresję (ponad 2 lata) też się leczyłam u psychiatry, ale właśnie tak ON i ja tłumaczyliśmy sobie mój stan, on mnie umacniał, "utwardzał" w stosunku do otaczającego świata. Skończyło się to dobrze, choć lekko nie było. Nabrałam stoickiego podejścia do problemów dnia codziennego. Nie pytam już: i co jeszcze (złego) może mnie spotkać? - przykład: wchodzę do domu wiosną a tu w pokoju leje mi się woda z sufitu (roztopy) - to cóż? co ja mogę na to poradzić - NIC! teraz nikt nie wejdzie na dach! I przeszłam nad tym do porządku dziennego.
Druga sprawa to trwanie w chorym związku "dla dobra córki". Zrozumiałam, że ona już dorosła i samodzielniona - nie potrzebuje takiego twojego poświęcenia. Już Nie!
Więc uszy do góry, jeszcze będzie lepiej, tylko zadbaj sama o siebie :)u

Witam
Dziś ten lepszy dzień, mam nadzieję. Dziś ugłaskałam depresję i tego czarnego potwora.Uśpiłam ich i nawet się uśmiecham. Nie, moje kochane dziewczyny, nie jestem obłąkana ani nawet niezrównoważona. Wszystko ze mną ok.Jestem tylko czasem smutna, czasem nawet bardziej niż trochę i wtedy cierpię. Ale przecież najpiękniejsze rzeczy powstają właśnie z wielkiego uniesienia, niewazne czy czuje się szczęśliwie czy rozpaczliwie. I to, że nie potrafię zwyczajnie płakać, to dlatego, że to co się dzieje ze mną i w moim życiu też nie jest zwyczajne. Jest niezwyczajne, ale nie nienormalne, obłąkane czy szalone. Jestem świadoma tego co się we mnie dzieje, jakie dziwne myśli i słowa rodzą się w mojej duszy. Nie zakładam w zimie słomkowego kapelusza, nie mam jeszcze małpki ani nawet papugi, nie robię nic czym mogłabym zadziwić moją córkę, nie musi się mnie wstydzić, a to że czuję inaczej to nie znaczy że źle. I nie mam zamiaru zmieniać swoich potarganych myśli według ich standardów, bo to są moje i tylko moje myśli, uczucia i życie.

Mój tata miał depresję z lękami....NIESTETY NIE ŻYJE......POPEŁNIŁ SAMOBÓJSTWO........(*)..................:(
jesli ktos czyta ten post , niech się zasatnowi chodź przez chwile i zrobi dla tej drugiej osoby chorej na ta chorobę wszystko co w jego mocy.....takie osoby wołają o pomoc milczeniem..........

Witaj. Depresja to bardzo powazny stan emocji, to nie jest choroba psychiczna, tylko choroba emocji. To, że leczysz się u psychiatry nie znaczy, że jesteś już dziwakiem, psycholem. Ludzie zdrowi nie rozumieją tego stanu, ba nawet nie chcą się wczuć. Ciągłe lęki, brak sił, by nawet wziąć prysznic, zawroty w głowie, problemy ze snem, ciągła apatia, brak perspektyw do działania, do życia. Depresja może nawet doprowadzić do obłędu stad tyle przypadków samobójstw. To wieczna walka z samym sobą. Rozumiem, leczę się na depresję od 2005 roku, zachorowałam, kiedy zaraz po ślubie zamieszkałam z super teściową i "ukochanym mężulkiem". Brak pomocy i wsparcia, ale wsparcia nie typu "weź się w garść" tylko empatii, pomocy w codziennym funkcjonowaniu, jest tutaj niezbędne. Córka powinna Cię wspierać, pomagać, a nie jeszcze doprowadzać do kolejnego stresu. Trzymaj się cieplutko

Zwłoki kobiety.Jeszcze jedno chcę ci nadmienić,że to nie my powinnyśmy się wstydzić swojej choroby i słabości, tylko ci co do tego doprowadzili.Dlaczego więc całą odpowiedzialność zrzucasz na siebie,jak to nie twoja wina.Później przez innych rezygnujemy z własnego życia,własnych marzeń, zamykając się w sobie i żyjąc w jakimś piekle, które jakiś idiota nam zgotował.To raczej ci co nas krzywdzą,którzy robią z nas ofiary,którzy żywią się naszymi łzami powinni się leczyć.Ranią nas słowami,które zapadają w pamięć jak ziarno w ziemię i wyrasta obraz naszych nieszczęść.Dlatego weź się w garść i na pierwszym miejscu postaw JA.

Doskonale Cię rozumiem. Niestety kiedy jest nam źle, ciężko, zostajemy z tym sami. Na początku też mi się wydawało, że ktoś mnie wesprze w moim smutku, ale mój mąż miał dosyć mego płaczu - działałam mu na nerwy, rodzice opieprzali mnie, że sama sobie zasłużyłam na takie życie, a siostra wogóle przestała ze mną rozmawiać, bo za każdym razem stwierdzała, że jestem egoistką, kiedy zaczynałam płakać. Teraz nikomu nie mówię o sobie. Nie mam przyjaciół - nawet w mężu, zresztą co będę Ci mówić o przyjaźni z mężem, skoro rozumiem, że to on miał częściowy wpływ na Twoje zdrowie.
Niedaleko mnie mieszka pewna kobieta, zawsze jest smutna, a jej mąż to niezwykły wesołek, zawsze kiedy są razem to jej dogryza, a wszyscy dookoła się śmieją. Wszyscy mówią, że Krysia to muma, a mi się wydaje, że ona jest po prostu nieszczęśliwa. Nikt tego nie widzi. I tak jest z kazdą osobą mającą depresję. Nikt nie będzie Cię ciągle słuchal, pocieszał, nawet dobra koleżanka z czasem Ci powie "denerwujesz mnie".
Ja Cię rozumiem, nie wiem czy to Ci pomoże ale są ludzie którzy naprawdę czują się tak samo jak Ty. Zanim nie zrozumiesz, że na nikim nie można polegać, tylko na sobie, to nie pokonasz depresji.

Mam pytanie,poniewaz mój maż leczy sie na depresję,nie znam jej odmian,ale wiele razy słyszałm o samobójstwie,jak nie zrobiłam czegos po mysli męża to słyszałam groźby.Ciągłe ataki na mnie i poniżanie mnie,czasem nawet podniósł na mnie rękę,od kilku lat się leczy farmakologicznie,ale nic to nie zmieniło,może troche jest spokojniejszy,ale wciąż powraca do niego lęk matki,on boi sie jej panicznie,wiele razy płakał przez nią,ma koszmarne wspomnienia z dzieciństwa,nie spałam po nocach,jeździłam z nim po lekarzach,dbałam o niego i jego stan psychiczny,ale on nigdy nie zadbał o mój!nikt o to nie zadbał,nadal mnie poniża,wyzywa,traktuje jak śmiecia,mimo,że mamy dwójke dzieci.Znosze to tyle lat,pomagałam jak mogłam,płakałam razem z nim,ale on tego nie zauwazał,czy uważasz,że powinnam zostać i dalej cierpieć,myślęć tylko o nim?bo jest chory?wbrew sobie?własnemu szczęściu?w moich scianach rozgrywa się czasem dramat(ostatnio rzadziej)ale jednak,prawie codziennie słyszę wyzwiska pod swoim adresem,mam dalej udawać i tłumaczyć sobie,że to choroba przez niego przemawia?on nie widzi problemu,uważa,że to ja jestem chora...więc chciałabym znać twoją opinię?
Bardzo współczuję śmierci taty[*]

Do motoserce.
Ta choroba raczej nie objawia się agresją. Ludzie z depresją są wycofani z zycia
Może to jakaś inna choroba,np. schizofrenia?

Nie zadawałam pytań ponieważ słuchałam tylko porad od nich,jak rozmawiac z taką osoba,jak żyć,uważałam,że to normalne,jego zachowanie wobec mnie,że to choroba nie on,stwierdzono u niego depresję,ale on nie zachowuje się tak jak tu opisujecie,dlatego nie dziwie się,że mnie nie rozumiecie.U mnie wygląda to całkiem inaczej,ja sie go poprostu (chwilami)boję,boje się,że znajdę go w nocy wiszącego,budzę się czasem w nocy sprawdzam czy śpi,boje sie że może nam grozic krzywda z jego strony,to nie ma nic wspólnego z wycofaniem ze społeczeństwa.Jestem po pierwszej wizycie u psychologa,wiem jedno,tak zyc nie można,kiedy robiłam ile sie dało,żeby ratować jego życie,on nie robił nic,poprostu poddał się leczeniu,ale to nie zmieniło jego zachowania,jest tylko spokojniejszy i przesypia całą noc to wszystko.

Alez ja to własnie czyniłam przez te lata,współpracowałam i wiesz co dostałam w podziękowaniu od niego i jego rodziny?że to ja zrobiłam z niego wariata,wiedząć że popadł w depresję przez dzieciństwo jakiego doświadczył,najgorsze że on trzyma się z nimi cały czas!co ja mogę jeszcze zrobić?

Kochana
Jak ktoś zaznaczył wyżej depresja to wycofanie,
nie agresja, więc zastanów się,
może to inny przypadek
i skonsultuj to z psychiatrą męża.
Może to jego manipulacja
i sposób na życie...
Może, może , może
w tej naszej psychice siedzą
tak różne stwory i potwory,
często ukrywają się
po postacią innych,
a po latach okazuje
się że to jakaś psychoza...
Pozdrawiam