Lęk przed prowadzeniem auta - amaksofobia - Netkobiety.pl

no ja się barzdo bała w ogóle po raz pierwszy zasiąść za kierownicą auta, wręcz panicznie bałam sie wyjechac do miasta , jak jest duży ruch, bo najbarzdiej przerażało mnie jak sobie uświadomiłam,że ja mogę jechac w porządku, a ktoś może właśnie wjechać we mnie!!! panicznie się tego bałam, al esię przemogłąm na kursie prawa jazdy, które zdałam jakies 4 miesiące temu nauczyłam sie z czasem ufać innym kierowcom i jak już nabrałam pewności siebie, przestałąm się tak bać!!! wiesz myślę,że wszystko tak naprawdę leży  nazym umyśle, i sami się nakręcamy, Ty chyba tez się nagatywnie nakręciłaś, więc najlepiej by było, gdybyś wsiadła za kierownicę, i po prostu pojechała, jak sięokaże,że jest wszystko w porządku to,że nic złego sięnei dzieje to będzie śwaidczyło,że już jest wszystko OK, myśl pozytywnie!!!Trzymam kciuki!!!

ja dopiero idę na kurs i też się boję, trochę dlatego bo nigdy nie siedziałam w aucie jako kierowca, no i wydaje mi się,że nei jestem na tyle  lotna, by zrozumieć zasady poruszania się po  drodze, że nie wspomnę o samej jeździe samochodem:( pocieszam sie tym,że może głupsi ode mnie dali radę:)

Mam tez ten problem.Jako dziecko nie moglam sie doczekac , kiedy zrobie prawo jazdy i kupie sobie wlasnego "malucha".Ale kiedy juz to prawko mialam , to robilam wszystko , zeby nie prowadzic samochodu.Jak juz ktos mnie zmusil , to wpadalam w histerie, plakalam i trzeslam sie jak galareta , jakby to byla jakas straszna kara.Az nadszedl czas , ze musialam sie przemoc , bo trzeba bylo dziecko odwiezc do szkoly, do lekarza , a maz wyjechal...Przed wyjazdem klepalam" zdrowaśki", , a jadac nie czerpalam przyjemnosci z jazdy , tylko modlilam sie , zeby jak najszybciej. szczesliwie dojechac do celu.Niedawno maz kupil mi samochod.Piekny , wygodny , wyposazony.Coz z tego , skoro od jego kupna i przywiezienia go z innego miasta bylam w stanie go tylko wypucowac na glanc.Wszyscy sie ze mnie smieja , ze jestem jakas nienormalna , inni na moim miejscu przynajmniej przez kilka dni nie wysiadali by z auta.Wyobraznia mi za bardzo pracuje.Widzac siebie za kierownica mam przed oczami szklo , krew i moje dzieci.Wiem , ze musze cos z tym zrobic , bo zycie mnie zmusza do tego , zeby jezdzic, ale ten strach mnie wykonczy.Przyznam , byl czas , ze zapomnialam o tym , zaczelam jezdzic bardziej na luzie , do czasu , gdy maz nie opowiedzial mi o tragicznym , smiertelnym wypadku , jaki mial miejsce na skrzyzowaniu , gdzie najczesciej przejezdzam

Jestem swiezym kierowcą, ale zanim zdałam egzamin uczestniczyłam w wypadku, jako pasazer. Samochód ktorym jechałam, dachował. Okropne przeżycie. Myślałam ze to koniec. Nie zamknełam oczu ani na moment. Widziałąm jak wszystko wiruje. Była nas piątka. Na szczescie nic sie nikomu nie stało. Od tego czasu cięzko mi zaufac jakiemukolwiek kierowcy, nie mowic juz o tym jak sama sie czuje za kierownica. Tak bardzo bym chciała kierowac samochód na luzie. A wyobrażnia pacuje i wspomnienia wracaja. W tym miesiącu bede miałą własny samochód. Juz nie moge sie doczekac, ale przeaza mnie sama mysl o właczeniu sie do ruchu miejskiego. Grrr.

Vito,  to dobrze, że czujesz się odpowiedzialny. Każdy zdrowo myślący człowiek ma świadomość tego, że może po drodze się coś wydarzyć.
Myślę, że Twój strach, który Cię paraliżuje wynika z tego, że krótko jeździsz. Porozmawiaj z kimś kto ma większe doświadczenie i zapytaj jak z nim było, kiedy zaczynał. Może miał te same obawy co Ty teraz i udzieli Ci rad.

cierpię na klaustrofobię,więc wyobrazcie sobie ,co się ze mną dzieje podczas jazdy samochodem.. Zdarza mi się ,że zatrzymuję się ,wysiadam i trzęsę się jak osika.. A nie daj boże ,żebym miała drzwi zamknięte,albo okno...Co do parkowania ,nie bójcie się,jeżdżę już 25 lat i mimo rutyny ,też mam obawy ,czy się zmieszczę... ,ale jak dotąd żadnego nawet nie pukłam

Myślałam ,że  każdy się domyśli o co chodzi z tym zamknięciem...,chodzi o blokadę od środka ,a okno otwarte możliwie najszerzej..

i tak jesteście dziewczyny odważne,ja nigdy nie zrobię prawka,to co czuję gdy usiądę za kierownicą jest nie do opisania-trzęsą mi się ręce,nogi robią się miękkie jak z waty,oblewają mnie poty....więc lepiej nie ryzkować dla bezpieczeństwa swojego a co najważniejsze innych ludzi......

Sluchajcie , przyszedl czas , ze musialam sie przelamac.Jezdze i jakos przelamalam opory.Nie sprawia mi to - przynajmniej narazie - jakiejs mega przyjemnosci , robie to bo musze , ale nie trzese sie juz jak galareta jak zasiadam za kierownica.Duzo myslalam o tej mojej fobii i zrozumialam , ze jak ma mi sie cos stac , to sie stanie nawet jak bede szla chodnikiem.Lepiej chyba wozic swoj tylek , niz zapylac na nogach.A jesli chodzi o parlowanie , to szukam miejsc , gdzie nie ma scisku i tloku innych aut.Najwazniejsze , zeby nie myslec intensywnie o tym , co moze sie przydarzyc zlego , tylko nastawic sie pozytywnie .Na razie tego sie trzymam , zobaczymy , czy to cos pomoze na dluzsza mete ;0

Kochani to wszystko to nic. Miasto to dżungla - i tej zasady się trzymam, a zasada ograniczonego zaufania jest interpretowana przeze mnie jako - Nie ufaj nikomu, nawet zawodowcom. Ja zaczęłam jeździć bo musiałam, starsza córcia poszła do szkoły, zrobiło się zimno a dowieźć  trzeba. Nie było łatwo, przełamałam się po ......... 13 latach niejeżdżenia No i co pobije ktoś mój rekord   W sierpniu pojeździłam kilka razy z mężulkiem po prowizorycznym placu manewrowym, ze 2 razy pojechałam w trasę 45 km - do babci na wieś. Doszliśmy do wniosku że mnie nikt nie będzie rozliczał czy dojechałam na odległość paczki zapałek. Na razie jeżdżę po najbliższej okolicy miasta ale w samo centrum to się jeszcze nie pcham. Boję się tych sygnalizacji, wariatów na drodze i ciasnoty na ulicy. Ale po tak długiej przerwie i tak jestem z siebie dumna. Trzymam za Was kciuki i powodzenia na egzaminach i na drodze.