Monotonia w związku - jak jej uniknąć ? - Netkobiety.pl

Do tego trzeba dwojga. Samemu ciężko coś zdziałać. Ja się starałam bardzo, stawałam na głowie i co...pomagało na chwilę a potem znów była szara codzienność. Po co się starać skoro druga strona tego nie docenia.
Odpuściłam...i znalazłam nowy sposób na nudę ale tylko dla siebie.

Ja myślę, że monotonia rodzi się po cichu. Wiecie, to nie jest tak,że pewnego dnia się budzimy i stwierdzamy,że nasze życie i związek są monotonne. Na monotonię w związku tzreba zapracować. Widzę to po moich rodzicach, którzy sa ze sobą 25 lat i już patrzeć na siebie nie mogą.  Może to tak ,ze mam za bardzo zajęła się w pewnym momencie nami ( mam dwie siostry) a tato został gdzieś z boku ? Było tak ,ze to my wyjeżdżałyśmy z mamą ( nauczycielką) na wakacje nad mozre czy dziadków bo tata nie miał nigdy urlopu i dużo pracował, razem chodziłyśmy na zakupy i do kina czy kawiarni ... W pewnym jednak momencie dorosłyśmy , skończyłyśmy studia i każda z nas w wyruszyła w świat ( jest nami różnica 1 roku więc w ciągu trzech lat dom opustoszał ) Tylko ja jestem w Polsce i to w wawie a pchdzę z suwałk więc mam daleko i nie odwiedzam rodziców często. I oto mam zastała sama z kimś kogo zupełnie nie zna. Czasem do mnie dzwoni i pyta czy będę zła jak się rozwiodą bo nie może z ojcem wytrzymać. Oczywiście wiem ,ze nigdy tego nie zrobi bo co by ludzie powiedzieli , ale ...przykre to i smutne. Mam nadzieje, że mnie to nie spotka. Że mojego związku nie zabij monotonia dnia codziennego ani kolei życia. Mimo ,że będę mieć dzieci - tak planujemy z narzeczonym - to jednak nigdy nie poświęcę się im tak do końca żeby potem za 20 lat nie zostać na starość z kimś obcym pod jednym dachem.

Witam,
O związek trzeba wspólnie dbać. Tylko dwie dobrze dobrane połówki pomarańczy potrafią ze sobą przez wiele lat wspaniale się porozumiewać i wzajemnie wspierać a przede wszystkim kochać. Myślałam, że w moim małżeństwie też jest dobrze. Lecz od pewnego czasu przyglądam się wszystkiemu gdzieś z boku i stwierdzam, że właściwie żyjemy we dwoje ale gdzieś obok siebie a nie z sobą. Spotykamy się na dłużej w weekendy, gdy nie trzeba iść do pracy, nigdzie razem nie wychodzimy bo nie mamy z kim zostawić naszego dziecka. Bardzo mało ze sobą rozmawiamy. Większość czasu pochłaniają nam zajęcia związane z opieką nad dzieckiem, odrabiamy też zaległości z całego tygodnia i nie ma czasu na rozmowę. A nawet gdyby się znalazł to nie potrafimy ze sobą tak rozmawiać jak kiedyś. Ja mam najwidoczniej od związku większe oczekiwania. Chcę aby mąż mnie dostrzegał, czasem sprawił mi radość drobnym gestem bo ja czasem staram się zaskakiwać go czymś miłym, ale nie działa to w drugą stronę. Znikła między nami ta magia. Postanowiłam porozmawiać z nim i  wyłuszczyć moje żale. Z facetami podobno tak trzeba, nie czekać aż się domyślą i zauważą tylko mówić wprost. On stwierdził, że nie widzi problemu. Mówi, że poprzewracało mi się w głowie i sama nie wiem czego chcę. Ostatnio poznałam kogoś z kim bardzo dużo rozmawiam głównie w sieci choć znamy się pobieżnie również w realu. Lubimy ze sobą rozmawiać. Mamy podobne zainteresowania i podobne dusze, podobne wykształcenie. "Flirtujemy" w formie pisemnej poprawiając sobie w ten sposób humor na każdy kolejny dzień szarego życia. Wspominam o tym nie dlatego, że chodzi mi po głowie jakaś zdrada, lecz chcę jedynie powiedzieć, że są na tym świecie faceci, którzy jeszcze umieją rozmawiać i  okazywać kobiecie zainteresowanie. Ale nie taka powinna być recepta na monotonię związku. Taka znajomość mogłaby za naszym przyzwoleniem przerodzić się w romans a to wróżyłoby rozpad związku. Ale nie zamierzam przestać rozmawiać z nim, bo lubię to robić. Myslę, że takich par jak moje małżeństwo jest wiele. I z czasem po prostu się rozstają. Co sądzicie na ten temat?

bardzo dobre porady i pomysły ....... próbowałam użyć tego typu rzeczy wielokrotnie i działają doskonale. Problemem nie jest brak pożądania, problemem jest brak rozmów i wspólnych zainteresowań..... Nie mamy o czym rozmawiać, a kontakt tego typu jest dla mnie bardzo ważny..... On nie nawiązuje rozmów, woli robić coś innego a ja gdybym się nie odezwała cały dzień to i on by milczał. Nie czyta książek, praktycznie nie chodzi do kina, nie zaprasza mnie nigdzie, nie planuje żadnych wyjazdów, z trudem daje się gdzieś wyciągnąć itd...... Z dziećmi to najchętniej siedziałby w domu, sam się nie domyśli by wyjść choćby z nimi na spacer, wszystko trzeba wymuszać. Tak było od zawsze, tylko jakoś nie przeszkadzało mi, ale teraz to do mnie dotarło ze zdwojoną siłą i leżą mi na sercu. O on uważa to za normalną sytuację. Wiem, że nie uda mi się tego zmienić. Próbowałam wiele razy. Cały czas stawiam mu za wzór jego najlepszego przyjaciela, który jest całkowitą odrotnością mojego męża. Ale to nie pomaga.

Pawlaann jakbyś wyjęła mi to z ust. W moim małżeństwie jest podobnie. Na poczatku nie budziło niepokoju, ja silna kobieta, on słabszy, oczekującu ciągle na mój ruch. Zaraz po ślubie nie dziwiło mnie, że nasi znajomi ciągle robią sobie gdzieś wypady, to na biwak, to na kajaki, to do jakiegoś pubu. A nasze życie wyglądało tak, że wracał z pracy, obiadek zawsze na stole, pilot telewizor i tyle do szczęścia mu było potrzeba. Nie było o czym rozmawiać , bo z natury jest człowiekiem małomównym, wszelkie próby kończyły sie na tym, że ja mówiłam a on patrzył w telewizję. Tak mijały lata i dopóki rodziły sie dzieci jakoś to było. Zajęta wychowywaniem, bo nie podjęłam pracy zawodowej, jedynie kończyłam szkoły najpierw policealną, później studia, nie przywiązywałam aż tak do tego uwagi. Myślałam, że tak musi być, choć coraz częściej zaczęło mi to doskwierać. Patrzyłam ukradkiem z zazdrością na mężów moich koleżanek, którzy potrafili zadecydować o wakacjach, o wypadzie w weekendy, o zwykłym zaproszeniu na kolację itd. Doszło do tego, że pózniej już mi się nie chciało nigdzie z nim ani jechać ani wychodzić, bo i tak nie byłoby o czym rozmawiać i jest strasznie nudno. Tak wygląda powolne wypalanie sie małżeństwa. On nie zrobił niczego, żeby tej monotonii nie było, zawsze liczył na mnie. On zarabiał a ja zajmowałam sie całą resztą, wszystkie decyzje podejmowałam sama, a on żył w moim cieniu bez własnego zdania, więc po czasie stwierdzasz, że żyjesz nie sama , ale w samotności. I przez 15 lat było tak: praca potem godzina 15 pilot telewizor do 23 i spaćku. Cokolwiek by miało się dziać w naszym życiu to tylko jak ja sama sobie zaplanowałam albo wymyśliłam, więc może dlatego jak poczułam tą męską rękę w kimś innym, pochłonęłam sie bez reszty.
Na monotonię tak naprawdę chyba nie ma sposobu, bo nawet jeśli będzie się wnosić do życia ciągle coś nowego, to do tego też można się przyzwyczaić i będzie się chciało coraz to więcej. Ja myślę, że w pewnym momencie zawsze będzie to przyzwyczajenie i trochę monotonii, ale zawsze można ją złagodzić

Nie wiem czy to jest wogóle możliwe, tak łatwo o tym pisać, planować co bedziemy robić zeby było cudownie ale o tym w zyciu codziennym sie zapomina...

Moze generalnie najlepszym rozwiazaniem jest zaakceptowanie tego ze monotonia niezalenie czy to w zwiazku czy pracy jest i bedzie zawsze i zawsze sie pojawi prdzej czy pozniej. Moze jednak to nie to moze monotonia wynika z trybu zycia cvodzienngo w ktory popadamy, ale rowniez z lenistwa naszego wlasnego i prawdopodobnie z minimaloizownaia swoich wysilkow w zyciu i zwiazku.

].
zycze pomysłów i powodzenia