Forum Kobiet - NETKOBIETY.PL

Na początek przemyśl wasze relacje i czy aby twoja mama tak całkiem bezpodstawnie na ciebie naskakuje.
Nie będe nikogo bronic bo nie znam sytuacji jednak sama wiem doskonale że gdy miałam naście lat moja mama była dlamnie wrogiem publicznym numer jeden i również miałm do niej ale o to że ciągle na mnie naskakuje. Moje nastawienie uległo zmianie po tym jak sama stałam się mamą dopiero wtedy zrozumiałam jak wygląda życie matki i dlaczego tak często kłuciłyśmy się. rola matki jest bardzo ciężka i powinnaś spojrzec na tą drugą strone medalu. Jednak po rozwarzeniu waszych relacji po prostu szczerze z nią porozmawiaj o waszych stosunkach o tym co cię dręczy i co sprawia ci przykroś sprubuj bo możesz wiele zyskac.

Powodzenia

Kasiorku... miałam to samo, póki nie wyjechałam na studia. To prawdziwa ulga uwolnić się od tej czarownicy Niestety, nic Ci nie poradzę, bo sama ten okres po prostu... przeczekałam. Teraz żyje mi się na własnych śmieciach jak w bajce, tylko do domu tak niechętnie się wraca, bo znów tam dostaję rolę "przynieś, podaj, pozamiataj", jednak koleżanki mówią, że jeszcze jakieś 3 latka i nawet to powinno się zmienić. A teraz mój brat czeka na to, aż rozpocznie studia i będzie się mógł do mnie przeprowadzić

Niestety czasem zaciera się granica między chęcią dobrego wychowania a chęcią zrobienia z dziecka człowieka wg mamy "widzimisie". Pamiętajcie o tym wszystkie mamy :p Wasze dzieci to też ludzie, nie pieski Mają własne uczucia, plany i przemyślenia.

brysia, odpisałaś na mój problem na innym forum o alkoholizmie, to napiszę ci moją przeszłość właśnie z matką. Gdy byłam nastolatką mojej matce też wszystko przeszkadzało, a to koleżanki nie odpowiednie dla mnie (a ta nie ma ojca, a ten ojciec pije a bo za biedna( chociaż sama pochodziłam z PGR rodziny) nie wolno mi było iść na spacer ze znajomymi, do kina bo zawsze uważała że jestem nikim a każda dziewczyna to (kurwa i suka) tak mi mówiła, nie mogłam mieć chłopaka bo od razu jestem puszczalska. Gdy miałam 17 lat nie wytrzymałam tej presji poniżania i chciałam uciec, tą ucieczką była ciąża gdyż myślałam że znalazłam wreszcie bratnią duszę. Niestety był to kolejny błąd, chłopak wystraszył się mojej matki, że będzie nami rządziła (i chyba miał rację) zostawił mnie w ciąży. Ja jednak moją miłość i samotność przelałam na to dziecko. Było dla mnie wszystkim. Urodziłam syna (mój mały książę jak mu to później mówiłam), moja matka robiła wszystko aby nas rozdzielić (nawet potrafiła mnie uderzyć gdyż chciałam go wykąpać) kładła sobie jego do spania a mnie nie pozwoliła na nic gdyż mnie i syna utrzymywała. Minęło 9 lat (z obelgami od najgorszych, mimo iż sprzątałam, gotowałam itp.) Poznałam obecnego męża, wyszłam za mąż (też robiła wszystko abyśmy się nie pobrali), mąż przepisał syna na siebie (biologiczny ojciec nigdy się nie zainteresował) urodziłam mężowi syna, chłopaki przepadają za sobą (pomimo 12 lat różnicy), syn uczył się bardzo dobrze, dzisiaj idzie na studia psychologii, a moja matka co? No właśnie .... młodszego syna nie uważa za wnuka, a starszy też jest zły bo nie robi tego co ona chce.... A moje małżeństwo... no właśnie też nam bruździła ciągle i buntowała męża przeciwko mnie. Gdy zerwałam z nią kontakt... to mam problem z mężem bo poczuł się jak moja matka... I co wy na to?

dziewczyny próbowałam różnych metod-nie skutkuje.Chyba zostanie tak jak jest puki nie wydorośleje.alciakk-ja nie mam się co obawiać że moja córa do domu dziecię przyniesie bo pomijając jej zachowanie to jest całkiem rozsądna.smutne było to twoje życie-moje było podobne i starałam się aby moje dziecko miała to czego nie miałam ja.

Kurcze, jak miałam 12 lat, mogłam wracać o 22. Jak musi się czuć taka dziewczyna mówiąc koleżankom: dziewczyny, muszę już wracać do domu, mama mi pozwala być poza domem do 21. To musi być dla niej poniżające...

Nie znam Twojej córki, ale mając 15 lat sama miałam więcej rozumu niż teraz... Są osoby, które w tym wieku są naprawdę dojrzałe psychicznie i emocjonalnie. Potraktuj ją trochę poważniej. Może nie wszystko, ale powrót o 22, ba, nawet o 23 naprawdę jej się należy...

skąd ja to znam. Ja eż tak miałam. Moja mama dopiero doceniła moją pomoc gdy się wyprowadziłam z domu. a mojego chłopaka nigdy nie lubiła i nadal go nie lubi. jest poprosu zła że dorosłam

no dziewczyny-piszecie daj jej swobodę?dałam,co z tego wyszło?wychodziła umalowana bo podobno taka moda,zadawała się z dziewczyną która jest córką właściciela tureckiej knajpy i tera pół podwórka wytyka ją palcami a ta beczy po kontach.Ale jak mówiłam że tak będzie to nie docierało-kto to widział nastolatkę stojącą pod knajpą po 21.30?
Na razie chodzi tylko do szkoły a potem siedzi w domu albo wychodzi z nami,niestety mieszkamy w stolicy atu nie jest łatwo,u nas młodzież nie ma co robić więc nastolatki piją,ćpają biją się i demolują także wolę żeby moje dziecię siedziało w domu.
Rozmawiam z nią dużo niestety jest na takim etapie że ona jest najmądrzejsza i wszystko lepiej wie