Forum Kobiet - NETKOBIETY.PL

Tak trudno żyć mi z tą myślą,że jestem sama i samotna:(. Chyba tak naprawdę nigdy nie czułam, żeby komuś na mnie zależało. Od kiedy zmarła moja mama wszystko się zmieniło, już nigdy nie słyszałam, żeby ktoś mnie kochał. Być może dlatego mam zbyt niskie poczucie wartości. Ale jak mam go nie mieć, skoro moje siostry zawsze były ładniejsze ode mnie, a bynajmiej tak większośc uważała. Mimo,że czasem ktoś mi powie, że jestem ładna czy seksowna to wcale tak nie czuję. Nigdy też nie miałam szczęścia do koleżanek, bo zawsze ktoś czegoś ode mnie chciał i tylko dlatego się ze mną kolegował. Teraz kiedy mając 25 lat i wyprowadziłam się z domu, w ktorym już nei mogłam znieść tego,że traktowana byłam jak zero, czuję się jeszcze gorzej:(. Jetem w dużym mieście, ale nawet nie mam z kim pogadać, wyjść.  Jedynym moim przyjacielem jest Maciek. Maciek ma prawie 40 lat i mieszka niedaleko miasta w którym ja mieszkam. Jest to jedyny człowiek, który mnie rozumie i wysłucha, jest dla mnie ojcem, przyjacielem i kimś więcej. Wiem, że to, że sypiam z facetem żonatym jest złe, ale nie mam wyrzutów z tego powodu, bo nikt o tym nie wie.  Wiecie, zauważyłam,że pociągają mnie faceci starsi, nie wiem czy to przez to,że brakowało mi miłości ojca  czy to już tak po prostu jest.  Boli mnie ta samotność, ale jeszcze bardziej to, że nie mam się komu tak naprawdę zwierzyć, wypłakać i przytulić kiedy tego potrzebuję:(. Zazdroszczę tym, którzy mają kogoś, ja chyba na to nie zasłużyłam.