Forum Kobiet - NETKOBIETY.PL

Mam 20 lat. Problem jest w tym, ze ja chciałam z rozmawiac z nim nie raz, bardzo spokojnie i bez nerwów, ale on zawsze cos znalazł zeby mnie za cos opieprzyc i zeby posadzic ze zachowuje sie jak male dziecko. I z kazda kolejna rozmowa gdy chce mu wytlumaczyc jak sie czuje to jest coraz wiekszy krzyk, coraz wieksze nerwy i slysze, ze jak mi nie odpowiada to mam sobie znalezc innego. Myslisz ze mozna zmienic kogos skoro ma taki charakter?

Ale gdy ja mam postawić na swoim i pokazać, że mam inne zdanie niż on to muszę przygotować się na tydzień kłótni. Wiec po prostu wole, zgodzić sie na to co on chce żeby tylko był spokój trochę dłużej. Na prawdę próbowałam już wszystkiego i z każdej strony podejść do tej idiotycznej sytuacji, ale nie ma możliwości, żeby on to zrozumiał lub przyznał mi racje, o jakichkolwiek przeprosinach nie ma mowy, on zmienił we mnie wszystko, już nie jestem tą samą osoba, już nie robie to co kocham, jestem całkowicie podporządkowana jemu- nie podoba mi sie tak i nie chce tego, ale już chyba nie ma odwrotu, już chyba zawsze tak będzie musiało być.

A co z miłością? a co z tym wszystkim co zrobiłam żeby było mu dobrze? co z obietnicami i wspólnymi planami? Boję się, że nie umiem już żyć bez Niego! ;(

Tak, wiem że jest ich połowa świata, ale ja BYłAM pewna, że on jest tym jedynym, najlepszym...
W naszym związku nie było raz lepiej a raz gorzej - pierwszy miesiąc był cudowny, później było tylko gorzej....
Nie jestem z nim szczęśliwa - jeżeli miałabym wybrać odejście z tego świata albo Jego to wybrałabym to pierwsze.
W tym związku nie mogę być egoistką, bo moje potrzeby nie są realizowane nawet w 1%.

ale JA GO KOCHAM(!!!!)

kkk123 jesli nie jesteś z nim szczęśliwa to nie trwaj z nim w tym związku. Jesteś młodą dziewczyną dopiero wkraczającą w dosrosłe życie. Wiem, że decyzja o rozstaniu boli, bo sama to przezywałam. Myślałam podobnie jak Ty, ale wiesz co?? pomyslałam sobie, że kiedyś będzie zazdrosny o mnie, że stracił tak fantastyczną dziewczyne i zerwałam z nim.
Tobie radzę podobnie. Nie zaprzeczę, że bolało, bo to jest normalne.

do kaska 22 -> i jak to zniosłaś? byłaś i jesteś pewna, że zrobiłaś dobrze? ani chwili nigdy nie żalowałaś?
Wiem, ze jestem młoda, że wszystko przede mną. ale ja już byłam pewną, ze to właśnie on będzie najlepszy i uchyli mi nieba.

Kochana,moze to zabrzmi brutalnie-ale ten czlowiek sie nie zmieni.Wie jak bardzo go kochasz,wie,ze jestes uzalezniona od niego,jest pewien tego,ze chocby nie wiem jak Cie upokarzal i ranil Ty bedziesz przy nim trwac.A to niestety zadnym zmianom nie sprzyja bo on Cie nie szanuje.Sadze,ze gdyby bal sie,ze moze Cie stracic nie pozwalal by sobie na tyle wobec Ciebie,ale to tez nie powinien byc jedyny powod aby szanowac osobe,z ktora sie jest i ktora sie podobno kocha.W zwiazku jest sie po to aby zylo nam sie lepiej a nie gorzej,milosc ma dawac szczescie,bezpieczenstwo,spokoj,poczucie bycia szanowana.Zastanow sie czy kiedykolwiek bedziesz mogla to od niego otrzymac.
Mowie z doswiadczenia,poniewaz bylam w podobnym zwiazku,tez na poczatku bylo super ale im bardziej ja przywiazywalam sie do niego tym mniej on sie staral i tym mniej mnie szanowal.Mnie rowniez wydawalo sie,ze nie porafie zyc bez niego,ze gdzies pod tym calym chamstwem musi byc jeszcze moj misiek,w ktorym sie zakochalam.On rowniez twierdzil,ze mnie kocha.Wierz mi,zrobilam wszytko zeby ratowac ten zwiazek,zwlaszcza,ze mamy dziecko.Ale jesli tylko jedna strona sie stara,tylko jedna chce cos zmienic,jesli nie ma juz zrozumienia,nie ma normalnej,spokojnej rozmowy,to nie ma juz czego ratowac.Odwazylam sie-zerwalam.I mimo bolu po rozstaniu odzylam.Przypomnialam sobie kim jestem,odkurzylam swoje zainteresowania,marzenia,ktore wczesniej przeslonil mi on.Odpoczywam psychicznie.I wiem,ze zrobilam dobrze bo on odwiedzil synka tylko raz po czym zniknal z naszego zycia.Pokazal ile bylismy dla niego warci...Teraz wiem czego potrzebuje w mezczyznie,czego bede od niego wymagac i co bede mogla z siebie dac.Odzyskalam siebie.
Dlatego smialo mowie Ci-nie boj sie zycia bez niego,dasz sobie rade!Zaslugujesz na szacunek i prawdziwa milosc.On dostal od Ciebie wiele ale w ogole tego nie docenia.Przemysl to co on wnosi do twojego zycia i czy to jest to czego naprawde chcesz,czy z takim czlowiekiem chcesz kiedys zalozyc rodzine i byc.czy bedziesz miala wsparcie.To wszystko co moge powiedziec a decyzja i tak jest Twoja.Pozdrawiam

Kochane jestescie!
Ale... moze tak jeszcze dac mu troche czasu? Moze byc bardziej oziebla i chlodna i sprawdzic czy bedzie chociaz troche sie starał o mnie?
On zawsze był bardzo pewny siebie, a ze mna bylo odwrotnie, wykorzystał ten fakt i doprowadził do tego, że poczułam sie zupelnie bezwartosciowa, bo to on pokazał mi, ze ze on jest wszystkim, ja nikim.
On nigdy nie bedzie sie bał, ze mnie straci, wiesz? Przeciez jesli mowie, ze mam dosc i juz nie wytrzymuje to jest slynne powiedzenie" znajdz sobie innego" -> slysze je juz chyba codziennie.
I czy myslicie ze mozna wszystkie sytuacja "podpinac" pod schematy? Moze on bedzie inny...
Wiem, ze pewnie wedlug Was mowie bzrudy, ale chyba kazdy miał kiedys klapki na oczach...

To chyba takie przerazajace: rozstaje sie z nim - > kamien spada mi z serca...
Ja tez chciałabym podjac ta decyzje , ale za kazdym razem gdy juz chce Jemu to powiedziec, to dzieje sie tak jak napisałam w poprzednim poscie- mysle "a moze dac mu jeszcze jakis okres na poprawe"?
Ale ten okres ciegnie sie od dlugiego czasu...

wiesz,my nie powolujemy sie na schematy tylko na wlasne doswiadczenia i oceniamy sytuacje na podstawie tego co piszesz.Oczywiscie,ze mozesz jeszcze sprobowac sprawdzic czy mu zalezy metoda "na zimna rybe".Chociaz tak jak mowilam strach przed rozstaniem jesli w ogole sie u niego pojawi nie jest jeszcze dowodem milosci.Chcesz zrobic wszystko co mozliwe,rozumiem Cie bo robilam tak samo,wyprobowywalam kazda mozliwosc ratunku dla naszej "milosci".Jednak sadzac po tym co piszesz on nie jest zadnym wyjatkiem,bo osoby ktora sie kocha tak sie po prostu nie traktuje.Moja milosc byla slepa,ale kiedy przejrzalam na oczy zyskalam sile by poradzic sobie z cierpieniem po rozstaniu.Jesli mowisz o swoich klapkach na oczach to najwyrazniej zdajesz sobie sprawe,ze idealizuje go tylko Twoja milosc,a o nim samym swiadczy niestety jego postepowanie.Nie jestes nikim,jestes wspaniala kobieta,ktora zasluguje na szacunek,milosc,uczciwosc i spokoj.Ten czlowiek nie jest w stanie Ci tego dac.Juz Ci to niestety udowodnil.

Nienawidze takich typow jak twoj chłopak!!!! :\

no...... kurcze szczerze mówiąc to nie wiem co  napisac, bo chyba ja tez bym się bała. wiesz wyjścia sa dwa, albo blefuj, że się go zupełnie nie boisz i jak podniesie reke na ciebie to nie dawaj mu satyswakcji, i go nie pros zeby cię nie bił, bo on czuje wtedy przewagę, raczej powiedz mu cos w rodzaju, ze jak mu brakuje inteligentnych argumentów to niech cie uderzy, jak nie potrafi rozmawiac. tylko wtedy moze spier... bo ty nie jestes workiem do bicia. wiesz musisz mu pokazac ze jesteś silna psychicznie i się go nie boisz . drugie wyjscie to  zerwij z nim jak najszybciej bo mam jednak wrazenie z tego co piszesz ze on jakis jest nieobliczlny.