Wsparcie na co dzień. - Netkobiety.pl

U mnie jest bardzo podobnie. My nie musimy za bardzo rozmawiać, dyskutować - wystarczy, że przytulę się do niego, poczuję jego obecność - i cały świat widzę w pogodniejszych barwach.

Wsparciem jest dla mnie też mój Tata, który jest stuprocentowym racjonalistą - koi mje nerwy i pokazuje błędy w myśleniu - to mnie uspokaja i sprawia, że widzę problem z innej perspektywy.

Najmniej korzystne, w moim przypadku, jest to, że ktoś wczuwa się w moją sytuację, że przeżywa moje problemy równie silnie co ja, że mówi o zrozumieniu mnie i tego typu sprawy wcale nie sprawiają, że czuję się lepiej i że łatwiej znajduję wyjście z kłopotów.

Kiedy dopada mnie poczucie pustki czy beznadziejności zdecydowanie nie potrzebuję, żeby ktoś się litował, dawał fałszywe wsparcie typu ,,nie martw się, będzie dobrze" (bo niby skąd on to może wiedzieć?), ale żeby ktoś ze mną po prostu był, szczerze porozmawiał, czasem tylko pomilczał, najważniejsze jednak, żebym czuła, że mnie rozumie, bo w moim odczuciu tylko wówczas jesteśmy w stanie dojść do sedna problemu.

Co prawda bardzo rzadko dopada mnie taki stan, ale każdy z nas jest tylko człowiekiem, więc... no cóż, zdarza się. Przeważnie ze wszystkim staram się radzić sobie sama, w poczuciu, że moje problemy są moimi problemami i wówczas zamykam się w samotności, trawię temat, szukam rozwiązania, ogarniam emocje. Zwykle nie zrzucam tego ciężaru na innych, nawet o tym nie mówię, ale bywają też sytuacje, że jednak potrzebuję czyjegoś wsparcia, obecności, spojrzenia na temat z dystansem.

Tak, mam dwie takie bliskie osoby, do których mam bezgraniczne zaufanie i które nigdy mnie nie zawiodły, nie zostawiły kiedy naprawdę tego potrzebowałam. Obydwie te osoby są moimi przyjaciółmi, którzy rozumieją mnie w pół słowa, czują kiedy coś jest nie tak i zawsze wiedzą co powiedzieć i zrobić, jak zachować się w danej chwili. Uwielbiam ich za tę empatię, zrozumienie, wyczucie i takt, za to, że są i jakie są. Mam też kilka bliskich koleżanek, którym potrafię się zwierzyć i które także bez słowa i zbędnych pytań, bez szukania w tym sensacji (to jest w moim odczuciu naprawdę ważne) są mi prawdziwą podporą. Wiem doskonale, to jest ogromny skarb i szczęście, bo niektórzy nie mają nikogo, a wokół mnie takich osób jest kilka, dlatego niezmiennie dziękuję losowi za to waśnie, że ich mam.

Jack Daniels.

Najlepszym wsparciem jest się samemu sobie. Nie wszyscy rozumieją problemy, których doświadczamy. Mało takich osób, które będą w stanie pomóc nam i wesprzeć nawet w najgorszych chwilach. Nawet jeśli, nie będą wiedzieli jak.

Z pomaganiem samemu sobie to też duże ryzyko. Sumienie, głos wewnętrzny nie zawsze prowadzi dobrze.

Nie znoszę pocieszania, jestem pesymistą. Wychodzę z założenia, że jeśli nie pojawi się najgorszy scenariusz - to dopiero będzie powód do radości. Nie lubię tej fałszywości w ludziach, którzy są mi obcy. Ale kiedy widzą, że coś jest nie tak pałętają się, żeby zarobić zaufanie na czyjejś tragedii.

Mężczyzna - wspiera, ale kiedy go nie ma?

Znów, zostaje się samemu.

Też kiedyś męża uważałam za przyjaciela,kiedyś...

mi najwieksze wsparcie daje mój partner..zawsze gdy coś jest nie tak rozmawiamy i jak tylko potrafimy pomagamy sobie na wzajem