jak mam teraz żyć? - Netkobiety.pl

Przeczytaj sobie wątek- dlaczego zdradzani są głupi Zazdrości ( znajdziesz przez wyszukiwarkę).
Współczuję ale wiedz że najgorsze za Tobą - nie żyjesz juz w iluzji. Teraz wystarczy nie rozpamiętywać.
Bądz dla siebie dobra- kup sobie coś, zmien wyglądzie, czytaj ulubione ksiązki, zapisz się na kurs by miec co robić popołudniami i wieczorami.
No i złóż pozew.  Pozdrawiam!

Bardzo dobrze zrobiłaś wyrzucając go z domu. Jesteś naprawdę mądra i silna, bo tylko taka kobieta tak by postąpiła. Masz więc odpowiedź czy dasz radę się pozbierać. Nie jestem psychologiem, ale wydaje mi się, że teraz jest czas na żałobę, smutek. Byłaś z nim w końcu kupę czasu i to, co bierzesz za miłość może być sentymentem, wynikiem zranienia, strachem przed samotnością. Moje przyjaciółki były w podobnej sytuacji (jedna po 12 latach, druga 23), ale po 2, 3 miesiącach okazało się, że rozstanie z mężem było najlepszym, co mogło im się przytrafić (korzystały z pomocy psychoterapeuty) - obie wyszły z depresji, jak dzwonię do jednej z nich (tej po 23! latach, obecnie mieszka daleko ode mnie) to zawsze mówi, że jest szczęśliwa, bo wolna. Jesteś dobrą matką, bo dobry przykład dałaś swojej córce. Walcz o siebie, życie przed tobą i wszystko od Ciebie zależy.

Serdecznie dziękuję za miłe słowa.  Jest mi trochę lepiej, że ktoś sie do mnie odezwał . Mam jeszcze smutek w sobie po stracie mamy ( zmarła w listopadzie co wprawiło mnie w depresję , której mój mąż niestety nie potrafił zrozumieć . Cytuję jego słowa: " nie zeniłem się z twoimi rodzicami " ) . Cieszę się, że zalogowałam się dzisiaj na forum - mogę się wyżalić i usłyszeć ( a raczej przeczytać ) miłe słowa . Bardzo wszytskim jeszcze raz dziękuję .

Kochana. Byłam i nadal po części jestem w podobnej sytuacj. po 18 latach małżeństwa nagle odkryłam że mąż mnie zdradza. Bylismy udanym małzeństwem, różnie nam się układało, ale w ostatnim roku mój były wszedl w ostra fazę kryzysu wieku męskiego i ześwirowal . do reszty. ja wreszcie chciałam się realizować, życ swoimi pasjami, przegapiłam moment, kiedy mój postanowil sie "dowrtościować" w ramionach innej. Z chwilą kiedy się o tym dowiedziałam w tym samym dniu wyrzuciłam go z domu. Odszedł bez żalu, w gniewie i w pretensach do mnie. Liczyłam po cichu że się opamięta, przyznaję, próbowałam z nim rozmawiać, zaangażowałam rodzine, bez skutku. Rozpaczałam, nie jadłam, chudłam ale byłam konsekwentna. Na trojkąt w zyciu bym się nie zgodziła. Uwierz a takie rozwiązanie mi zaproponowal. Przechodziłam ciężkie chwile, niepowiem, lęk, obawa przed samotnością, gniew,  ból - różne miałam dni. Ale wiem postapiłam słusznie, zachowałam swą godność. Doprowadziłam do sądowej separacji, były przegrał na calego bo oprócz orzeczenia o jego winie dostał takie alimenty do płacenia, że malo się nie popłakał. I uciekł daleko do swojej kochanicy, uciekł przede mną, przed rodziną, odciąl sie całkowicie od przeszłości..
Jest ci ciężko, będzie ciężko. To naturalny stan. Żal jaki odczuwamy do osoby która nas porzuca/zdradza jest przeogromny. Nic nie poradzisz. Jeśli kochałaś mocno i bez zastrzeżeń cierpisz ogromnie. Ale wiedz że ten stan będzie powoli mijał, powoli z każdym tygodniem który upłynie. Idź do lekarza po leki antydepresanty, naprawde pomoga ci przetrwać. Bo to w tej chwili jest najważniejsze - przetrwać, uspokoic się, chociaż troche poukładać swe zycie - nowe zycie. Zajmuj sie codziennymi sprawami, wyszujuj nowe zajęcia, jak najczęściej staraj się z kimś zaufanym spotykać i rozmawiać, tak rozmawiać jak najwięcej, bo to balsam na twe zranione uczucia. Skup się na tym co dla ciebie najważniejsze, jak zapewnic sobie dalszy byt, a jak dojdziesz do wniosków, zacznij walczyć o godne zycie.
I najważniejsze.. współczuje ci z całego serca.. Trzymaj się kochana, bo to co przechodzisz to straszny stan, ale kiedyś ten ból minie i jeszcze zaczniej patrzeć na zycie z optymizmem.

Widzę, że jest wiele kobiet w podobnej sytuacji do mojej . Dziękuję za wszystkie rady - postaram się umówić z psychoterapeutą, dbać o siebie chyba już bardziej nie muszę , bo zawsze to robiłam . Może wyjadę na 2-3- dni z córką w góry . Postaram się o separację , chociaż wszystko to i tak nie cofnie słów, które usłyszałam - chyba nigdy ich nie zapomnę , czuję się gorsza od innych, czuję się fatalnie . Dzisiaj idac ulicą , widząc ładne kobiety ,zastanawiałam się , czy może ta jego właśnie tak wygląda ? Chce mi się cały dzień płakać, czuję się taka bezradna , ciągle wspominam nasze piękne chwile i nie mogę się pogodzić z tym , że już nie wrócą, że to wszystko już za mną....

Piękny wiersz  - będę go sobie często czytać .  Dzisiaj wstałam i znowu to samo -  przygnębienie, żal, smutek, strach, ból, złość, bezradność, brak ochoty na cokolwiek , wyrzuty sumienia ( chociaż nie wiem dlaczego ) . Chciałabym, aby to był tylko sen - chciałabym się obudzić , popatrzeć , tak jak kiedyś przez okno na słońce i powiedzieć jaki piękny poranek  .Zastanawiam się, z jakim człowiekiem żyłam . Z jednej strony był dobry, z drugiej okazał się  chamem, który zostawił dziecko i żonę i jakoś szczególnie nie martwi się o to, co przeżywamy, jak się czujemy . Zostawił mnie z problemami, z niespłaconymi kredytami. Chciałabym miłość, którą go nadal obdarzam zamienić w złość , ale nie potrafię. Przez te wszystkie lata starałam się być dobra, gotowałam, sprzątałam, chodziłam do pracy, zajmowałam się firmą, przelewami, pisałam różne pisma , wszystko było na mojej głowie . W końcu się dowiedziałam, że miał za mało... sexu . Teraz wiem, w którym miejscu  ma rozum.  Wyżalilam się i jest mi trochę lepiej , Będę tak smucić na tym forum chyba do końca życia. Dziękuję wszystkim odwiedzającym i odpisującym na moje narzekania, dziękuję za rady  i pocieszenie. Mam nadzieję, że ten stan kiedyś minie......

Już tłumaczę -  po tym, jak powiedział mi prawdę  sama go wygoniłam , a on chętnie się wyprowadził.  Zabrał  kilka rzeczy - po resztę powiedział przyjedzie jutro, oczywiście nie przyjechał. Może rzeczywiście jest za wcześnie na osądzanie . Po prostu już mam zamęt w głowie . Nie myślę .

Może i jestem młoda i nie wiem wszystkiego ale postanowiłam że odpiszę, może czemuś dobremu się to przysłuży.

Agnieszko, po pierwsze gratuluję odwagi i siły by wyrzucić go z domu... bo niestety nie każda kobieta ma tą wewnętrzną determinację by wiedząc o zdradzie wyrzucić faceta z domu.
Co do tego co czuje Twój mąż do tamtej kobiety jak i do Ciebie nie jestem w stanie ocenić, ale duże prawdopodobieństwo że to zauroczenie tamtą kobietą, oraz ukrywane poczucie poszukiwania nowości i wolności. Wielu facetów nie jest zdatnych do życia rodzinnego- przykre ale prawdziwe.
Najważniejsze by teraz nie szukać pierwsza kontaktów, czegokolwiek, poczekać, aż przyjdzie po swoje rzeczy lub zadzwoni że chce je odebrać. Wtedy koniecznie trzeba porozmawiać. Nie ważne jak bolesną prawdę miała byś usłyszeć ale dowiedzieć się wszystkiego. Bo czasem ta prawda może pomóc.

I dla Twojego dobra psychicznego dobrze by było otaczać się teraz gronem życzliwych osób.
I wiem że bolą słowa które usłyszałaś. Ja mimo że jestem młoda i byłam w związku tylko dwa lata to usłyszałam "ja Cię już nie kocham, ja Cię chyba nigdy nie kochałem" a tego dnia i dzień wcześniej i x dni wcześniej słyszałam co innego, kłamstwo prosto w oczy.
I jeszcze jedno, staraj się nie myśleć jak wygląda "tamta" to nic dobrego nie da. To stwarza tylko dodatkowy ból. Zajmij się sobą i córką to najważniejsze. Chodź obrazu i słów z głowy nie wyrzucisz to próbuj je czymkolwiek zagłuszyć dla dobra córki też, i nie wstydź się łez, one też pomagają... dają ulgę.

Natychmiast spakować i zostawić, wróci z podkulonym ogonem szybciej niż się spodziewasz i stwierdzi że kochanka to była chwilowa fascynacja a tak na prawdę to była w zasadzie tylko koleżanka. Odpowiedź na pytanie czy go przyjmiesz należy tylko do Ciebie.

Witaj! Mam nadzieję, że uda Ci się to wszystko przetrwać i pomału wszystko się ułoży. Musisz sobie dać czas, choć to brzmi dość banalnie...ja podobnie jak Ty pozwoliłam mężowi wrócić do domu, niestety nie wytrzymałam takiej presji i mieszkania pod jednym dachem z kimś kto mnie skrzywdził. Powodzenia Ci życzę i wytrwałości.

Zastanów się, czy w takim razie naprawdę chcesz takiej szansy.
Po pierwsze - jeśli w to sama nie wierzysz (a ewidentnie nie wierzysz), to jak to się ma udać?
Po drugie - proste, ale prawdziwe - jeśli on skrzywdził, to on powinien się starać. Rzecz jasna wina rzadko leży po jednej tylko stronie i wszystko ma jakieś przyczyny, ale kurczę, miałby teraz ruszyć swoje szanowne 4 litery i trochę się postarać, nie uważasz??? Udawanie ofiary to naprawdę mało dojrzały sposób zachowania u bądź co bądź dojrzałego faceta.
No i po trzecie - czy ty naprawdę chcesz jeszcze z nim być? Zastanów się nad tym głęboko. Odsuń na bok wszystkie argumenty typu "co inni sobie pomyślą" albo "to dla dobra dzieci". Czy TY chcesz jeszcze z nim być? A jak sobie na to odpowiesz, to wtedy skonfrontuj to z powyższymi argumentami i zobacz, co przeważa. I czy warto dla tych argumentów trwać w iluzji...?

Witaj!
Serdecznie współczuję temu, co przeżywasz. Rozstanie zawsze przeżywamy boleśnie. Wydaje nam się wtedy, że wszystko straciło sens, że z nikim innym nie może być dobrze. Targają nami silne emocje. Działamy impulsywnie, bez zastanowienia. Ten krytyczny okres mija wcześniej czy później. Wtedy zaczynamy spostrzegać otaczającą rzeczywistość inaczej, lepiej, sensowniej. Możemy sobie pomagać. Spotykać się z ludźmi, wypełniać czas czymś przyjemnym. Wreszcie przyjdzie czas, że możemy dostrzec innych interesujących mężczyzn, może bardziej odpowiedzialnych od poprzednich, bardziej interesujących, dojrzałych do trwałego związku, dojrzałych do ojcostwa. Wokół, wbrew pozorom, jest takich wielu. Jest taki jeden warunek na zmianę - wyjść z zasklepienia i nie tracić wiary w ludzi.

Życzę powodzenia i serdecznie Cię pozdrawiam