zakompleksienie po całości - Netkobiety.pl

Dzięki za miłe słowa. Ale nie jest to takie proste.
Jak ktoś ma mnie wybrać, skoro wszędzie jest masa ładniejszych i fajniejszych dziewczyn ode mnie?
Zawsze gdy się pozytywnie nastawiam to się później okazuje, że to jest bez sensu bo ja naiwna trwam w swej głupocie.
Teraz kiedy są wakacje, całe dnie dosłownie leże w łóżku przed komputerem czy telewizorem i bez przerwy jem. Czasem wyjdę ze znajomymi gdzieś do klubu, ale potem wracam w jeszcze gorszym nastroju i utwierdzam się w tym wszystkim jakim beznadziejnym człowiekiem jestem. Nawet głos mój brzmi jakbym miała zatkany nos, bo mam krzywą przegrodę w nosie...

Wiem,że nie jest to proste.Ale życie jest jedno.Ja mam koleżankę która ma dużą nadwagę,ale jest bardzo pozytywnie nastawiona.Czasem też łapie handry i teraz  się do mnie nie odzywa (bo jestem z chłopakiem który jej się podoba),a to nie moja wina.Ale to już inny temat...Są na świecie naprawde pasztety (za przeproszeniem) i jakoś sobie radzą mają chłopaków(czasem fajniejszych niż te lalunie niektóre).Ciesz się wakacjami...A uroda przemija,pamiętaj o tym (oczywiście nie twierdzę,że jesteś pasztetem jakimś),a inne wartości zostają i są doceniane.Skoro mówisz że wychodzisz ze znajomymi,jesteś lubiana przez otoczenie a to duży "+".Co z tego że niektórzy są piękni,skoro mają pusto w głowie i czują się samotni bo nie mają przyjaciół.Nie zadręczaj się tak tym.Naprawdę nie warto a pewnego dnia miłość zawita także w Twoim sercu.Na wszystko przyjdzie czas

P.s z włosami napewno da się coś zrobić.Napisz co im dokładnie dolega,to może pomogę (studiuję fryzjerstwo),są makijaże do różnych  rodzajów oczu (myślę,że do Twoich też coś by się znalazło).Nos też można optycznie zmniejszyć (ja też mam ten kompleks) A mankamenty figury mogą zatuszować odpowiednie ciuchy zmień nastawienie i zrób coś dla siebie.Mam nadzieję,że moje rady chociaż trochę pomogły.

Musimy doceniac to co mamy, zawsze moglo byc gorzej. Znajdz w sobie atuty, bo takie napewno masz. Mysle, ze to Ci przejdzie z czasem.  Wazne zebys sie zaakceptowala taka, jaka jestes. Gruba to Ty napewno nie jestes. Mam podobna wage i wzrost. Poza tym widze wiele par, gdzie kobiety naprawde nie wygladaja najlepiej, a jednak komus sie spodobaly. Kazdy ma inny gust. Ale jak masz sie komus spodobac jak sie sama sobie nie zaczniesz podobac. Nikt w 100 procentach nie jest zadowolony  z wygladu i sa gorsze dni, kiedy patrzymy na siebie w lustro i zrzedzimy, ale powtarzam kazda kobieta ma w sobie cos pieknego. Odkryj to i podkreslaj. :* buzka

każdy jest piękny w swoim rodzaju . nie myśl o tym co masz złe, zastanów się, co Ci się w sobie podoba ? na pewno są takie rzeczy. musisz tylko uwierzyć i się sama o tym przekonać, że są.

co mam z sobą zrobić ? wdowa 48 lat ???? nie wiem , kto poradzi?

Hm... napiszę szczerze,że bardzo dobrze rozumiem dziewczyny ,które mają kompleksy z powodu swojego wyglądu. Też mam dni ,w których widzę siebie w ,tzw. dobrym odbiciu i niby wszystko jest ok. Jednak częściej spostrzegam siebie bardzo wadliwie.Przede wszystkim również zmagam się z trądzikiem. Kiedy miałam 15/16 lat moja twarz wyglądała wręcz okropnie. Byłam skazana na masę maści ,tabletek, wizyt u dermatologa oraz peelingi,którym zawdzięczam o wiele czystszą twarz... oczywiście nie ukrywam ,że gdzie nie gdzie jakiś pryszcz się znajdzie,a blizny nie są najpiękniejsze. Jednak lepsze "to" niż masakra sprzed kilku lat. Najgorsze jednak jest to ,że nadal leczę trądzik. Nie wolno mi robić makijażu (poza oczami). Zazdroszczę dziewczynom,które mogą pomalować sobie policzki różem,że wstając rano nie muszą widzieć dziur na swojej twarzy ,albo bać się ,że znowu ten koszmar się powtórzy. Moja siostra ma idealną cerę. Bardzo jej zazdroszczę . Piszę to bez owijania w bawełnę. Mam nadzieję (jedyne co mi pozostało) ,że też kiedyś będę miała tak ładną cerę ... jestem w trakcie planowania zabiegu usuwania blizn. Oczywiście muszę najpierw pozbyć się kompletnie pryszczy i uzbierać nie małą sumę pieniędzy.

Niektóre "wady" jak widać da się leczyć, małymi,małymi kroczkami. Nie ukrywam ,że jest to wręcz denerwujące ,a zarazem przykre. Czasami ,np. irytuje mnie to ,iż nie mogę znaleźć porządnego swojego zdjęcia, gdyż na każdym widać zaczerwienione od blizn policzki. Mam wrażenie,że strasznie to widać,że ludzie to widzą i będę się na mnie patrzyć. Dzieje się tak ,bo w moim życiu już kilka osób bezczelnie powiedziało mi ,że mam problemy z trądzikiem. Jakbym sobie z tego sprawy nie zdawała! ;|

Hm... jest również innych kilka rzeczy,które chcę w sobie zmienić choćby zrzucić 3 kg. Nie jestem gruba. Nie jestem za chuda. Jestem w sam raz. Jednak nie czuję pełnego komfortu jeżeli chodzi o uda i brzuch heh . To również mogę zmienić.
Aczkolwiek jedyne na czym bardzo mi zależy to mojej twarzy. Nie zaprzeczę,że oglądając stare zdjęcia w wieku 12 lat miałam czystą cerę... dosłownie idealną. Może... (niestety może) uda mi się ją kiedyś odzyskać . Ach i czasami mam wrażenie,że moja twarz jest za okrągła i nie pasuje do reszty hehehe być może jak schudnę to się minimalnie "zmieni".

Więc dziewczyny nad niektórymi kompleksami da się "popracować" być może pozbyć się ich.
W sumie to nie są kompleksy tylko przypadłości losu,które nas w kompleksy wpędzają.

Ach i jestem zdziwiona ,bo tak sumując napisałam to bardzo pozytywnie. Patrząc na ostatnie miesiące bardzo płakałam z powodu swoich wad,ale gdzieś tam w głębi musi być dobrze, czyż nie tak?

A więc moje plany:
-pozbyć się koszmarnego trądziku
-wyleczyć blizny
-zrzucić kilka kilogramów
-zaakceptować siebie
-nie porównywać się do innych... i utwierdzać się ciągle ,że jestem przy nich malutka.

Być może się uda.

Cześć dziewczyny

Mam 21 lat i  mase kompleksów, a już nastolatką nie jestem. Mam wrażanie, że jest jeszcze gorzej niż wcześniej.  Staram się jak moge żeby lepiej wyglądać, ale to nie takie łatwe   Ostatnio spotykałam się z chłopakiem, aż przez miesiąc i zostawił mnie jak zobaczył mój cellulit ( to mój największy kompleks) Nie wiem czy tu można wstawiać fotki? Bo bym wstawiła i powiedział byście mi czy wygląda tak źle? W każdym razie ciesze się mimo to, że mnie zostawił, bo jakie on ma wartości? Mam kompleksy również w innych tłach nie tylko wygląd, także brak pasji. Nie mam teraz pieniędzy na rozwijanie ciekawych hobby, wakacje, drogie samochody, telefony.. Ostatnio jak rozmawiałam z koleżanką i mówie, że po aplikacji, wyjade za granice na stałe to usłyszałam "OOOO jaka ambitna APLIKACJI się zachciało!! hehehe" tak ironicznie się zaśmiała a potem powiedziała, że zagranice się nie nadaje bo nie znam język i napewno się nie naucze:/

Kochający mężczyzna zaakceptuje wszystko w wyglądzie. Jak kiedyś rozpaczałam z powodu faceta, który mnie zostawił po długiom czasie krytykowania mnie za wszystko, jeden znajomy mi powiedział: "Wiesz, to głupek był. Nie kochał cię. Jakby cię kochał, to by się mu wszystko w tobie podobało". Nie wierzyłam, ale sprawdziło się.
Mam garba. Niewielki jest, ale widać go bardzo dobrze, kiedy się pochylam. Z niego wynikaja nieprawdłowa postawa (nie mogę nosić obcisłych rzeczy, bo wtedy widać, że prawa strona miednicy wystaje mi dużo bardziej niż lewa). Jak stoję prosto, wydaje się, że się opieram na lewej nodze, choć tak nie jest. Mimo to mój chłopak zupełnie nie zwraca na to uwagi, podobnie jak na trądzik (stwierdził, że dowodzi on, jaka młoda jestem i że cera ma dużo siły, więc pracuje). Natomiast urzeka go, kiedy mrugam
Nie chodzi mi o to, by dowodzić, jak wspaniały jest mój chłopak (chociaż jest) tylko po to, by wykazać, że kochający mężczyzna kocha nie za idealne wymiary, tylko np za uśmiech, za sposób odgarniania włosów, czyli za głupoty.
Moja mama latami mi wmawiała, że jak nie będę stać prosto, to żaden mnie nie zechce. I żebym broń Boże nie mówiła o plecach, to może, jak się pochylę z wyprostowanymi plecami, nie zauważą. Bzdura. Mój chłopak widział mnie w kostiumie kąpielowym i powiedział mi potem, że nie może się doczekać, kiedy zobaczy mnie znowu. Dodam, że na domiar wszystkiego mam iksowate nogi. Pewnego rodzaju spódniczek nie włożę nigdy.
Na koniec chcę zaznaczyć, że mimo tych defektów patrząc na siebie w lustro stwierdzam, że jestem całkiem ładna

Obiektywnie patrząc to powinnam mieć całą masę kompleksów. Ale nie mam. Wychodzę z założenia, że nie wszystkim ludziom na świecie muszę się podobać, a niektórym przecież się podobam, bo nie ma idealnego wzorca właściwego wyglądu.

Zakompleksione dziewczyny zwykle skupiają się na wyglądzie, tłumacząc w ten sposób wszystkie niepowodzenia, jakie je w życiu spotykają. Zostawił chłopak - na pewno z powodu cellulitu, nie dostałam pracy - bo ta, która dostała była ładniejsza, ciotka mnie nie lubi - bo jestem gruba itp, itd... Tymczasem to wszystko w sumie prawda. Wprawdzie chłopak nie zostawia z powodu cellulitu, ale jeśli dziewczyna ciągle mówi tylko o swoich mankamentach, nie chce nigdzie wyjść, bo "jest brzydka i się wstydzi pokazać" to wcale bym się nie zdziwiła, gdyby poszedł sobie do brzydszej, za to skupionej na innych rzeczach. Pracę dostaje ładniejsza, bo jest pewniejsza siebie, sprawia wrażenie bardziej kompetentnej, przebojowej - a te cechy nie liczą się chyba tylko przy naborze do pakowania słoików na taśmie produkcyjnej...

Ludzi przyciąga radość życia, optymizm, ciepło, wrażliwość. Zakompleksione dziewczyny tych cech nie pokazują, bo całym ich światem jest świat ich kompleksów. Nie umieją się cieszyć drobnymi sprawami, bo skupiają się na tym, jak w trakcie tych drobnych spraw wyglądają. Straszliwie przejmują się każdym docinkiem na temat wyglądu, za to, paradoksalnie, żadna by się nie przejęła tekstem, że jest głupia. Tymczasem jest tak, że każdy NORMALNY facet wybierze dziewczynę, która nie wygląda jak modelka, za to umie wywołać uśmiech na twarzy, sprawić, że ludzie czują się dobrze w jej obecności, taką, która dostrzega coś więcej niż swoje grube uda...

"Ludzi przyciąga radość życia, optymizm, ciepło, wrażliwość. Zakompleksione dziewczyny tych cech nie pokazują, bo całym ich światem jest świat ich kompleksów. "

Zgodzę się z pierwszym zdaniem i z tym ,że zakompleksione dziewczyny żyją w świecie swoich kompleksów.To racja. Jednak nie rozumiem na jakiej podstawie twierdzisz ,że takie dziewczyny nie posiadają cech,które wymieniłaś na początku? Ja osobiście mam sporo kompleksów. Ciągle mam,tzw.wrażenie,że źle wyglądam od tego właśnie zaczyna się doszukiwanie w sobie wad. Nie ukrywam,że nie raz zepsułam mojej przyjaciółce (kiedyś przyjaciółce teraz już nie ) humor z powodu tego,że wpadałam przy niej w dołek z kompleksami,ale to w końcu była moja przyjaciółka i wydaje mi się,że miałam prawo przy niej wylać co mnie boli. Jednak nie oznacza to ,że w towarzystwie siedzę i się nad sobą użalam...bywają dni,w których nie mam ochoty na siebie patrzyć,bo mam wrażenie ,że nie ważne kto obok mnie stanie to ja wyglądam przy nim na małą. Nienawidzę w sobie tego głupiego porównywania. Jednak nie sądzę ,aby brakowało mi powyższych cech. Zazwyczaj staram się myśleć pozytywnie.Pomimo, że czasami nie potrafię siebie uszczęśliwić udaje mi się uszczęśliwiać innych. Mam w sobie bardzo dużo ciepła i wrażliwości.
Nie mam zamiaru tu nic udowadniać.

Nie próbuję też na siłę wmówić sobie,że jestem brzydka. Są we mnie cechy i części ciała,które lubię.
Dużo ludzi mówi mi,że wyglądam dobrze, jestem ładna. Jednak nie sądzę ,aby był to powód to zachwytu,bo ja wciąż siebie widzę w tym złym świetle. Oczywiście nie jest to tak,że odrzucam wszystkie komplementy i im zaprzeczam! Są miłe,ale zawsze zastanawiam się ile w nich prawdy?

Dziewczyny no cóż... nie ma co dalej się użalać tylko uwierzyć w siebie.
Ja też spróbuję .

Dziewczyny, ale jak to jest, (w kilku postach pojawił się ten sam wątek - bycie w związku) wy chcecie poprawić wygląd dlatego, żeby podobać się facetowi czy sobie? Jeśli z tego pierwszego powodu, to dajcie sobie spokój, to bezsensowne. Macie się podobać sobie, z dumą spoglądać w lustro, niezależnie od bycia w związku, bo jeżeli będziecie potrafiły akceptować swój wygląd tylko gdy ktoś obsypuje was masą komplementów, to będziecie łatwo się dawać omamić przez miłe słówka.
Zmienia się wygląd czy w inny sposób walczy z kompleksami dla siebie, a nie dla opinii otoczenia.

No to wyobraź sobie jakby to było gdybyś nie miała kompleksów. Wyobraź sobie dokładnie sytuację, w której nie martwisz się o swój wygląd etc. Jak wyglądają wtedy twoje relacje z otoczeniem? Jest fajnie, prawda? To pomyśl, że taki stan jest w zasięgu twojej ręki. Wystarczy przestać myśleć o swoich niedoskonałościach i zobaczyć je w innych. Nie po to, żeby poczuć się lepiej, a żeby zobaczyć, że ludzie są różni, mają różne problemy a ty jesteś tylko jednym z wielu i już.

Ja też czasem się zapominam, szczególnie teraz, latem, kiedy tyle pięknych pań o idealnych figurach prezentuje się wspaniale w skąpych ubraniach i boli mnie, że ja tak nie mogę wyglądać. Ale później zmieniam percepcję i staram się obejmować wzrokiem wszystkich ludzi przechodzących ulicą i co się okazuje? Że każdy ma jakieś niedoskonałości, ale i zalety. A skoro ma je każdy to muszę mieć je i ja, więc nie mam powodu czuć się gorsza od innych

wydaje mi się, że samej sobie trudno sobie poradzić z kompleksami. ja bym zaufała specjalistom. radzę wybrać dobrą psychoterapię. sorry, ze się wymądrzam, ale sama miałam podobny problem - nie potrafiłam nigdy postawić coś na swoim, wypowiedzieć swojego zdania, być asertywna. miałam bardzo niską samooceną. postanowiłam się leczyć. trafiłam do grupy psychoterapeutycznej dla kobiet organizowaną przez ośrodek Alcha. Już któryś raz z rzędu jeżdżę na obozy psychoterapeutyczne i to mi bardzo pomaga. ćwiczę codziennie jak sobie radzić z nieśmiałością. efekty chyba widać, bo w pracy - zaobserwowałam - zmienił się wizerunek mojej osoby na bardziej niezależną, asertywną. jest mi samej lepiej.

Oj, a ja Ci zazdroszczę wyjazdu i balangi. U mnie cały czas przygotowania do ślubu, załatwianie, dopinanie wszystkiego na ostatni guzik... Ale wyjedziemy w sierpniu, na parę dni w góry:D
Widzę cię w tym stroju oczyma mojej wyobraźni i pewno wyglądasz fantastycznie. Ja w ubraniu czuje się całkiem nieźle przeważnie, gorzej bez, albo z odsłoniętymi bladziuchnymi krzywymi nóżkami, gdy wokół strzaskane na solce i słońcu laseczki. Lato nie trwa wiecznie, więc już jesienią nie będę się tym za bardzo przejmować. Muszę się tylko trochę przed ślubem opalić, nabrać nieco koloru. Nie cierpię się prażyć, choć przyznam, że odrobina z pewnością nie zaszkodzi (tzn. mam taką nadzieję, bo ze słońcem nie mogę przesadzać). Już kilka razy w te upały się wystawiałam po troszku, ale coś mnie słabo bierze. No trudno, wolę ciut za słabo niż za mocno.
Co do kompleksów to robiłam duże postępy w ciągu ostatnich lat (tak mi się wydaje), ale okropnie mi się pogorszyło po historii z moim przyszłym mężem. Takie błędne koło - raz lepiej, raz gorzej, to wraca co jakiś czas, ciężko mi zapomnieć, zaufać. Ogólnie łatwo mnie zranić, on zawsze porównywał mnie do jajka, surowego - na zewnątrz twarda, z takim pancerzem, a w środku...
Weszłam na to forum w chwili dużej słabości, żeby się wyżalić. A że gaduła straszna ze mnie, toteż się rozpisałam o swoim zakompleksieniu, choć przeważnie staram się je bagatelizować, no niestety nie zawsze wychodzi. Tu nie czuję się głupio pisząc o sobie, bo taki to temat akurat, przecież nie będę nawijać o cudzych kompleksach.
Co do terapii to chodziłam indywidualnie i grupowo dla DDA, zaliczyłam także indywidualną w związku z nerwicą. Nie powiem, że to nic nie daje, bo dało mi dużo siły, wiem jednak, że z pewnymi rzeczami muszę poradzić sobie sama. Chciałabym widzieć siebie w taki sposób jak widzą mnie inni ludzie, chyba więcej razy w życiu usłyszałam, że jestem ładna, skromna i mądra, niż negatywnych uwag, mimo to coś jest we mnie, co nie pozwala pozytywnie myśleć o sobie. Dziewczynom chorującym na anoreksję/zaburzenia odżywiania, ważącym 40 kg, też cały czas się wydaje, że są grube.
Poza tym mam nauczkę, bo może nigdy nie byłam zbyt pewna siebie, ale mojego faceta to byłam pewna na 100%. Ufałam mu bezgranicznie i wierzyłam, że nigdy świadomie mnie nie zrani. Wielu przykrości spodziewałam się od życia, lecz nie ze strony mojej bratniej duszy. Żyję nadzieją, że miłość pomoże nam odbudować to, co rozsypało się jak domek z kart.
Przyszło mi do głowy, że ja tak właściwie to się obawiam pewności siebie. Przykładowo - mam sporo naprawdę pięknej bielizny, wyszukanej, idealnie dobranej, a zamiast czuć się w niej namiętna i seksowna, to wydaje mi się, że jestem śmieszna i żałosna. Tak jakbym próbowała kogoś (tj. siebie i mojego TŻ) nabrać mówiąc: "patrz, jaka ze mnie sex-bomba", a myśląc zupełnie inaczej...
Bardzo dziękuję, że komukolwiek chciało się czytać moje wypociny. Pozdrawiam serdecznie

Podoba mi się podejście Szczuruni do samej siebie. Bo tak na dobrą sprawę to masz rację. Nie ma sensu ciągle myśleć o tym,że jest się gorszym w otoczeniu,bo tak na prawdę każdy ma jakąś wadę. Często też same robimy błąd ,np. źle dobierając ubrania do sylwetki. Ostatnio byłam na urodzinach koleżanki. Wbiłam się w ciemne rurki przypominające leginsy ,sznurowane buciki na obcasie i bluzkę w zeberkę z bufiastymi rękawkami coś na styl lat 80(generalnie jestem osobą z indywidualnym stylem i z niektórych rzeczy jak i też koloru nigdy nie zrezygnuję.).
Na tych urodzinach dużo osób powiedziało mi,że mam świetną figurę,dobrze wyglądam,itp. Jednak ja zawsze myślę,że wyglądam "nie tak".
Lecz po tych urodzinach nabrałam trochę więcej pewności siebie ,bo skoro tyle ludzi mi to powiedziało to musi być w tym prawda .
Teraz chcę się skupić na schudnięciu. Niby nie jest mi to potrzebne ,ale kupiłam trochę przymałe spodnie więc mam mobilizację .