Sytuacja bez wyjścia - Netkobiety.pl

Zrobiłaś błąd , a teraz przyszło za niego zapłacić . Jeśli nie chcesz iść do psychologa , to musisz wsiąść się za siebie. Mając tak wspaniałą rodzinę , jak pisałaś powinnaś teraz im wszystko wynagrodzić , a nie myśleć z powodu faceta z którym wiedziałaś , że nie będziesz , myśleć o samobójstwie. Samobójstwo to nie rozwiązanie problemu , to ucieczka przed samą sobą , a kto będzie cierpiał ? Oczywiście ci co zostaną sami bez ciebie . Będą się głowić i myśleć , że to przez nich . Chcesz obarczyć ich swoimi grzechami ? Weź się w garść i ciesz się , że masz dla kogo żyć , a o tamtym facecie zapomnij , bo twoje życie jest przy mężu i dzieciach , tak postanowiłaś wiele lat temu , więc teraz nie tchórz tylko  bierz się za życie z podwojoną siłą .

A co do tych myśli samobójczych , to z tego co wiem większość ludzi w myślach planuje swoje zabójstwo , lecz dzięki Bogu się nie zabijają , choć mają czasem większe zmartwienia niż ty .

Czy to w ogóle prawda, że czas leczy rany? I ile czasu musi upłynąć? Staram się zapomnieć, zaangażowałam się w pracę, ale to chyba nie jest możliwe. Codziennie powtarzam sobie, że to był niewarty mnie tchórz i hipokryta. I nic to nie pomaga. Łykam jakieś tabletki, żeby chociaż zasypiać. Zobojętniałam na wszystko. Mam nawet dosyć mojego kochanego męża, który jest święcie przekonany, że ja mam do niego jakieś pretensje (nigdy żadnych nie miałam). Powiedział, że stara się jak najbardziej schodzić mi z drogi. I tak jest. Wcale prawie nie rozmawiamy, widujemy się rzadko, a w sypialni mam obok siebie nieruchomą kłodę. Właściwie zawsze tak było. Dawno pogodziłam się z tym, ze mój mąż nigdy pierwszy mnie nie dotyka. Jeśli chcę czegoś więcej, to ja muszę się postarać, żeby w ogóle miał ochotę. Najbardziej przeszkadza mi ta obojętność i schodzenie z drogi. Nie chcę, żeby był obecny-nieobecny. Po co w ogóle jestem mu potrzebna?

Każdy krok który doprowadził do tej sytuacji to wina zarówno Twoja jak i mężą. Sypiące się małżeństwa w większości wypadków to po prostu brak umiejętnego postępowania zaróno jednej jak i drugiej strony. Samo to że się pogodziłaś iż mąż Cię tak traktował a nie inaczej już o tym świadczy, że nie dołożyłaś odpowiedzich starać.
Do psychologa nie chodź, absolutnie  - to konowały, nic Ci nie pomogą. Lepiej tutaj z nami pogadaj, domorosłymi doświadczonymi pocieszycielami.
Kobieto otrząśnij się. Twój kochanek zrobił najlepszą rzecz jaką mógł. Jeśli nie widział, nie umiał, nie chciał znaleźć rozwiązania dla swojej sytuacji postanowił się rozwieść. To była jego decyzja. Nie ma zamiaru Cię pociągnąć za sobą, bo nie chciał brać decyzji za doprowadzenie innej rodziny do rozpadu. Może i czeka na Ciebie, ale nie naciska i mądrze robi. Jeśli Ty byś się zdecydowała na podobny krok, nigdy byś mu w wypadku Waszych przyszłych ewentualnych niepowodzeń, oskarżać go o rozpad, że mogłaś inaczej itd. Przecież on CIę nie wykluczył całkowicie ze swojego życia.
Samobójstwo to poddanie się, raz juz się poddałaś i co Ci to dało, do czego doprowadziło. Przesatałaś walczyć o rodzinę starać sie dla niej w sposób by przyniosło efekty. Jeżeli się starałaś a nie wychodziło jak chciałaś, to tak jakbyś sie wogóle nie starała. Jeśli nie widzisz szans w swoim związku dlaczego w nim twkisz. Może Twój kochanek widzi więcej niż Ty chcesz zobaczyć.
Nie oceniaj go surowo, swojego kochanka, przecież skoro chłop zrozumiał, że bycie w takim chorym układzie jest tym czego nie che w zyciu, że jest to dla niego ostatni dzwonek by sobie poukładać inaczej zycie, to jedynie zerwanie z Toba dało mu na to szansę. Myślałaś że będzie czekał. Ten krok to załatwienie 3 rzeczy na raz - nowa ścieżka życia dla siebie, dla jego rodziny i możliwość dla Ciebie.
Masz 6 letnie dziecko. Myślisz o samobójstwie? A może gdybyś przestała w końcu myśleć o sobie i zaczeła myśleć o innych o dzieciach i kochanku, dojdziesz do wniosku że Ci ludzie też mają swoje życie. Nie wiesz co zrobić? Zapytaj męża. Przyznaj mu się do wszystkiego, on podejmie za Ciebie decyzję. Albo będzie o Ciebie walczył - wtedy macie jeszcze na cokolwiek szanse, albo też sobie inaczej ułoży życie. Zastanów się, czy i jemu nie należy sie możliwość ułożenia życia z wierną mu kochającą kobietą, która będzie w przeciwieństwie do Ciebie umiała do niego dotrzeć i wyzwolić w nim umiejętność okazywania uczuć. Zastanów się na co skazujesz siebi i jego? Czy on ma jakiekolwiek szanse u Ciebie, gdy wciąż patrzysz w kierunku byłego kochanka?
Jeśli jeszcze myślisz o samobójstwie to zastanów się co by dzieci pomyślały gdybyś to zrobiła. Co by było gdyby wyszedł na jaw Twój cały układ potem. Jak one by się poczuły. Co by pomyślały - nie ważne co Ty o tym myślisz, ale co one by pomyślały - mame zostawił kochanek to się poddała, a co z nami, czy my byliśmy niczym, mniej warci od jakiegoś faceta , którego mama znała przez 4 lata? Mama odsunela się on taty, od nas? chcesz ich zostawić z takim poczuciem, porzuconych - tylko dla własnej wygody.
I do ciężkiej cholery, idź do tego psychologa!!! On Cię nie zje!!! Może masz depresję, a to choroba i to się leczy, on może być w stanie Cię odpowiednio pokierować. Rodzina też zapewne Ci pomoże.

Jesteś zapatrzona w swój punkt widzenia kompletnie nie potrafisz wyciągać wniosków z sytuacji w jakiej się znalazłaś jesteś w dodatku egoistką (czemu akurat to ostanie, to tego Ci tłumaczyć nie będę). Przeczytaj swoje posty od początku, bo dla mnie to wszystko jest jak na dłoni.
1. realizujesz z kochankiem swoje marzenia, seks, podnieca Twoje pragnienie powoduje, że przy nim czujesz się jak przy nikim inny, napędza Cię sobą i pozwala na samorealizację, jeździł 300 km żeby się z Tobą spotykać.
2. postanowił odejść od swojej rodziny, powiedział, że jest gotowy na nowe, życie chce to zrobić dał Ci wyraźny sygnał, bo wyczuł moment, że Ty jesteś na to samo gotowa - łapiesz czy trzeba czegoś więcej jeszcze?
3. nie chce naciskać na to, skoro jestes gotowa,, oczekuje że to teraz Ty zrobisz krok, on zrobił juz co mógł, rozłożył przed Tobą dywan, wystarczy że na niego wejdziesz - czego Ty tutaj nie rozumiesz???
Za To Ty:
1. kochasz, ale nie jesteś gotowa rozpocząć nowego życia
2. nie zostawisz rodziny
3. chcesz realizować swoje potrzeby
4. chcesz mieć dokładnie to czego nie masz w małżeństwie
5. myślisz nieperspektywicznie - jak o nim zapomnieć, a może czas pomyśleć co zrobić by u Ciebie w małżeństwie było lepiej?
Zadajesz sobie głupie pytania, jak głupia baba, co z dwóch prostych zdań buduje niewybrażalną teotrię  - napisałaś jeśli odszedł ro znaczy że nie chce być z Tobą - a pytałaś się o to ???? Zamiast snuć beznadziejne dyrdymały porozmawiaj z nim - ale nie Ty zadając takie pytanie boisz się prawdopodobnie prawdy - bo Ty chcesz mieć dwie rzeczy na raz - małżeństow i kochanka - a on tak nie chce, powtarzam daje Ci szansę, której Ty nie chcesz dostrzec, bo się boisz konsekwencji - zostawienia rodziny --- dla Twojego ostrzeżenia - przeczytaj temat - "jak żyć"..... tam jest opis, jak pewnej mężatki, zostawiła męża poszła za kochankiem, z którym zaszła w ciążę, sąd przyznał jej mężowi opieke nad dwójką ich dzieci - która się odsuneła od matki, zasądził alimenty. Jej wina strzeliła sobie dziecko z kochankiem, odeszła od rodziny i myślała że będzie miała wszytko... he he , ale się uśmiałem z takiego myślenia - to jest życie to jest wybór. Nie bądź dzieckiem zobacz co Cię może czekać nie da się mieć takich dwóch rzeczy na raz.
Właściwie to tu trzeba by było się zatrzymać, bo przez długi czas miałaś i rodzinę i męża i dzieci i kochanaka, który realizwoał to wsztko czego pragnełaś - teraz koryto się urywa, gość wyciąga do Ciebie rękę owszem robi gest w Twoją stronę - a Ty go najnormalniej zawodzisz.... bo chcesz mieć wszystko. Ale wiedz że ten układ może się co najmniej jednej z zainteresowanych osób nie podobać, zgadnij której.

Wiele kobiet wkurza się na tym forum na facetów, że najpierw uwadzą, rozkochują, a potem mówią, że przez dzieci , albo inne rzeczy nie odejdą od żon bo coś ich tam trzyma. Stanowisz ewidentny dowód na to, że kobiety sa równie niezdecydowane jak mężczyźni, może bardziej i równie mocno chcą mieć dwie rzeczy na raz dla swojej wygody.
Czego Ty wogóle chcesz od życia?
Nie odejdziesz od męża - bo to jedyna i najbliższa rodzina - tak jak dzieci - co wcale nie przeszkadz Ci go walić w rogi i wzdychać do innego faceta za jego plecami, jak myslisz co by go bardziej raniło? Ale co tam, dla Ciebie to nieistotne, ten aspekt Cię nie interesuje, wiesz o nim, ale wyrzucasz go z gowy. Z drugiej strony chesz mieć kochanka, wspaniały z nim seks, bo od niego dostajesz te wszystkie przymioty których byś chciała dostać. Chcesz mieć wszystko - zamieszkajcie wszysce razem - jakoś się dogadacie.
No to Ci wytłumaczę, podsycanie tych wszystkich rzeczy i pokzywanie jaki to on jest wspaniały dokonuje się na odległość, on CIę w ten sposób zdobywał, znam ten mechanizm, kochanek nie musiał zbyt wiele inwestować, mówił Ci to co chciałaś usłyszeć, sama zapewne mu pewnie o tym mówiłaś, on tylko to powtarzał, miał czas by słuchać Ciebie, bo to była jego inwestycja, waliło mu się w rodzinie, przygotowywał sobie grunt na nowy związek. Ale przynajmniej zachował się do końca fair- na tyle na ile wogóle można by o tym tak pisać. brrrrr
Przy okazji wcale nie uważam, że nie ma w tym winy Twojego męża, że Ci tego nie dawał, zakładam, że to co o nim piszesz to prawda i że to on pozwolił w dużej mierze, że Wasze oddalenie się od siebie doprowadziło do tej sytuacji. Ponosi za to znakomitą cześć winy. To  że z nim rozmawiałaś, najwyraźniej nie umiałaś trafić do niego, a to akrat jest Wasz wspólny problem, że nie potraficie znaleźć odpowiedniego języka - jak Wy się wcześniej dogadywaliście.
Podsumuję to.
Poznałaś kochanka, ponzałaś to jak mężczyzna potrafi się zachowywać wobec kobiety - ogólnie - zdobyłaś wiedzę, czego Ci potrzeba czego oczekujesz - wykorzystaj to dla swoich potrzeb. Zostaw kochanka, skup sie na mężu, on też potrafi być pewnie cudowny, tylko jeszcze o tym nie wie, albo stracił motywację, bo przesałaś się dla niego starać. Przestałaś się starać być dla niego łakomym kąskiem, za którym będzie biegał. Pewnie oczekiwałaś by Cię traktował jak na początku, ale zapomniałaś o tym że Ty też powinnaś się tak zachowywać. Idźcie do poradni - nratujcie wasz związek. Wzbudź w nim zazdrość, potrząśnij nim. Przestań przed nim udawać - to też Twój wkład w tą sytuację, powiedz mu jak naprawdę jest w Waszym związku, to że mówiłaś że jest źle, że czegoś Ci brakuje , to tylkoczubek góry lodowej - powiedz mu całą prawdę, niech on też się postara, niech poczuje cień tego Co w sobie nosisz, - że między wami juz nic nie ma - że jeżeli nic nie zrobi to nie d się tego potam posklejać. Samo to że szukałaś u innego faceta tych wsyzstkich rzeczy - to to jest obraz tego jak w waszym związku jest źle, a nie tylko to że Ty uważasz że jest źle.Przecież on to słyszy ale nie widzi - nie pokazujesz mu prawdy - Ty z nim tylko o tym rozmawiasz - a rozmawiać a zobaczyć to zupełnie co innego. W dodatku to co pisałem wcześniej Ty teraz dokładnie wiesz czego chcesz - doznałaś tego - opisz to mężowi, pokaż mu taki seks - może jemu tez się spodoba i się odmieni. Ostatecznym rozwiązaniem jest powiedzeni mu o tym , że zakońćzyłaś romans - jeśli kocha Cię to będzie o Ciebie walczył, Ty mu w tym pomożesz i zmieni sie na lepsze. No chyba, że jego wiąże z Tobą tyle samo co Ciebie z nim - w takim razie możecie życ jescze dla dzieci... wiesz zawsze mu możesz podsunąc pomysł żeby sobie znalazł kochankę, tak jak Ty kochanka, może ona mu pokaże jak dobrze może być w łóżku i po tym wszystkim dostaniesz to co tak lubisz sama. Jest jescze trzecia opcja, że jesteście sibie warci i on ma kochankę i daje jej to samo co Ty dosawałaś od swojego a przez to już nie ma dla Ciebie tego czegoś.... to by się nawet jakoś tak ułozyło w logiczny układ... wtedy już tylko wystarczy że zamieszkacie we czwórkę.

Maja widzę , że znów nasze wypowiedzi się uzupełniają, i też niestety wyczuwasz to co je - że autorka egoistycznie podchodzi do swojej sytuacji ... opamiętaj się, przestań myśleć o sobie ...
JA tylk opowtórzę za Mają, doznałaś olśnienia w łóżku kochnka, to pokaż to samo mężowi, naucz go tego. Maja, ja myślę że autorka wciąż ma nadzieję że jej kochanek się dla niej poświęci a ona będzie księżniczką na zamku i będzie miała dwóch chłopów na raz - jednego do wychowywania dzieci i zarabiania na dom, a drugiego dla spełniania zachcianek. A to se tak ne da. Szymanek podkreślę to co napisała maja84, nie zostawiłaś swojemu mężowi cienia szansy na to by się poprawił. Skupiłaś się na drugim mężczyźnie i nawet gdyby Twój mąż stanął na głowie i tak byś nie była w stanie tego dostrzec. Nie chciałabyś tego i odrzucała, bo intuicyjnie czułabyś że to tylko miesza Ci obraz kochanka w którego jesteś zapatrzona.

"Kiedy kobieta kocha, przebacza wszystko, nawet zbrodnie; kiedy nie kocha, nie przebacza niczego, nawet cnot."

Faceci w gruncie rzeczy też nie są ślepi i potrafią wyczuć że coś jest nie tak.

Może tak się do niego zbliżyłaś bo czułaś że on potrzebuje wsparcia gdy mu się waliło w życiu i ta cała Twoja miłośc to tak naprawdę pocieszania się nawzajem:
"Ku naszemu wiecznemu wstydowi nigdy kobieta nie jest tak do nas przywiązana, jak wówczas, kiedy cierpimy."

A co do seksu ...
"Nie ma nic na świecie ponad oddanie mężatki. Jest to coś, o czym żaden mąż nia ma pojęcia."

Maju, wiem, że tak powinnam zrobić. To próbuję zrobić...
Najgorsze jest to, że choćbyśmy nie chciały, i tak powtarzamy błędy naszych matek. Niby wiem co jest nie tak, obieram inną drogę, a finał i tak jest taki sam. Jak w filmie "Wehikuł czasu". I powtórzą to pewnie moje dzieci, chyba, że nie dostarczę im przykładu. Czasem myślę, że tak byłoby lepiej. Właściwie, po co ktokolwiek miałby wiedzieć o tym wszystkim? Tylko tu mogę anonimowo, swobodnie o tym opowiedzieć. Jestem egoistką. OK. Jeśli się z tego wszystkiego wypiszę, odejdę, po co ktokolwiek miałby się zastanawiać, czy stało się to przypadkiem, czy celowo? Po co ktokolwiek miałby się obwiniać? Cokolwiek nie zrobię, i tak będzie źle.

Szymanek, do Ciebie to nadal nie dociera, niby piszesz że wiesz, o co biega, a za chwilę zupełnie co innego.
Piszesz - że jesteś egoistką i ok, ale żadnej z tego nauki nie wyciągasz. Rozumiem, że napisałaś tu tylko po to by ktoś Cię pocieszył, ale pomocy nie oczekujesz żadnej, tak? Próbujemy Toba potrząsnąć, maja już napisała że jej wcześniej trzeba było i żałuje,  że nie było nikogo takiego. Za to Ty gdy masz nie próbujesz tego nawet spóbować zrozumieć. To tak jak byś czytała wyrazy, a nie wiedziała zdania.
Oczywiście, że cokolwiek nie zrobisz będzie źle - i właśnie zdanie o tym potwierdza, że pasuje Ci rola egoistki i nic nie chcesz z tym zrobić. Może warto pomyśleć inaczej - a nie tylko o sobie, co? Zatem pomyśl, pomyśl i weź pod uwagę innych = co zrobić by było jak najmniej szkód, co zrobić by nie było szkód, że jak już coś zrobisz, to tak, by rodzina nie ucierpiała, mąż, dzieci... chyba że wciąz myślisz o kochanku. Wtedy wogóle nie mamy o czym rozmawiać.
Do Ciebie chyba nadal nie dotarło, że jeżeli nawet o tym wszystkim nikomu nie powiesz, to to i tak już się stało. A skoro się stało, to wywarło wpływ na Twoją rodzinę? Rozejrzyj się dookoła, wtedy zrozumiesz. I nie oszukuj się też w sprawie dzieci, już dostarczyłaś im przykładu, tylko  że może one jeszcze o tym nie wiedzą. Ciągle się oszukujesz, ale wiedz, że oszukujesz siebie nie kogoś innego takim podejściem do sprawy. Ciężko Ci, myślisz że Ci naprawdę ciężko? Że ciężko jest osobie, która zdradziła, gdy stoi na rozdrożu dzieci, kochanek, czy dobrz zrobiłam itd..., gdy ma poczucie winy, gdy waha się .... to się mylisz. Ty jedynie ponosisz konsekwencje tego do czego doprowadziłaś, ciężko to będzie Twojemu mężowi gdy prawda wyjdzie na jaw, Ciężko będzie Twoim dzieciom. Cholera, szkoda słów. Maja kopnij mnie w kostkę proszę, jeśli przyjdzie mi jeszcze na myśl napisanie tu jeszcze o czymkolwiek.