Forum Kobiet - NETKOBIETY.PL

Uzależnienie, a nie miłośc, moim skromnym zdaniem. Masz męża i dzieci? On jest dla Ciebie w takim razie atrakcyjny, bo... jest nowy, pojawił się nagle (niespodzianka!), i jeszcze mu na Tobie zależy (a to tak mile nas łechta, gdy wiemy, że komuś się podobamy).

"Dwa miesiące temu" - to za krótko by kogoś pokochać. Widzieliście się już? Może się okazać, że nie wyglądacie tak jakbyście tgo wzajem oczekiwali, co więcej, nie pociągcie się wzajemnie. A wtedy tragedia gwarantowana.

Bo wiesz, czasami po pewnym czasie w małżeństwie robi się tak, że nie ma tej "adrenalinki" i na ogół znajduje się ją gdzieś indziej. A objawia się właśnie w postaci zauroczenia, zakochania czy namiętności.
Poza tym, z autopsji wiem, że nie ma czegoś, co byłoby uczuciem lub emocją, a byłoby ode mnie silniejsze. Tzn. hasło w stylu "serce nie sługa" - przynajmniej jeśli chodzi o mnie jest całkowicie nieprawdziwe

Byłabym hipokrytką, gdybym napisała, że nigdy tak zakochana nie byłam, będąc w związku z kimś. Oczywiście, że tak
Tylko że zawsze jakimś cudem, najczęściej bardzo bolesnym cudem, udawało mi się to pokonać.

Wiesz, ja Cię nie potępiam, Twojego sposobu myślenia znaczy się, tylko wiem, że każdy z nas jest na tyle silny, żeby takie rzeczy zwalczyć w sobie. Dlaczego zwalczyć? Bo jest mąż, któremu kiedyś przysięgało się przed ołtarzem, którego kiedyś niesamowicie silnie się kochało, czasem są też dzieci, które mogą nie tyle ucierpieć, ile przeżyć szok, że ich własna matka, z innym facetem...

W tym momencie masz dwa wyjścia: zaryzykować, zakończyć znajomość i cierpieć lub zaryzykować, zaangażować się, odejść od męża i... nie wiem, ale zawsze, cokolwiek wybierzesz, to ktoś cierpiał będzie. Trudne, to prawda...

Pewnie, równie dobrze twój "chłopak" może zakończyć znajomość, w końcu jest jeszcze młodziutki i wystarczy, że pozna równolatkę i się zadurzy, albo mąż może się domyślić i Cię po prostu zostawić... Różnie bywa i sądzę, że powinnaś być przygotowana także na takie scenariusze.

To zazdroszczę. Jakbym miała tak myśleć, to też pewnie już dawno wybrałabym zupełnie inną drogę, niż ta, którą kroczę; ale nie tylko ja jestem na świecie, a robiąc to, co chcę, ktoś cierpi. A tak - ja się męczę, ale ktoś inny nie

Życie jest pełne niespodzianek, tak i owszem. Trzeba jednak być świadomym i odpowiedzialnym. Zwłaszcza gdy weszło się w związek małżeński oraz w romans. Z jakiej strony by nie patrzeć na tą sytuację trzeba być świadomym konsekwenscji swoich czynów. Branie sytuacji na "odczekanie", życie w marzeniach i odsuwaniu od siebie rzeczywistości i faktów (mąż i dzieci tu i teraz, kochanek na telefon) nie zmieni realiów.

Życie jest czasem zbyt ciężkie i przytłaczające, stąd lubimy uciekać w sworzony przez nas świat. Jednak przyjdzie chwila na zmierzenie się z tym, co było odsuwane.

Zgadzam się, iż matka może wciąż być cudowną mamą dla swych dzieci przy tym szczęśliwszą z nowym partnerem. Przy odpowiednich staraniach i opiece nad dziećmi, dzięki pracy obu stron można oszczędzić dzieciom bólu i cierpienia. Będzie to jednak zawsze ciężkie przeżycie i wielka zmiana w ich życiu.

Pamiętajmy o tym, że życie z drugą osobą, przy tym wychowywanie dzieci i inne ciężkie wyzwania dnia codziennego, wymagają współpracy obojga partnerów. Częstego wypracowywania kompromisów. Poświęcenia. Romans tym się ma do twardej rzeczywistości, iż jest od niej odskocznią. Słodką odskocznią.

A czy to, że Hana zostawi swojego męża, którego również kocha, by być z kimś, z kim czuje się szczęśliwa, nie jest poświęceniem? Poświęca dobry kontakt z dziećmi, nie wiadomo, jak zareagują na jej decyzję. Poświęca swoje małżeństwo, bo wie, że może się przejechać na tym "młodszym" i zrobić źle zostawiając, że tak powiem, spokojny dom. Poświęca "ułożone życie". A to wszystko dla miłości. Romans jest odskocznią, to prawdaAle skoro ktoś potrzebuje odskoczni to znaczy, że nie czuje się szczęśliwy w tym, co ma.
Marzenia są po to, by zdobyć się czasami na to, żeby je zrealizować. Życie trzeba przeżyć tak, by nie żałować, że się czegoś nie zrobiło.

Oj bo z tym facetami to zawsze problem. Oni jak coś przeskrobią to tylko patrzą żeby im dobrze było, a my kobiety to się musimy starać o wszystko i jeszcze o siebie. A jak już o siebie to wielki problem jest, bo egoistkami wtedy jesteśmy przecież i jeszcze wyrzuty sumienia mamy i tylko przeżywamy czy kogoś nie uraziłyśmy. No cóż... czasami trzeba gonić za tym, na czym nam zależy. A że gonimy za tymi facetami, z którym zawsze jest problem, to kółko się zamyka. I tak do końca świata...

sorki ale ja mam 20 lat i nie wierze ze 20-latek chciałby miec dziecko z tak dojrzała kobieta,nie mowie ze jestes stara ale bez obrazy to moj rówiesnik i az sie dziwie ze masz prawie 4 dychy i wierzysz w takie bzdury!

Izunia, wybacz, ale znam faceta, który mając 20 lat, jak Ty teraz, poznał kobietkę starszą o te 20 lat i ma z nią dziecko. Dziś, 20 lat później, nadal się kochają, pomimo że ona jest już stara, a on jeszcze w kwiecie wieku.

hej wszystkim pisze bo to co  tu przeczytalem to mnie  przerazilo w szczegolnosci tyczy to sie jednej z was. chodzi mi o to ze pewna osoba uwaza ze nie mozna kochac starszej kobiety. to nie prawda!!!! ja jestem przypadkiem zakochania sie w pewnej kobiecie ktora jest starsza odemnie o 16 lat i mam w nosie ze dzieli nas taka roznica wieku kocham ja  a ona kocha mnie i to jest najwazniejsze. nic sie procz niej nie liczy!!!!! jest dla mnie wszystkim . kocham ja nad zycie i wiem ze to uczucie jest szczere. A to ze waszym zdaniem nie mozna kochac starszej kobiety to jakies bzdury!!!!! Widac ze nie potarfisz kochac skoro nie wierzysz w taka milosc!!!!  bez urazy oczywiscie!!!