Forum Kobiet - NETKOBIETY.PL

Moja historia jest bardzo dziwna, i do tej pory w sumie się zastanawiam, dlaczego mnie spotkało to co spotkało. Zaczęło się od tego, ze rzucił mnie chłopak. Nie mogłam sobie znaleźć miejsca, walczyłam o niego - jednak nic mi nie szło. Mój chłopak, nie chciał już ze mną być. Bardzo go jednak kochałam i postanowiłam go odzyskać. A że jakieś normalne "metody" nie skutkowały - zainteresowałam się czarami. NA początku były to takie tam horoskopki, jakieś wróżenia koleżanek. Potem weszłam w to na dobre ! Zaczęły się regularne wizyty u wróżek różnego typu - były to wróżki zarówno osiedlowe jak i te bardziej znane co się reklamują wszędzie. Zdarły te wróżki ze mnie trochę kasy - powiedziały jakieś historie i nic. Nie mogłam go dalej odzyskać tylko dzięki temu że jakaś wróżka Judyta stwierdziła ,ze to miłość mojego życia. Ja o tym  doskonale wiedziałam, ale sami rozumiecie ,ze jego takie argumenty nie bardzo przekonywały. I wtedy trafiłam na książkę o wróżbach. Były tam różne czary na to jak odzyskać chłopaka. Między innymi był ten czar z odpowiednimi świecami, ciemnym pokojem i lustrem. Nie będę tutaj dawać szczegółowego opisu bo nie chcę, żebyście przeżyły to piekło co ja - no ale czar był wierzcie mi "mocny" > Nikt mnie tylko nie powiedział, że ma skutki uboczne !!! Stosowałam ten czar codziennie, między innymi tzreba było patrzeć w lustro - i wyobrażać sobie różne odpowiednie rzeczy  i zaczęły się dziać dziwne rzeczy w moim życiu. Niby zaczęło mi się układać z chłopakiem, ale ze mną zaczęło się coś dziać. śniły mi się koszmary w nocy. Miałą lęki. Cały czas mi się wydawało ,ze ktoś koło mnie stoi i mnie obserwuje w nocy. Nawet teraz jak to piszę, mam dreszcze jeszcze, jak to sobie przypominam. Np. kładłam sie spać w nocy i czułam na sobie czyjś wzrok.  Albo np. ( bo to było lato ) siedziałam gdzieś sobie i nagle czułam taki chłód , dziwny chłód. No było dziwnie, Czułam się okropnie. Coraz gorzej psychicznie. Kiedyś ot tak , weszłam do kościoła. Akurat miałam taką potrzebę, patrzę jest wolny spowiednik , długo się nie spowiadałam ale nagle poczułam jakąś taką potrzebę opowiedzenia tego co się ze mną dzieje. Spowiednik mi wtedy powiedział ,ze jestem na granicy. Że albo czary albo Bóg i że to wszystko może być początkiem opętania. Strasznie się wtedy wystraszyłam tak strasznie ,ze pojęcia nie macie.  Mój tata akurat robił ogień w piecu i od razu wrzuciłam tę książkę do pieca. I słuchajcie siedzimy przy kolacji ( mieszkałam wtedy z rodzicami i siostrą w domku ) i nagle boom - piec nam w piwnicy wybuchł. Nie mocno, tylko go rozerwało, wiecie nic się nie stało, okno poszło w piwnicy i ten piec ale to dlatego ,ze tata tak tylko palił śmieci i nie było ognia na ful tylko trochę takiego. No i tam była ta książka o czarach - do dziś się zastanawiam ... Ale nie ważne. Chcę Wam powiedzieć, że czary to nie jest dobry sposób na życie. Na nic. Na zdane problemy. Życie ma wiele tajemnic i możemy sobie tam nie wierzyć, że jest Bóg, Dobro czy Zło - choć ja od tamtej pory bardzo wierzę.  Niemniej przytoczę wam jeden cytat, który usłyszałam kiedyś i który potwierdziło moje doświadczenie z czarami : nie ma co za bardzo  patrzeć w ciemność, bo ciemność spojrzy na nas ...

Ostatnio edytowany przez Calipso (2008-05-19 22:21:28)