żonaty facet - przyjaźń, miłość czy koniec? - Netkobiety.pl

Chcesz znac moje zdanie w tej sprawie?? Wedlug mnie facet sciemnia i szuka odskoczni od szarej codziennosci. Piszesz ze jest z zona przez wpadke, a za chwile piszesz o dwojce dzieci, no to sorry--> wpadka moze byc z 1 dzieckiem, a tutaj widac ze oni tworza rodzine.
Kochana znasz tylko jego wersje, a ona moze nie oddawac rzeczywistosci, bo gdybys pogadala z jego zona to mogloby sie okazac ze ich zwiazek nie przezywa zadnego kryzysu i ze sa szczesliwym malzenstwem.
A to, ze ci mowi , ze nie kocha zony to jest standard, skoro chce abys byla jego kochanka to co musi ci cos nagadac aby ciebie omamic.
Facet chce poprostu ciebie wykorzystac, jestes 10 lat mlodsza, chce sobie podupczyc za free, bo taniej go to wyniesie niz zeby isc do agencji towarzyskiej. jest to przykre ale tak w wiekszosci prypadkow jest, chodzi tylko o sex, tym bardziej ze piszesz ze ciebie caluje , dotyka itp. Czyli wiadomo, ze chce ciebie do jednego celu.
Wedlug mnie jestes naiwna dziewczyna, ktora juz powoli zostala przez niego omamiona i zaslepiona.
I wiedz jedno jezeli pojdziesz z nim do lozka i bedziesz  z nim uprawiala sex na boku za plecami jego zony to jeszcze bardziej sie do niego przywiazesz a on i tak nie zostawi zony.
I pozniej bedziesz plakala i zalila sie na jakims topiku, ze zostalas oszukana przez zonatego faceta albo ze on odklada decyzje odejscia od zony.
Bo pamietaj z zona jest mu dobrze, bo ma kogos kto mu wypierze, wysprzata, nakarmi go, poprostu facet chce sie zabawic na boku.
Zadaj sobie pytanie czy chcialabys byc z takim facetem , ktory szuka tylko okazji aby zdradzic zone, pomysl o tym, ze ty mozesz za kilka lat byc taka zona i ze to pozniej ciebie moze ktos robic tak w konia bo tez mozesz sie mu znudzic za kilka lat i bedzie szukal nowej zabawki, jeszcze mlodszej od ciebie.
Dlatego kochana odpusc sobie go, ja ci to radze, bo sama bylam wplatana w taki uklad tez z zonatym kolesiem , 10 lat starszym, tylko ze ja nie wiedzialam ze jest zonaty, a potem sie dowiedzialam, ze ma zone, z ktora mieszka, sa szczesliwym malzenstwem z ktora normalnie wspolzy.
Moja droga nie warto wlazic z butami w czyjes malzenstwa, pozatym szkoda ciebie na takiego faceta.
Bo co to jest za przyjemnosc byc kochanka zonatego goscia--> samotne wieczory, nie bedzie go przy tobie w weekendy, w swieta, nie bedzie wspolnych wyjazdow w wakacje, samotny sylwester--> bo zawsze dzieci i zona beda wazniejsze i zawsze bedzie z nimi zwiazany.
A jezeli chce byc z toba i tak mu z toba wspaniale --> to niech zlozy pozew o rozwod lub separacje, skoro jest taki nieszczesliwy i jego malzenstwo jest pomylka.
Tylko najparwdopodobniej jak mu postawisz takie ultimatum ze nie ma sexu i czegos wiecej bez rozwodu to pewnie wypnie na ciebie tylek i bedzie szukal innej naiwniary, ktora nabierze sie na kilka sciem.
Nie pozwol robic z siebie idiotki, bo skzoda twojego czasu na kogos z kim najprawdopodobniej i tak nie bedziesz.
A skoro gosciu juz sie do ciebie dobiera a nie proboje ci jakos sie z dobrej strony pokazac , nie mowi nic o rozwodzie to podejrzewam ze jest to typ bawidamka.

Przepraszam.
Trafiłem tu przez przypadek. Szukałem coś o "FM group", a później kliknąłem na "miłość"... Niekontrolowany impuls...
Nie wiem czy to będzie dla kogoś interesujące ale jestem, a właściwe byłem w takiej sytuacji, ale jako ten "On".
Ona - także Kasia, po przejściach. Ja - żonaty, 10 lat starszy, dwóch synów. Minęło już prawie 10lat od tamtego czasu, ale to co wtedy wydarzyło się w moim życiu pozostanie na zawsze. Nie planowałem niczego, Stokrotka - także. Tak ją nazywałem. Splot różnych wydarzeń zetknął nas ze sobą. Z dnia na dzień byłem zafascynowany nią coraz bardziej... Jej uśmiech, odwagę, a przede wszystkim jakaś niesamowita aura, nigdy wcześniej nie czułem się tak, jak przy NIEJ ! Widziałem jak rozwijał się niesamowity romans! Nie zdawałem sobie nigdy sprawy jak SMSy mogą w tym pomagać. Poddawałem się temu, chociaż zdawałem sobie sprawę, że to nie ma sensu. Nic nie obiecywaliśmy sobie na przyszłość. W głębi serca miałem żal, że nie spotkaliśmy się wcześniej.
Dzisiaj wiem, że byłem wtedy niesamowicie oszołomiony! Bardzo łatwo ktoś może powiedzieć, że tak powinno się postępować, a tak nie. Ja wiem, że kiedy spadnie na człowieka takie uczucie to bardzo mało może zrobić wbrew sobie. Oczywiście wiem, że zdradziłem moją żonę. Do tego wcale nie jest konieczne pójście do łóżka z inną kobietą. Nigdy nie dążyłbym do rozwodu z takiego powodu. Swoje życie, zdrowie przysięgałem żonie. Gdybym musiał wybierać na pewno zostałbym z żoną. Ona oddała mi tak dużo. Ja zawiodłem. Wiem. Ale tym bardziej będę się starał postępować właściwie.

Niestety, dobra rada jest taka jak P&P. Ryzykujecie bardzo dużo. I Ty i on. Jeżeli w coś wchodzisz nie zapominaj o możliwych skutkach. Idealnie byłoby spotkać TAKIEGO chłopaka, który nie jest żonaty. Życzę Tobie tego z całego serca, tak jak mojej Stokrotce.
Pozdrawiam !

Daj sobie  z żonatym facetem spokój zniszczysz jego rodzine i swoje życie bo zakochasz sie zaangażujesz a potem jemu się znudzi powie że to wpadka a może spotkasz odpowiedniego faceta dla siebie ale nie żonatego ale decyzja należy do ciebie

facet39! niesamowite, ze piszesz dokladnie tak, jak wygląda(ła) moja sytuacja, jakbym slyszala jego slowa...

Powiem tak, nigdy nie mialam nikogo na poważnie. Nie jestem typem dziewczyny, która liczy ilu mężczyzn zaliczyła. Jeszcze 8 miesięcy temu byłam pewna, ze z żadnym zonatym mężczyzną z 10letnią różnicą wieku nie będe miala coś wspólnego, nawet mi do glowy nie przychodzila myśl, ze moglabym o czymkolwiek takim jak pisałam wyżej pomyśleć. A co więcej, nigdy nawet bym mojej znajomej nie dala przyzwolenia na takie zachowanie. Napewno bym mocno krytykowala. Natomiast to co sie wydarzyło między mną a tym mężczyzną... nie do opisania. Zupełnie zmienilo moj pogląd. Tak jak facet39 napisał - coś magicznego.
Nie przespałam sie z nim. Więc nie można zarzucać ani mi, ani jemu "bzykania na boku"

Facet39, jeśli jestes jeszcze na forum, bardzo proszę powiedz, czy chcialbys nadal utrzymywac ze swoją Kasią kontakt pilnując się, zeby do niczego więcej między wami nie doszło? Czy w takiej sytuacji najlepiej jest wycofać się i skonczyc to wszystko?

Popieram a_normalną. Dalszy kontakt to masochizm. Co z tego, że wyznaczysz sobie granice, skoro będziesz skazywać się na obojętne traktowanie osoby, która nie jest Ci obojętna? Będziesz żyła tym niespełnionym uczuciem, zamykając sobie drogę do szczęścia z kimś właściwszym dla Ciebie. Zresztą takie "trzymanie uczuć na wodzy" jest bardzo trudne i wątpię, czy komukolwiek w historii świata się udało...

od każdej reguły są wyjątki i tak bla bla bla można długo..
i chociaż staram się wierzyć w ludzi szczerze wątpie w szerość intencji  tego faceta... chyba nawet śmieszy mnie to trochę bo jak szybko można zrobić na kobiecie wrażenie udając zranionego psa, którego tak przykro dotknął los i musi żyć z własną żoną... jak można wykreować się kosztem tej kobiety...
sama miałam okazję być adorowaną przez czrujących, charyzmatycznych mężczyn - starszych i żonatych... ciężko było im sie oprzeć, bo wydaje się, że mają wszystko to, czego się u mężczyzny szuka...ale cieszę się bardzo i dumna jestem z siebie że nigdy nie przystałam na żadną ich propozycje... miałam tez okazję poznać (przypadkiem)  żonę jednego z tych panów - inteligenta, zadbadna, zajmująca prestizowe stanowisko...
chociaż zawsze uważałam, że sztuką jest gdy mężczyzna potrafi mówić, zachowywać się i tak traktować kobietę tak, by czuła się jedyną, wyjątkową i niepowtarzalną to tacy mężczyźni są właśnie takimi "ideałami" dla każdej kobiety, którą chcą po prostu wykorzystać...
NIE DAJ SIĘ DZIEWCZYNO!!!!

tak jak zaczełam pierwszy post od każdej reguły jest wyjątek...
ale nie przekonasz mnie, że mężczyna - rozsądny odpowiedzialny mężczyna, który jednak wciąż jest w związku "dotyka, całuje i delikatnie namawia" inną jest fair... nie jestem cnotliwą katoiliczką, i nie będe prawić reprymendy bo decyzja należy przecież do Ciebie ...radziłabym Ci jednak myśleć przede wszystkim o sobie, bo "rewelacyjni mężczyźni, w których można się zakochać" to przede wszystkim mężczyźni którym można zaufać... a człowiekowi, który sam jest nieszęśliwy w związku bez miłości i szuka miłości w innych chcesz zaufać? on też ma prawo do szczęścia i też powinien o nie walczyć, małżeństwo nie jest chyba kulą u nogi... można się rozstać i budować życie od nowa..więc może jest leniwy, może jest mu tak wygodnie, może jest za słaby, może się boi, może nie wie czego chce... heh, skoro ma dwoje dzieci z związku "bez miłości" widocznie uczucia nie zawsze są mu potrzebne... ale jesli faktycznie zależy mu na Tobie to będzie wiedział co zrobić...

co do wypowiedzi faceta39 : "swoje życie, zdrowie przysięgałem żonie".. a mi się wydawało, że przysięga małżeńska brzmi " przysięgam Ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską"

moja odpowiedź na to pytanie jest następująca. Nie planowałam żadnej takiej sytuacji. Absolutnie wiele razy odrzucałam jego zaloty, stawiałam granice, których nie pozwalalam mu przekraczać. Jesli to zrobił, odrazu byla moja reakcja. Kiedy mówił mi o żonie, że nie ma miedzy nimi tego czegos i w zasadzie nigdy nie było, powtarzalam mu zeby sie postaral, skoro nie ma, niech rozpali to uczucie. Nigdy, przenigdy nie pomyslalam, zeby mogl odejsc dla mnie od zony z dziecmi. Nie pozwoliłabym na to ( stąd moje główne pytanie czy wg Was można w takiej sytuacji utrzymać znajomość). Byliśmy skazani na siebie w pracy i wtedy doszlo do porozumienia dusz. Tak jak z przyjacielem. Nie da się od tego uciec.
Na miejscu żony tego gościa kopnełabym go w dupe. Ale to łatwo powiedzieć...
Jeśli chodzi o wyrzuty sumienia? mam, ale napewno nie są one spowodowane moją prowokacją zachowaniem czy strojem.
Szacunek do siebie mam, do innych kobiet jak najbardziej. Jak już mówiłam, nie przespałam się z nim ( jesli wydaje się, że taka dziewczyna z forum nic innego nie robi tylko sypia z kazdym - powiem, ze jestem dziewicą )
Tak się składa, że w mojej rodzinie doszło do zdrady i rozpadu małżeństwa, tak więc wiem jakie są konsekwencje.

Dziękuję bardzo za odpowiedzi!
Pozdrawiam

A jednak. dlaczego tak szybko kogoś oceniacie ? To prawda, najlepiej zdaleka od żonatych i mężatych. Ale myślicie że zawsze tak łatwo jest się tego trzymać ? Dopóki serce się nie wtrąca niech rządzi rozsądek ! OK. Ale człowiek to nie maszyna. Jest jeszcze dusza, część boskiego pochodzenia !

Ja nie potrafię kochać dwóch kobiet ! Dlatego jestem z jedną. I choć odkryłem, że człowiek zmienia z czasem prirytety w życiu to nie oznacza, że zaraz będę zmieniał życiową partnerkę. Gdybym miał się rozwodzić bo ja czy moja żona o kimś pomyślała na poważnie to byłoby dopiero bez sensu. Po co układać, starać się, wybaczać, śmiać się, dzielić się wszystkim, gdy jest świadomość, że może za chwilę usłyszę, że jestem do wymiany? Taki jest Wasz scenariusz? Przepraszam, że piszę w liczbie mnogiej ale w 90% taki jest wydźwięk wypowiedzi większości Pań.

BlackPearl !  Skąd możesz wiedzieć co byś zrobiła gdybyś była moją żoną? Czy Twój związek, Twój facet jest taki uniwersalny, powtarzalny, jakiś seryjny produkt ? Ja napewno taki nie jestem. Myślę, że Ty także nie. Rozumiem, że trudno znieść myśl, że Twoja druga połowa myśli o innej. Zdziwisz się ale dla mnie także byłoby to straszne. Kiedys faktycznie, myślałem tak jak Ty. 

A jeżeli się nie dowiesz?
Jeżeli sądzisz, że Twój partner nie ogląda się za innymi, nie wspomina, nie marzy, to albo jest wykastrowany albo jesteś w błędzie. Tylko w świecie maszyn nie istnieją uczucia, zauroczenia, fantazje. Mogę się mylić, ale często problem tkwi w odpowiedzialności. W tym przypadku za związek dwojga ludzi. Miłość to nie zauroczenie, to nie popęd płciowy który mamy z definicji.
Wyobraź sobie co jakiś czas koniec ostateczny i bezapelacyjny. Z takich powodów? A gdzie ta prawdziwa miłość przez duże M ? Przecież ta zdrada o której mówimy dotyczyć może także Ciebie. Tak wyobrażasz sobie wspólne życie? Bez cierpienia, to jaka to miłość ?
Nie gniewaj się ale zapytam się Ciebie? Jeżeli kochasz swojego partnera, to co to oznacza dla Ciebie w praktyce? Obsługę? - pranie, gotowanie, seks, bycie obok tylko jeżeli wszystko jest OK? Co jesteś gotowa poświęcić dla niego?

Najwyraźnie nie zrozumiałaś o co chodziło Kasi. Za to gratuluję doświadczenia. Kasia "nie ma doczynienia" z zajętym facetem. I bardzo dobrze. Jakoś wydaje mi się większa jej godność i szacunek. Właśnie stąd biorą się u niej te dylematy.

Wybacz, napewno trochę Cię krzywdzę tak analizując każde słowo. Nie mam takiego zamiaru.
Podobno my faceci jesteśmy z Marsa, a Wy drogie Panie z Wenus.

DO KASI ! :

Podoba mi się cytat: " Nie w tym rzecz by nie dać, rzecz by wiedzieć komu! "

A jednak! BlackPearl - czym zasłużylem na tak długą i wyczerpującą ripostę ?
Czytałem posty Kasieńki08 i wydaje mi się, że też miała wcześniej podobne stanowisko jak Ty. Jak widać wydarzyło się coś co potrafiło bardzo mocno zachwiać wyznawanymi wartościami. Teraz uważa, że znalazła się na rozdrożu, nie wie jak postąpić. Dla kogoś z boku sprawa wydaje się oczywisyta. Trzeba jednak trochę wyobraźni żeby zrozumieć, że dla Niej - niekoniecznie. Wyobraźni i może troszkę doświadczenia bo sprawy dotyczą uczuć, a one często nie dają się logicznie tłumaczyć. Każdy prowadzi jakiś rachunek zysków i strat. Każdy też ponosi odpowiedzialność za swoje decyzje. Jest w trudnej sytuacji. Wiem, że po pewnym czasie bedzie inaczej wszysto widzieć. Gdy opanuje uczucie, gdy ono wystarczająco ostygnie, inaczej będzie ten rachunek wyglądał.
Ja nie chcę bronić swojego postępowania. Mówię wyraźnie: zdradziłem, zawiodłem. Jak można bronić czegoś co jest złe ?
Byłem kiedyś w podobnej sytuacji, tzn. wyznawałem bardzo kategoryczne zasady, a tu nagle trach !
Dzisiaj mam więcej pokory w wydawaniu kategorycznych ocen i porad komukolwiek.
Kasiu, szkoda, że nie odezwały się dziewczyny które były w podobnej Tobie sytuacji.
Zwróć uwagę, że teraz jest internet i możemy sobie tutaj trochę porozmawiać. Ale nasi rodzice, dziadkowie tego nie mieli.
Proszę Cię bardzo, wykorzystaj to właściwie.

Zwróciłam się z prośbą o Waszą pomoc na forum nie dlatego, że nie mam komu się wyżalić w rzeczywistości ( to tak a propos jednej z pierwszych wypowiedzi, że jak zaufam to potem będe znowu ryczeć na forum i wściekać się, że mnie wykorzystał ), tylko dlatego, że nikt sposród moich znajomych nie znalazł się w podobnej sytuacji i niestety nie umieli mi doradzić, nie potrafili mnie zrozumieć. Wszyscy mówili to samo, to co ja też bym pewnie powiedziała jeszcze rok temu - o braku szacunku do siebie, tych zdradzanych kobiet, że nie wolno zaufać takiemu niewiernemu mężczyźnie itp itd. Ale to nie pomaga, bo to nie tego chce, nie chce urywać kontaktu uważając, że KAŻDY mężczyzna zdradza i chce wykorzystać wszystko co jest ladne i sie rusza.

Drogi Facecie39!
Jestem niesamowicie wdzięczna za opowiedzenie Waszej historii. Pomogła mi ona w zrozumieniu, że to co było/jest między mną, a Nim ( być może ) nie było zwyklą chęcią "zaliczenia" kolejnej młodszej panienki, którą łatwo zbajerować, a poprostu TYM uczuciem, które może pojawić się wszędzie niezależnie od wieku i tak dalej.
Uważam, że to niezwykle ciekawy zbieg okoliczności, że z podobnymi wspomnieniami możemy porozmawiać tutaj, o Niej i o Nim.

Nie chciałabym tracić z Nim kontaktu. Będę dążyć do sprowadzenia naszych uczuc na prawidłowy tor i spróbuję utrzymać tę znajomość.

PS: Jak najbardziej nie odbieram żadnych wypowiedzi, jako oskarżanie mnie. Odpisuje i wyjaśniam, aby nie wykreować zupełnie innego problemu, w którym się znalazłam, aby pochopnie nie oskarżać również Jego za czyny, których nie popełnił.
Uważam, że ta dyskusja jest bardzo ciekawa. I może będzie ciekawsza, jeśli znajdziecie się w podobnych sytuacjach ( czego życze/nie życzę* )

*niepotrzebne skreślić

"jezeli spotka sie w zyciu takie uczucie powinno sie je pielegnowac(nawet jezeli jest nieosiagalne)2raz moze sie to nie powtorzyc a warto chociaz raz poczuc sie jak w niebie:)"

dzięki!
a mogę spytać, jak do tego doszło, że "to wszystko się kończy"? Czy poprostu coraz mniej do siebie piszecie, uczucie kończy się przez brak stałego kontaktu fizycznego czy może padły już konkretne słowa z jego, Twoich ust, żeby lepiej zakonczyc znajomosć?

My postanowilismy dalej utrzymywać kontakt, jako znajomi. I szczerze powiem, bardzo sie z tego cieszę. Uszanował moją decyzję i skoro nie urwał tej znajomości odrazu, wiedząc, że przyjemności czysto fizycznej nie będzie to może nie jest, aż taki zły ?
Może i on postrzega naszą znajomość nie tylko, jako możliwość "podupczenia na boku za darmo"? Jak sądzicie?
Gdyby chodziło mu tylko o jedno chyba nie proponowałby dalszych spotkań?

moze teraz zaprzecze sama sobie ale mysle ze on tez ma nadzieje ze jednak cos z tego bedzie.watpie ze tak z dnia na dzien zapomni o pozadaniu do ciebie i zacznie cie traktowac jak kumpele to nie realne:)

Kasiu ja sądzę, że gdyby mężczyźnie chodziło tylko o "jedno", to: ...
... jednak proponowałbym dalsze spotkania. W koncu konsekwencja jest też cnotą? No i prowadzi do celu. Czyż nie?

Ponieważ pamiętam swoją sytuację ciekawi mnie jak Ty postępujesz.
Jak reagujesz, ale nie na JEGO ZALOTY itp., tylko po prostu, co mu okazujesz, do czego dążysz będąc przy NIM ?
Na pewno dotyczy to spraw intymnych, ale przedstawiłaś to tak, jakby tylko JEMU zależało, a Ty ewentualnie pokażesz palcem to - tak, a to - nie. Taka wyrachowana i racjonalna. Przecież w rzeczywistości tak nie jest. Wydaje mi się, że granice powinniście ustanawiać wspólnie. Specjalnie tak prowokuję, bo obraz Twojego mężczyzny jaki się wyłaniał, to właśnie taki, że on tylko czeka jak tylko mu "pozwolisz"!

Czy nie jest tak, że odpowiadasz mu uśmiechem na jego uśmiech? Czy na swoją otwartość względem Ciebie odpowiadałaś mu podobnie? Czy nie podobały się Tobie jego romantyczne, także dwuznaczne esemesy? Odpisywałaś chyba na każdy. Przecież musiał wiedzieć, i to od Ciebie, jak to Ty odbierasz. Co sprawia Ci przyjemność, poznać Twoje słabości.

Proponowałbyś mi, żebyśmy nadal się spotykali, czy chodziło o to, że na miejscu tego mężczyzny, któremu chodzi tylko o seks, dążył byś nadal do spotkań?

Jak postępuję... bardzo trudno powiedzieć. Tak na prawdę wszystko się u nas niesamowicie zmieniło. Zmieniłam swoj pogląd na tą sytuacje. Proces ten był powolny. Na samym początku reagowałam dosyć ostro. Wręcz nie pozwalałam mówić do siebie zdrobniale, kochanie, kwiatuszku itp ( nawet na to nie pozwalałam! ). Dalsze jego "zaczepki" traktowałam nadal oschle. Dziwiło mnie jego zachowanie, byłam wręcz oburzona. Czułam się bardzo nieswojo, zagrożona... W pracy kiedy się widzieliśmy rozmawiałam z nim zawsze bardzo oficjalnie, żeby nie moznabyło mnie posądzić o prowokacje. Nawet chciałam już wystąpić do szefa o zmiane pracownika na moim oddziale... Ale wtedy coś się wydarzyło. Może byłam ciekawa? zaczęłam myśleć o nim trochę inaczej.
Przestałam być dla niego aż taka niemiła, aczkolwiek nadal nie potrafiłam się odnaleźć w tej sytuacji. Wtedy zrodziło się u nas porozumienie dusz. Zaczęliśmy ze sobą rozmawiać bardzo otwarcie o jego życiu i o moim. Wiele rzeczy nas łączy. Ja troszeczke oswoiłam się, może i nadal byłam baaaardzo ostrożna i kiedy łapał mnie za ręce, aż przestawałam oddychac...
Ale po jakimś czasie wszystko to co robił, to co mówił sprawiało, że nie mogłam się nie uśmiechać przy nim. To fakt. Pewnie w tym momencie dziewczyny z forum zaczną zarzucać mi, że tu dałam mu nadzieje na dalszy "romans". Zgadzam się. Tu zaczęły wygrywać uczucia, a nie rozum. Spędziliśmy wspólnie wiele chwil bardzo przyjemnych, był taki subtelny, romantyczny, miły, zabawny, przy nim czułam się jak w siódmym niebie, byłam bezpieczna. Jak nigdy wcześniej. On zrozumiał, że nie jest dla mnie obojętny. Natomiast na ten ostateczny krok nigdy mu nie pozwoliłam. Co nie znaczy, że nie chciałam. Ale mimo wszystko staralam się jak tylko to było możliwe mówić stanowcze NIE.
Więc chyba, że rzeczywiscie jest troche tak, że czeka na moje pozwolenie... Ale mam nadzieje, że właśnie nie zależy mu tylko na tym.
Na jego uśmiech odpowiadałam uśmiechem. Na smsy odpisywałam. Natomiast jak to dziewczyna z brakiem doświadczenia i z obawami przed wykorzystaniem starałam mu się mało ukazywać, nie nazywac wszystkiego wprost.

Jednak trudno to wszystko przywołać. Znamy sie prawie rok. Wiele sytuacji się wydarzyło przez ten czas.
Do tego wszystkiego dochodzi fakt, że znam wielu chłopców w moim wieku, wielu mężczyzn próbowało zwrócić moją uwage na siebie i żadnemu nie udało się tak, jak udało się JEMU. Pierwszy raz czułam to coś, nieokiełznaną radość na jego widok, uśmiech na twarzy kiedy tylko o nim pomyślałam. Mimo mojego braku doświadczenia w sprawach łóżkowych miałam ochote wręcz się rzucić na niego, tak na siebie działaliśmy. Na pewno wszystko to widział i czuł co o nim myśle.

Strasznie pokrętna wypowiedź. Dziewczyny, proszę nie rzucajcie się na mnie z pretensjami i obwinianiem mnie. Wiem, że to też moja wina. Ale nie potrafie inaczej...

Kasienka sama pchasz ręce w ogień. Widocznie musisz tyłek sparzyć bo nie wierzysz na słowo że ogień jest gorący.
Nie życzę powodzenia. Niech się dzieje co chce.
W tym wątku dajecie przyzwolenie na zdradę dziewczyny wraz z "wspaniałomyślnym" facetem 39.
"kobiety takim mysleniem (ze IM tylko jedno w glowie)psujemy wszystko.ja tez na poczatku myslalam ze wykozysta i zostawi ale tego nie zrobil.takim mysleniem w pewnym sesie obrazamy ich bo oni do nas z serduszkiem"
świetne obrócenie kota ogonem - gratki!
Skoro pociąg fizyczny ważniejszy jest dla Was od miłości, szacunku da osoby która Was kocha- nie mam nic wiecej do dodania.

"Skoro pociąg fizyczny ważniejszy jest dla Was od miłości, szacunku da osoby która Was kocha- nie mam nic wiecej do dodania."
Ale kto tak powiedział z naszej trójki?

trzymam kciuki Kasiu ze Tobie sie uda ale chyba wszyscy tu wiemy ze to nie mozliwe jezeli sie kocha to jest tez pozadanie namietnosc ahhhh nie da sie tego ukryc.MY ludzie tacy juz jestesmy lubimy pozadac:) dotyk to wiele wiecej niz slowa,tak mi sie wydaje.ah daj sie poniesc

O... widzę, że jest odzew po długiej przerwie
Może niektórzy chcieliby wiedzieć, jak się dalej potoczyły losy Kasi... a więc postanowiłam "urwać" znajomość. Po rozmowie, w której powiedziałam, że bardzo go cenie jako człowieka i naprawdę bardzo mi pomógł zrozumieć siebie, odkryć swoje uczucia do drugiej osoby doszłam do wniosku, że nasz czas już minął. Nadal nie wiem czy dobrze postanowiłam ( bo wbrew swoim uczuciom, ale zgodnie z zasadami ) i urwaliśmy kontakt. Oczywiście wszystko w niezwykle miłej atmosferze, z zapewnieniem, że gdyby druga strona mogła pomóc to zawsze możemy na siebie liczyć. Nie dzwonimy do siebie, nie wysyłamy smsów, nie spotykamy się. Niby wszystko ucichło, ale jednak nie ma dnia, żebym o nim nie pomyślała.
Poznaje wielu innych atrakcyjnych mężczyzn, ale podświadomie i tak wszystkich porównuję z Tym Zakazanym.

Gratuluje decyji;;Jeszcze dluuuugo bedzie na pierwszym miejscu w Twoim serduchu ale na szczescie nic nie trwa wiecznie! Dasz rade! Trzymaj sie

Witam!
Chcialam podzielic sie z Wami moja historia i prosic o opinie na ten temat.
Poznalam faceta ktory jest Romem. Od poczatku bylam do niego negatywnie nastawiona ze wzgledu ze wczesniej przyjaznilam sie z romami niestety wiedzialam jak oni traktuja dziewczyny. Chodzi o to ze maja zony a z polkami spotykaja sie by sie zabawic. Jednakze po namowach umowilam sie z nim na drinka. Nie uwierzycie okazal sie fantastycznym czlowiekiem. Spotykalismy sie coraz czesciej az w koncu sie zakochalam.Od poczatku ustalilismy ze nie mozemy byc razem ze wzgledu na jego cyganskosc(gdyby zostawil zone cala rodzina wyrzeklaby sie go a wiecie jak bardzo wazna dla romow jest cyganskosc,musielibysmy uciec bo on stalby sie w ich oczach ''trefny'') on chcial tylko byc ze mna by mi pomoc w zyciu a przy okazji byc szczesliwym chocby na chwilke.Mi tez to odpowiadalo gdyz nie chcialam na razie partnera na stale(mam 22 lata)Umowilismy sie ze gdy bede miec dosc takiego zwiazku rozejdziemy sie i zostaniemy przyjaciolmi.  Od poczatku powiedzial mi ze ma zone i dziecko wtedy nie przeszkadzalo mi to, chcialam z nim byc jako przyjaciolka ale milosc nie wybiera. Zabral mnie do londynu zalatwil pokoj mieszkanie czesto mnie odwiedzal. Kiedy doszlo do tego ze nie moglismy wytrzymac bez siebie zaczelam sobie z tym nie radzic. Chcialam bardzo z nim byc ale nie chcialam go nigdy do tego namawiac gdyz nie chcialam by przeze mnie musial rezygnowac ze swojej cyganskosci, wszystkiego sie wyrzec dla mnie.Zaczelam sie spotykac z innym mezczyzna nie mowiac mu nic o tym.Kiedy moj Rom sie o tym dowiedzial chcialam wrocic czas. Zrozumialam ile on tak naprawde dla mnie znaczy i ze nie chce go zostawic dla nikogo, bynajmniej jeszce nie teraz. Od tej pory wszystko sie zmienilo. Minal juz rok od tamtego zdarzenia a on ciagle mi wypomina jak moglam go tak skrzywdzic ze on mnie tak kocha a ja szukam szczescia u innego.Ze on tyle dla mnie ryzykuje, tyle mi pomogl, byl taki dobry. A to co sie stalo niedawno poprostu mnie przygniotlo.Okazalo sie ze bedzie mial z zona blizniaki. I nie byl to przypadek.Starali sie o dziecko przez pol roku i ona zaczla ale metoda in vitro. Nie wiem co dalej robic. Zdalam sobie naprawde sprawe ze nigdy ze soba nie bedziemy ze nasz zwiazek to fikcja i ze jesli chce z nim byc to w zasadzie tylko po to by miec go za przyjaciela,gdy mam problem, rowniez do milosci tej fizycznej gdyz spotykajac sie z nim nie moglam miec innych kolegow wiec jak mam poznac kogos i sprobowac sie zakochac. Musze najpiwerw go zostawic a jest mi to naprawde ciezko zrobic.Sama nie wiem...Pomozcie