Problemy z depresją? - Netkobiety.pl

Czy Twoi rodzice nadużywali alkoholu gdy byłaś dzieckiem?

jeneste92 napisał/a:

Czy Twoi rodzice nadużywali alkoholu gdy byłaś dzieckiem?

nie, pochodzę z normalnej rodziny, nigdy nie było jakichś problemów.

katarina000 napisał/a:

Kiedy się z nim spotkałam powiedział, że już nic nie czuje i nie widzi nas za 20 lat razem.

A Ty widzisz was za 20 lat razem? Planujesz mieć dzieci? Jeśli chciałabyś mieć dzieci z nim to jak sobie to wyobrażasz? On też będzie jak dziecko do obrobienia. Myślisz, że Ci w czymkolwiek pomoże? Zaprowadzi dziecko do przedszkola? Wątpię, bo by musiał powiedzieć dzień dobry przedszkolance, a co gorsza jakby chciała z nim omawiać jakieś sprawy.

On każe Cię milczeniem jak mu coś nie pasuje, a wiele rzeczy mu nie pasuje. Serio chciałabyś, żeby on Ci dokładał zmartwień, i karał Cie milczeniem bo nie przypasowało mu coś, co jest zupełnie niezależne od Ciebie? bo np. pani przedszkolanka go zagadała gdy odprowadzał dziecko do przedszkola i mu to nie pasowało.... i teraz kara dla Ciebie za to - brak rozmów.

Mężczyzna ma być wsparciem i opoką dla rodziny. A on co chwile zrywa, raz mówi, że kocha innym, że nie. Zero stałości. Pomyśl o tym jakby miało wasze życie wyglądać w rodzinie. Ja tego nie widzę. Nie wracaj do niego. Choćby znowu twierdził, że jednak kocha. On się nie zmieni, jasno Ci to zakomunikował, mówiąc, ze nie pójdzie do specjalisty. Nie ma sensu. Serio.

Już nawet nie wspominam o tym, że z takimi problemami pewnie ciężko mu będzie utrzymać stałą pracę. Jeśli on tak samo reaguje w kontaktach z innymi jak z Tobą.

katarina000 napisał/a:

ulle napisał/a:

To może właśnie dlatego tkwilas w tym rok, bo można być w czymś takim i całymi latami, a nawet całe życie.
Rok to oczywiście i tak za długo, bo Ty tych niepokojących sygnałów miałaś przecież zatrzęsienie, ale i tak nie skończyłaś gorzej

Ja radzę Ci, żebyś przepracowała sama ze sobą dlaczego nie wycofałas się szybciej.
Chodzi po prostu o Twoje wybory na przyszłość, bo z jakiegoś powodu masz skłonności do stąpania po cienkiej linie, a co takiego zawsze mści się na człowieku.

tak, planuję iść na terapię i to przepracować. Innego wyjścia nie widzę.

Koniecznie idź, bo sam fakt, że w ogóle byłaś kimś takim zainteresowana daje do myślenia.
Musisz bardziej stanąć na nogi i na pewno uda Ci się to. Dobrze, że na Twojej drodze stanął ten facet, bo przynajmniej zmotywujesz się szybciej, by zrobić ze sobą porządek.
Nie wiem z jakimi facetami spotykałas się wcześniej, ale kto wie czy przypadkiem nie jest tak, że generalnie źle wybierasz?
Tak więc, na ten moment przekuj te historię na własną korzyść i popracuj nad swoimi problemami.
Dasz sobie szansę na ułożenie sobie mądrzej życia osobistego.

katarina000 napisał/a:

ulle napisał/a:

Koniecznie idź, bo sam fakt, że w ogóle byłaś kimś takim zainteresowana daje do myślenia.
Musisz bardziej stanąć na nogi i na pewno uda Ci się to. Dobrze, że na Twojej drodze stanął ten facet, bo przynajmniej zmotywujesz się szybciej, by zrobić ze sobą porządek.
Nie wiem z jakimi facetami spotykałas się wcześniej, ale kto wie czy przypadkiem nie jest tak, że generalnie źle wybierasz?
Tak więc, na ten moment przekuj te historię na własną korzyść i popracuj nad swoimi problemami.
Dasz sobie szansę na ułożenie sobie mądrzej życia osobistego.

Dziękuję!
Oczywiście początki naszej znajomości nie wskazywały na to wszystko. Jak to zwykle na początku bywa, było super, przez pierwsze kilka miesięcy, dlatego zakochałam się w tym człowieku. Dopiero później zaczęło się coś psuć. Zastanawiało mnie też to obrażanie się i karanie milczeniem. Ok, ja też nie jestem święta i też popełniałam błędy. Natomiast jego chwiejne nastroje, karanie milczeniem, to, że nie ma z nikim kontaktu, oprócz mamy i brata (nie ma żadnych przyjaciół, ani kogokolwiek by się zwierzyć, z rodziną nie rozmawia o problemach), jest aspołeczny, kontakt z ludźmi go przerasta, (mimo, że chodzi na treningi i nawet raz wyszedł z tymi ludźmi na piwo) bardzo mnie zastanawiało. I ok, rozumiem, że ma problemy psychiczne, natomiast powiedział, że nigdy nie pójdzie do specjalisty i jest pogodzony ze swoimi zaburzeniami. Co jest niedorzeczne.

No i oczywiście, ja wszelką winę brałam na siebie, po rozstaniach zawsze miałam w głowie, że to ja jestem beznadziejna i nie potrafię stworzyć stałej relacji.
Wcześniej byłam z kimś kilka lat, ale to ja zawsze zrywałam, też pojawiał się schemat rozstań i powrotów. Ta osoba zawsze chciała wracać, nękała mnie.

Może po prostu boję się samotności? Mimo, że ostatnio byłam sama 5 lat i przez ten czas nie miałam żadnej relacji. Niestety, moje poczucie wartości jest bardzo niskie, nie jestem pewna siebie i po prostu uległa. Mam wsparcie w rodzicach, za co jestem wdzięczna. Ale jestem osobą, która załamuje się każdą, nawet drobną porażką. Kiedyś byłam przebojową dziewczyną, odważną. NIestety bardzo się zmieniłam. Teraz mieszkam sama, nie mam za bardzo znajomych, czuje się osamotniona. Wiem, że tylko terapia pomoże.

On może mieć Aspargera.
Musisz popracować nad asertywnościa i fajnie by było, żebyś w czymś odniosła spektakularny sukces, tak sama dla siebie, gdyż to mogłoby wzmocnić Cię psychicznie.
Zazwyczaj jest tak, że osoby bardzo wrażliwe mają skłonność do przypisywania sobie różnych win, nawet jeśli wina ewidentnie leży po innej stronie.
Takie osoby zawsze znajdą u siebie jakieś niedociągnięcia, innych będą pytały o opinie, gdyż same dla siebie nie są żadnym autorytetem.
Dobrze, że masz fajnych rodziców, bo wyobraź sobie, co byłoby z Tobą, gdybyś nie mogła liczyć na najbliższych, bo jeszcze bardziej by Cię dobijali. A bywa różnie.
Masz więc komfortową sytuację i już jesteś o krok do przodu.
Twoje sprawy osobiste nie układały się więc zbyt dobrze, ale na szczęście potrafisz powiedzieć dość, gdy dzieje się źle.
Pięć lat bez osobistych relacji z facetami, to dość długo. Mogłaś poczuć się samotna i dlatego przymykalas oczy, gdy on zachowywał się niedorzecznie.
Potrafiłaś jednak patrzeć na niego trzeźwym okiem, a nie tak, jak niektóre kobiety potrafiące być wręcz ślepe.
Twoim problemem jest jednak to, że nie jesteś zbyt pewna swoich racji, sama sobie nie ufasz i dlatego, chociaż widzisz czarne, to i tak wmowisz w siebie, że to szare.
A tak nie powinno to działać.
Widzisz coś, więc to jest, koniec kropka.
Nie jest Twoja winą to, że ktoś ma poważne problemy ze sobą.
On np karał Cię milczeniem, a Ty to widziałaś. Skoro tak było, to nie powinnaś wątpić w swój osad, gdyż każdy powie Ci, że karanie milczeniem jest nienormalnym i podłym zachowaniem. Tak napisano nawet w mądrych książkach.
Nie zachowywał się więc jak normalny człowiek.
Wniosek?
To z nim było coś nie tak,va nie z Tobą, bo Ty nie masz potrzeby, by karać kogoś milczeniem
Kara milczeniem to jedna z bardziej perfidnych odmian przemocy.
Już po pierwszym jego występie tego typu powinnaś podziękować mu za ciąg dalszy, gdyż wiadomo było, że tak będzie robił w przyszłości.
Chyba kilka spotkań u psychologa pomoże Ci spojrzeć na życie inaczej.
Nie wiem czy potrzebna Ci aż terapia.
Masz wsparcie rodziców i sama potrafisz rozpoznać chore akcje.
Brakuje Ci tylko wiary w sama siebie.
Dasz radę.