Nuda w związku - Netkobiety.pl

Widzisz Inwersja...Tak  samo to działa w odwrotnej sytuacji... Ja jestem "M",żyję ze swoją "K" prawie 6 lat, i tylko żyje..
Praca ,dom,obowiązki, Szaro po prostu,sporadycznie tylko coś "zaiskrzy" Ogólnie marazm...
Odwieczne pytanie ,jak docenić chwilę obecną,jak się nie znudzić,jak żyć pełnią życia...Zawsze te same pytania baz konstruktywnych odpowiedzi..
Co sprawia że jesteśmy z czasem dla siebie przejrzyści,jałowi,czasem nawet wrodzy? Że z czasem przestajemy się starać,zabiegać..A nowo poznane osoby budzą w nas naturalne instynkty...
Tak sobie myślę że nuda wynika z lenistwa głównie,a konsumpcjonizm,materializm nam w tym nie pomaga a wręcz przeciwnie..Tylko znowu zachodzi  pytanie jak zmienić wektor swojego celu,by nie biec za czymś czego i tak nigdy nie osiągnę...Zatrzymać się wziąć głęboki oddech i powiedzieć jestem szczęśliwy!

Nuda w związku w większości przypadków powstaje z naszej własnej winy. Zobacz - piszesz, że teraz masz tylko jego, że dawniej miałaś masę innych zajęć, a teraz "gnijesz" tylko z nim w domu. Przecież nie musisz cały czas siedzieć z nim, on Cię nijak nie ogranicza. Jeśli chcesz, możesz nadal poświęcać się swoim pasjom, spotykać się ze starymi przyjaciółmi czy poznawać nowych. Mówisz, że nie masz teraz pomysłów na pisanie - a czemu kiedyś miałaś? Co przez ten czas się zmieniło? Przecież to nadal Twoja głowa, w której nadal mogą rodzić się pomysły, musisz tylko im na to pozwolić. Niestety wiele kobiet popełnia ten błąd, że zamykają się w swoim świecie, w którym jest miejsce wyłącznie na ich mężczyznę, zupełnie zapominając o swoim własnym życiu - zarówno tym wewnętrznym, jak i społecznym.

A to, że zauroczyłaś się w kimś innym, nie jest niczym nienaturalnym. Trudno, żebyś po kilku latach związku z jednym facetem nadal odczuwała motylki w brzuchu i młodzieńczą fascynację. Trzeba pogodzić się z faktem, że ZAWSZE zauroczenie w pewnym momencie wygasa, a czasem ciężko jest rozpoznać dojrzałą miłość, która się pod nim kryje. Jeśli byśmy założyli, że teraz rzucasz swojego chłopaka i związujesz się z tym szkoleniowcem (hipotetycznie rzecz jasna), to po jakimś czasie i te emocje by opadły, to nie jest kwestia osoby, lecz czasu. Grunt, to znaleźć szczęście w tym, co mamy, i nie sprawdzać, czy przypadkiem u sąsiada trawa nie jest bardziej zielona.

Przepraszam Inwersjo że to powiem ale czytając to co piszesz mam wrażenie, że zamiast działać wolisz się nad sobą użalać. Miałam taką samą sytuację co ty - mieszkam w zupełnie obcym mieście, zostawiłam wszystkich znajomych w domu, mieszkam obecnie z moim M. od ponad pół roku. Dodam, że jestem z nim ponad 5 lat. Mówisz, że nie znasz miasta - nie znasz go ponieważ zaszyłaś się w domu i nie chcesz go poznać. Powiedz mi co ci szkodzi wyjść na spacer po mieście, kupić najbardziej prymitywny plan miasta w pierwszym lepszym kiosku i pozwiedzać? A nuż jest coś ciekawego do zobaczenia? Jeżeli nie chcesz iśc sama to spróbuj wyciągnąć swojego M. Jeśli będzie się opierał wytłumacz mu, że się nudzisz i chciałabyś porobić coś konstruktywnego. Mówisz, że brakuje Ci tych zajęć którye miałaś w tamtym mieście. Zobacz, poszukaj czy w tym mieście nie ma podobnych kółek zainteresowań. Głowę daję, że coś się znajdzie i jestem przekonana że poznasz wielu fantastycznych ludzi Twoje życie zalezy tylko i wyłącznie od Ciebie i szkoda go na użalanie się nad sobą. To nie nuda w związku ale Twoje własne nastawienie wysysa z Ciebie pozytywne myślenie.

Co do tego szkoleniowca - to, że jesteś z kimś w związku nie znaczy, że jesteś ślepa, głucha i bez węchu Masz prawo do takich odczuć, obojętnie czy będziesz z kimś 2 czy 5 lat. Ważne jest tylko, żebyś nie popełniła jakiegoś głupstwa, którego potem możesz żałować.

Raczej nie ma opcji wyjazdu. Ani nie ma na to czasu ani finansów. Bo te mamy niestety potwornie marne. Na warsztaty literackie kiedyś chodziłam, ale przedział wiekowy uczestników mnie zniechęcił (albo licealiści, albo emerytki). Ze mnie ogólnie sierota jest od lat szkolnych już.
Jestem dość brzydka i niezgrabna. W czasach szkolnych byłam tzw. "czarną owcą", potem to przeniosło się na osiedle. W końcu za czasów szkolnych przestałam wychodzić na podwórko, bo zwyczajnie kpiono ze mnie, naśmiewano się i wytykano palcami. W końcu doszlo do tego, że pod koniec szkoly podstawowej (7 i 8 klasa) byłam bita w szkole przez paru chłopców. I takie bycie sierotą mi zostało. Właściwie nikt nigdy nie zaprosił mnie na randkę, gdybym nie poznałam M. przez net do tej pory nie byłabym nigdy na randce, a o całowaniu to juz nie wspominając. Żałosne, wiem. Ale nie zmienia to faktu, że zwyczajnie nawiązywać nowych znajomości nie potrafię.