Forum Kobiet - NETKOBIETY.PL

Samotności nie jest czymś przypadkowym, uczymy się jej w domu rodzinnym w gronie "bliskich osób" tu się zaczyna, kończy się w mniejszym, kameralnym gronie - w pojedynkę.

Hmm. ja jestem samotna z wyboru że tak powiem. Czuję się smutna, przygnębiona nie mam ochoty na nic. Siedze w domu bo mama mi każe. Moja mama jest bardzo "troskliwa" o mnie nie mogę nigdzie wychodzić sama wszedzie z mamą. a przecież mam 18 lat!!                                   

Nie mam przyjaciół, chłopaka.. nikogo ;( chętnie kogoś poznam...

Rozmawiałam z mamą o tym, ale ona mnie nie rozumie. Mówi że tak jest dla mnie najlepiej. Mysli że jestem nieodpowiedzialna i nie dorosłam do swojego wieku. Odkąd pamietam chciała mnie bronić przed wszystkimi, może dlatego że sama doznała wiele krzywdy i nie chciała żeby mnie to spotkało. Ja już nie wiem co mam robić!! Wiem że wiele razy ją zawiodłam, nie jestem nieomylna nikt nie jest, ona nie potrafi mi już zaufać. Nie wiem może powinnam iść z mamą do psychologa albo psychiatry i jakoś rozwiązać ten problem... już nie wiem jak mam rozmawiać z nią rozmawiać... jestem załamana ;(

Dziekuję za pomoc:* To nie jest dla mnie takie proste ale postaram się. Powiem mamie że chciałabym iść do psychologa a jak ze mną pójdzie to szczerze o tym porozmawiamy. 

A tak na marginesie to fajna ta stronka:) Mam nadzieję że już nie będę taka samotna i poznam dużo miły osób. Pozdrawiam

S A M O T N O Ś Ć   to swego rodzaju kalectwo, które jak każda ułomność winna być leczona. Niestety jestem jednym z tych, którzy podlegać powinni takiej terapi i to wiele, wiele lat temu. Jest to efekt i skutek m.inn. wzorców jakie wynieśliśmy z naszych rodzin, chorej atmosfery w niej panującej i naszego niskiego poczucia wartoci jakie dziś mamy. Ale to tylko kilka z powodów. Tak naprawdę jest ich znacznie więcej i jesteśmy chorzy na miarę alkochlików czy też narkomanów i w brew pozoro jest to wielki problem. Tak wielki jak samobójstwa i depresje w dzisiejszym świecie. Życzę wszystkim samotnym aby jak najszybciej znależli drugą bliską sobie osobę. Ale najpierw musicie pokochać siebie, bo każda samotność swe żródło ma w nieakceptowaniu własnej osoby. P O W O D Z E N A.

Józef54 ująłęś samotność w sposób, jaki widnieje ona w podręcznikach do psychologii Bo faktycznie "samotność" jako jedno z zainteresowań tej nauki, nie jest zwyczajnym byciem w pojedynkę (bez względu na to czy z wyboru czy nie) i wynikającemu z tego specyficznemu stanowi emocjonalnemu. Jest to również subiektywne poczucie pustki, odizolowania, "odcięcia" od świata. Wielu ludzi w takim stanie odczuwa alienację i niemożność nawiązania znaczącego dla niej kontaktu z drugą osobą. Samotność dotkliwie odczuwana może objawiać się w odczuwaniu odrzucenia, depresji, braku bezpieczeństwa (podstawowa potrzeba ludzka!), niepokoju, bezradności oraz poczuciu niskiej wartości i beznadziejności. Symptomy tak rozumianej samotności, to m.in.: poczucie społecznej "ułomności", niezdolności do wchodzenia w kontakty z innymi ludzmi, przekonanie iż "wszyscy inni mają przyjaciół", poczucie braku zrozumienia i akceptacji. W ostrej postaci tego typu stan może doprowadzić nawet do myśli i prób samobójczych.

Również do wielu innych społecznie szkodliwych zachowań i zjawisk tego typu emocje mogą doprowadzić.

Pamiętajmy jednak o tym, że możemy zaspokoić potrzebę bycia w relacji dla nas ważnej i satysfakcjonującej emocjonalnie, nie tylko będąc w związku z drugą osobą (na wyłączność, ze tak powiem). Bedąc aktywnym społecznie (chociażby zawodowo, czy hobbystycznie) możemy z sukcesem wypełnić potrzebę bycia częścia grupy czy społeczności i przebywania ze znaczącymi dla nas osobami. Unikając w ten sposób samotności i jej niszczących następstw.

Osobiście uważam, że samotność nie leży w naturze człowieka - stąd te anomalie opisane wyżej. Nie chcę tu wchodzić na temat religijny, ale uważam iż każdy człowiek powinien czuć się wolny do założenia rodziny i bycia częścią tej pięknej struktury.

Samotność to również choroba. I wówczas możemy ją do kalectwa porównać. Samotność, o jakiej w tym wątku większość pisało obejmowała raczej powszechnie pojmowany jej sens, a nie stan psychiczny, który już poza naszą kontrolą wywołuje tylko lęk, depresję, etc. (pisze o tym więcej wyżej). Samotność nie ma tylko jednego oblicza. Nie jest to zawsze ten szczęśliwszy obraz dobrowolnego wyboru bycie singlem...Ma niestety również mroczną twarz, patalogiczną stronę, o której znacznie trudniej się mówi...

Poznałam samotność w rodzinie, byłam nie zrozumiała i nadmiernie eksploatowana - wymagano ode mnie wszystkiego w zamian nie dając nic, nawet poczucia bezpieczeństwa czy wspólnoty. Tak było w rodzinie, w której się urodziłam i tak było w rodzinie, którą założyłam. Mogę powiedzieć, że większość życia poznawałam różne smaki samotności.
Ogrom determinacji sprawił, że wiele lat temu postanowiłam postawić na siebie. Dokonałam ogromnych zmian i tytaniczną wolą dokonałam zmiany swego widzenia świata. Wtedy dostrzegłam co to jest prawdziwa przyjaźń, nauczyłam się dawać innym swoją przyjaźń i od tej pory jestem "samotna" i nigdy nie jestem sama. Wprawdzie nie mam partnera, ale mam wolność radość i wielką ilość przyjaciół.
Na tym forum udzielam się, ponieważ jest wielu ludzi pełnych strachu i doświadczających nieszczęść na życzenie własnego umysłu a ja mam taką potrzebę powiedzenia innym : zobacz, można pokonać przeszkody, mnie sie udało i tobie się uda - tylko spróbuj a znajdziesz rozwiązanie nawet najtrudniejszych okoliczności.
Właśnie tego życzę TOBIE w każdej osobie czytającej te słowa.
Pozdrawiam cieplutko

Pomocy!
Cały czas wrzeszcze a nikt mnie nie słyszy.Pewnie nie warto....
Gdym kogoś poznam na początku jest ok  a później wszystko sie wali; staram sie naprawić ten ma to w dupie.
Jak to jest że aż do tego stopnia ludzi odpycham?

cO CHCESZ WYKRZYCZEĆ ,CO?Nic nie jest łatwe , ja to wiem ale daj znak ....co Ci w duszy...tkwi.