Forum Kobiet - NETKOBIETY.PL

To co dzieje się w związku nie zależy tylko od jednej osoby- męża, ale też od Ciebie - jeżeli chcesz coś zmienić spróbuj sama coś mężowi zaproponować . Myślę, że nawet mu nie mówisz jakie masz marzenia, pragnienia, jak chciałabyś spędzić wolny czas a tak wiele można zrobić....Zabolało mnie trochę jak go oceniasz bo to świadczy o tym jak o nim myślisz, a ja mimo ukończonych studiów nie traktuję ludzi z góry jak Ty. Uważam, że mądrość życiowa nie zależy od tytułów jakie zdobyliśmy ale od tego co mamy w sercu... To, że ktoś jest bardziej wykształcony lub mniej nie znaczy, że inaczej czuje... Myślę, że za bardzo przywiązujesz wagę do takich rzeczy i traktujesz swojego partnera z góry.

dominiQ, nigdy nie jest za późno na zmianę myślenia. Proponuję byś na początek spojrzała oczyma męża na wasz związek - aż się zdziwisz tym co możesz zobaczyć. Wbrew pozorom męszczyźni też mają uczucia i wbrew pozorom łatwo jest ich urazić.
W moim byłym małżeństwie też przed rozwodem było bardzo kiepsko, przyjęłam, że nawet jeśli teraz tego nie widzę, to i tak mam swój udział w tym. Pomogło, okazało się tylko, że mąż nie chce nic naprawiać i jako dobry mistrz uchronił mnie przed "prostytucją małżeńską", za co jestem mu na prawdę wdzięczna. Po prostu nie dawał pieniędzy nawet na swoje utrzymanie i dodatkowo często sięgał po te, które ja zarobiłam. Decyzja trwała wiele lat, czekałam aż moja trójka dzieci dorośnie ... i wzięłam rozwód, z mężem i ze swoim sposobem widzenia go.
Najbardziej zadziwiające jest to, że już dziesięć lat mija od rozwodu i od kilku lat jesteśmy prawdziwymi przyjaciółmi - bez wspólnego dachu, bez seksu, ale za to mamy życzliwość wobec siebie i pomagamy sobie gdy jest taka potrzeba.
Jednak by do tego doszła musiałam najpierw zmienić siebie, by dać mu szansę zmiany.
Jest to główny powód dla którego zachęcam zweryfikowanie własnego myślenia o partnerze i związku z nim - warto.
Powodzenia i pozdrawiam cieplutko.

Są takie fazy w zyciu rodziny kiedy małżeństwo jest szczególnie narażone na kryzys. Czas, kiedy dzieci dorastają, opuszczają dom, czas gdy przechodzi sięna emeryturę- to te chwilę kiedy osłabienie uczuć i poczucie nierzrozumienia i oddalenia są normalne.
Pytanie brzmi czy kryzys ten chcemy rozwiązać konstruktywnie- umocnić więź, przejść na inny poziom we wspólnym życiu; czy tez jesteśmy juz tak znudzeni, zniesmaczeni i zawiedzeni, że podejmujemy deyzję o tym, że więcej nie będziemy się już starać.
zacznijcie od odpowiedzi na to pytanie- czy ja sama w ogóle jeszcze tego chcę? z tym człowiekiem? z jego wadami i zaletami? z jego sposobem bycia, myśenia, zachowania?
Jeśli zdecydujecie, że tak to nie ma nic lepszego niz to, co poradziła AleX- wzięcie spraw w swoje ręcę w miejsce narzekań i ciągłego niezadowolenia z osoby partnera.
Pamiętajcie, że to Wy decydujecie o jakości swojego życia! życzę powodzenia!

Rozmawiaj z nim , poświęć mu więcej czsu w dzień i w nocy. Nie czekaj na jego incjatywę, to Ty bądż Tą która wyjdzie z pomysłami i nie zrarzaj się jeśli nieraz będzie zmęczony bądż nie będzie to strzał w dziesiątkę. A nade wszystko dużo wspólnie poświęcajcie czasu na wspólną MODLITWĘ. Wieczorem klękajcie wszyscy do wspolnej modlitwy, poto aby póżniej cieszyć się pięknem wspólnego seksu. Z czsem będą tego efekty -pozdrawiam Ciebie i małżonka - Grzegorz.

Witam tych,którzy też czują pustke lub zagladają tu bo kiedyś tak czuli i chcą pomóc.Mam 26 lat.Jestem mężatką od 7 m-cy.Aby być z człowiekiem którego pokochałam,zostawiłam przyjaciół,rodzinę 350 km stąd.Dopóki nie przyjechaliśmy w jego rodzinne strony lepiej się rozumieliśmy,mieliśmy tylko siebie.Teraz gdy wokół są teście,ojciec któremu mąż chętnie we wszystkim pomaga,wujek,drugi wujek,cała familia zeszłam jakby na dalszy plan.Mężowi to nie przeszkadza ze nie chodzimy na spacer,ani do kina(ani razu nie byliśmy,on uwaza ze to niepotrzebny wydatek i dla niego żadna przyjemność a ja wierzyłam w jego obietnice ze mnie zabierze).Wyśmiał mnie że chce oglądać gwiazdy,ze che chodzić na spacery.Nie troszczy sie abym poczula sie tu lepiej.Poslubił mnie i zostawił w tym wszystkim.Doskonale dogaduje sie ze swoja rodzina i z nimi spedza wiecej czasu niz ze mna.Gdy nadchodzi sobota to teść dzwoni do niego i pyta co bedzie robił w sobote" bo jest robota".Nasze plany nie są wazne wiec maż spedza sobote z ojcem.Jakby nie potrzebował spedzac czasu ze mna.Mieszkamy na wsi ,ja nie mam prawa jazdy.Nie znam tu nikogo.Moje przyjaciółki i rodzina sa daleko.Ten stan mnie dobija.Tesciowa i teśc są zadowoleni z syna ze im pomaga.I ja rozumiem ze trzeba ale oni maja dopiero po 50 lat,radzą sobie doskonale, i mają drugiego syna który nie jest żonaty,od niego niczego nie oczekują.Najgorsze ze mąz czuje sie z tym dobrze i nikt nie dostrzega mojej samotności.Uwaza ze jestem przewrazliwiona.Myśle ze rodzine trzeba kochac i szanowac i pomagac ale trzeba sie troszczyc o te rodzine którą sie załozyło,dorosłość wymaga aby opuscic swe gniazdo i załozyc swoje.A mąż ucieka z naszego a ja zostaje w nim sama.Kaze mi sie dostosowac do trybu zycia tutaj.Nie rozumie mnie.To straszne ale dla niego najwazniejsze jest aby zjesc pospac popracowac.Wiem ze praca jet wazna ale trzeba zyc,miec serce dla człowieka,jak on moze bagatelizować moje problemy.Ja zostawilam dla niego wszystkich,a on nawet nie stara sie aby było mi lżej.Nie stara sie być dla mnie ani przyjacielem ani rodziną.Mowi ze zgodzilam sie przeciez tu przyjsc.Ale nie wiedzialam ze bede tu taka samotna przy swoim męzu.Jest mi tak smutno.On nie rozumie ze miec zone to troszczyc sie o nią,opiekowac,dzielic z nia smutki,pocieszyc.Odkąd jestesmy ze sobą starałam sie pokazac ze moze na mnie zawsze liczyc ale on tego nie potrzebuje.Stara sie by w razie potrzeby mógł liczyc na rodziców.Co robić?Prosze powiedzcie mi.Rozum podpowiada mi ze to nie ma sensu.Rozmowy juz były.Mąz jest uparty,nerwowy.Trudno z nim dojsc do porozumienia.Kazdego dnia dochodze do wniosku ze nie wytrzymam i odejde.Chciałabym miec tu na miejscu choc przyjaciół.Jakim trzeba byc człowiekiem aby udawac ze sie nie widzi łez żony.Bardzo tesknie za rodzina jak nigdy dotąd,mimo ze moje dzieciństwo było cieżkie,teraz wolalbym być znimi.Kazdego dnia mam wrazenie ze juz mnie tu nic nie trzyma,tylko to ze wzielam z nim ślub.Czy ktoś moze mi rzucic jakies światło na to wszystko.Co robić ?Przepraszam za błedy,ale płacze gdy to piszę.Pozdrawiam

misstib, mam nadzieję, że przelanie Twoich boleści w poście, podziałało oczyszczająco. Czasem nachodzą nas takie chwile, kiedy nic nie wydaje się "takie, jakie powinno". To całkiem naturalne mieć takie stany. Wtedy dobrze jest się wyżalić, tak jak Ty to zrobiłaś!

Jesteś rozgoryczona, rozczarowana i myślę, że również znudzona życiem na wsi, do kórego nie przywykłaś. Czujesz się tym bardziej bezbronna i podatna na zranienie, kiedy rodzice i przyjaciele są w oddaleniu. Czy utrzymujesz kontakt telefoniczny z mamą/tatą/rodzeństwem/przyjaciółmi? Być może kontakt internetowy może okazać sie dobrym rozwiązaniem? Zaplanuj wizytę w domu rodzinnym!

Rozumiem, że jest Ci trudno zaadoptować się do nowego otoczenia i trybu życia na wsi. Dla Twojego męża spędzanie wspólnego czasu z rodzicami i krewnymi jest naturalne i wynika z wychowania. Nie rani Cię umyślnie. Jestem pewna, że pragnie byś odnalazła się wsród nowej rodziny i zaakceptowała jego rodzinę, jak swoją. Tak, to już jest, że poślubiając drugą osobę, poślubiamy również jego/jej rodzinę.

Jesteś niesprawiedliwa obarczając całą winą za swoją samotność męża. Jestem pewna, iż on martwi się o Ciebie i choć nie potrafi poradzić sobie z Twoją wrażliwością i smutkiem, to z pewnością zależy mu na tym abyś była szczęśliwa w Waszym domu. Jest to dla niego również trudne widzieć swoją nowopoślubioną żonę unieszczęśliwioną, wciąż smucącą się i niezadowoloną.

Spróbuj odnaleść w sobie miłość do mężą, w którym się zakochałaś i którego poślubiłaś. Staraj się dostrzegać w członkach jego rodziny życzliwych Ci ludzi, a nie wrogów, którzy "odciągają" od Ciebie męża. Szukaj okazji do rozmów, nawiązywania kontaktów i być może nowych przyjaźni! Skup się również na aktywnościach, które Tobie sprawiają radość (hobby, zainteresowania, sport).

Czeka Ciebie wiele pięknych spraw w życiu. Znajdź siłę w sobie, by przetrwać te ciężkie chwile teraz, by cieszyć się tym co dobre i piękne!

Pamiętaj, że jesteśmy tylko ludzmi i wolno nam być czasem słabym. Płacz oczyszcza i pomaga uwolność się od negatywnego ładunku, który w nas zalegał!

Pamiętaj również, że to od Ciebie zależy, kiedy smutek zamienisz w radość i spojrzysz na otaczający Cię świat inaczej!

Łatwo jest się poddać i odejść, ale w ten sposób nigdy nie zdobędziesz szczęścią, którego pragniesz!

Po pierwsze- spokojnie. Ani gwałtowne emocje, ani pochopne decyzje nie pomagają konstruktywnie radzić sobie z kłopotami. Bywaja takie związki( i z Twojego opisu wnioskuję, że Wasz tak właśnie wygląda) oparte nawielkich wzlotach i wielkich upadkach.
W równym stopniu jak twój mąż nie ma prawa poniżać Cię, obrażać etc Ty nie masz prawa uderzać go w twarz!
Wygląda na to, że oboje macie duży tzw. próg pobudzenia, że łatwo w waszym zwiążku o silne emocje, o ekspresje agresji, o brak kontroli- i słownej i w zachowaniu. Musisz zdać sobie sprawę, że to problem, który dotyczy Was obojga.
Jeśli pytasz o wyjście- to nasuwają mi się dwie opcje- albo skorzystacie z pomocy specjalistów, udając się na terapię rodzinną( w razie potzreby podam wszystkie szczegóły i namiary) albo usiądziecie do poważnej rozmowy, która uwzględni kwesti, takie jak:
- powiesz dokładnie o tym, co czujesz, że boisz się, żę ejsteś zaskoczona postepowaniem męża i uważnie wysłuchasz tego, co on ma do powiedzenia
- nie będziesz robiła pretensji, podnosiła głosu, używała siły- wierzę, że w gruncie rzeczy kochasz go i pragniesz szczęśliwego życia
-zaproponujesz kilka wyjść z Waszej trudnej sytuacji, które przenegocjujecie i zedcydujecie się na kompromisowe wyjścia, takie, które będą najbardziej satysfakcjonowały obie strony
- zapewnisz męża o swoich uczuciach i dobrej woli( jeśli jesteś co do tego przekonana)
Wygląda na to, że obje jesteście bardzo porywczymi osobami, nie zmienicie swoich temperamentów, postarajcie się natomiast o tak szczerą rozmowę na jaką Was stać- to podstawa każdego kompromisu!
Życzę powodzenia!

misstib , uważam, że poza rozmową z mężem powinnaś wyjechać na jakiś czas do swoich rodziców. Jeśli masz w nich oparcie odetchnęłabys trochę i przemyślała sobie wszystko. Spotkałabyś się z przyjaciółmi, poszła gdzieś do kina. Nie masz prawa jazdy, ale przecież sa pociągi, autobusy. Powiedz mężowi, ze jest Ci źle i czujesz się nieszczęśliwa. Doskonale Cię rozumiem, bo choć mam bliskich w moim mieście, to przez mojego partnera zerwałam kontakt ze wszystkimi przyjaciółkam. Mój partner wraca do domu wieczorem i mimo że twierdzi, że pracuje po to aby zarobić, to ja wiem że on lubi swoją pracę, a na pewno woli od domowych obowiązków. Dlatego wszystko spada na mnie a on nie umie tego uszanować . Kiedyś często bywałam w kinie, na koncertach, spotykałam sie z przyjaciółmi. Teraz żyję tylko pracą i domem - i w chwilach buntu, postanawiam, że się nie dam. Nie zmarkotnieję i nie będę nieszczęśliwa. W takich chwilach mobilizuję się aby maksymalnie o siebie zadbać, kąpię się , smaruję pachnącymi balsamami, układam sobie ładnie włosy, robię delikatny makijaż, ubieram coś seksownego - i już to daje mi o wiele lepsze samopoczucie.
Uważam, że powinnaś mieć przyjaciół i dbać o siebie- byłoby Ci łatwiej - teraz jest powszechny dostęp do internetu, może powinnaś odnowić znajomość korespondencyjną z przyjaciółmi z czasów studenckich? Gdybyś znalazła coś, co by pochłonęło Twoją uwagę, to przestałabyś myśleć o tym, ze mąż nie poświęca Ci dostatecznie dużo czasu. A z kolei on - widząc, że jest coś, co Cię tak bardzo "wciągnęło" - zacząłby się bardziej Toba interesować? Nie jestem psychologiem, ale wydaje mi się, że tak to działa, gdybys zaczęła okazywać mężowi mniej zainteresowania i zmusić się przynajmniej  do udawania, że jest ci obojetne, że on się Tobą nie zajmuje, to myślę, że on powinien zacząć interesować się takim brakiem zainteresowania jego osobą. Wyglądałabyś pięknie  i w momencie kiedy on by Ci oznajmiał, że jedzie pomóc rodzicom - odpowiadałabyś - jedź jedź kochanie, ja mam co robić...

Łatwo jest doradzać ale tak często samemu trudno wprowadzić w życie to, co wydaje się jasne i logiczne gdy czyta się wypowiedzi innych.... Misstib staram się wczuć w Twoją sytuację i doradzić tak, jakbym sama była na Twoim miejscu. Bez względu na to co odczuwa rodzina - bo musisz liczyć się z komentarzami - zapisz się na ten kurs prawa jazdy. Człowiek gdy coś osiąga od razu czuje się lepiej. Nawet jeśli przyszłoby Ci zdawać kilkakrotnie egzamin i nie znalazłabyś oparcia w mężu, w końcu zdasz. Prawo jazdy to sprawa na całe życie, na dodatek dająca ogromne poczucie swobody. Zrób to i już. Koniecznie zapanuj nad emocjami. Tą drogą niczego (przysięgam Ci) nie osiągniesz. A najważniejsze.... wstrzymaj się z planowaniem przyjścia na świat waszego potomstwa. Zwyczajnie, nie możesz unieszczęśliwić dziecka nie będąc pewna swoich relacji z mężem. Trzymam kciuki

Ostatnio edytowany przez ladyB (2008-05-18 22:44:21)

Rzeczywiście wygląda na to, że w Waszym związku dominują duuże emocje z którymi sobie nie radzicie. Więc kluczem niech będzie osłabienie ich do tego stopnia, by można było konsrutkywnie porozmawiać, bo napewno Ty jak i Twój mąż nie ejsteście z opisanego biegu spraw zadowoleni, a w obecnym systamie komunikacji( agresja, przemoc, kłótnie itd.) trudno będzie się Wam porozumieć.
Musisz odbyć z mężem poważną rozmowę- sama chyba rozumiesz, że nie można zgodzić się, by taki stan rzeczy trwał nadal, bo jest on nie do zniesienia dla Wasze dwójki, a co dopiero gdyby np.pojawiło się dziecko...
Na pewno masz wiele zarzutów, i zapewne twój parter też ma swoje. Musicie je sobie przedstawić, ale rozmowa musi się kierować pewnymi zasadami, odbyć się z wysłuchaniem wzajemnie do końca, bez przerywania, odchodzenia, kłotni i wyrażania agresji.
Powiedz co Ci sie nie podoba i z czym się nie zgadzasz- ale przemyśl też kilka( do wyboru) metod rozwiązania tych sporów i przedstaw je mężowi, ak by pokazać mu że istnieje droga wyjścia.
Dobrze wysłuchaj tego, co on będzie miał do powiedzenia i postarajcie się o kompromis.
Pamiętaj, że skoro mąż wyraza skruchę to być może problemem nie jest brak uczucia względem Ciebie- a jedynie nieumiejętność kontoli impulsów.
Z jednej strony- polecam wyczerpującą rozmowę, ale także poskreślasz wiele wątków, które trudno będzie wam zmienić wyłącznie we dwójkę( brak szacunku, nadmierna kontrola, agresja etc)- dlatego polecam udanie się po poradę do psychologa, być może terapię par- jesteś jeszcze tak młoda, że warto podjąć wszlkie kroki, żeby Twoje małżeństwo było tak szczęśliwe, jak na to zasługujesz!

Odezwij się, jeśli odbędziesz tę rozmowę. Z pozdrowieniami i troską!

Jesteście jeszcze bardzo młodzi, a młodym ludziom o wiele łatwiej zmienić pewne schematy. Poza tym, jeśli mąż przystał na wizyte u terapeuty to prawdopodobnie istnieje w nim chęć do zmiany, a to już połowa sukcesu!
Oczywiście, że będę trzymać kciuki i koniecznie się potem odezwij!

Cieszę się, że jest choć troche lepiej. I od razu piszę to, co mi sie nasuwa. Myślę, że nie do końca jest tak, że zadaniem Twojego męża( ani Twoim, jeśli odwrócić role) jest uszczęśliwianie Ciebie. Uszczęśliwić musisz się sama, nikt za Ciebie nie może być szczęśliwy, nikt Ci tego nie zapewni, bo poza Tobą- nikt nie jest w takiej mocy. Pamiętaj o tym- i skoro On nie star się- to postaraj się o to sama. Nie martw się tym, że on Ci zabrania- rób swoje i tak. Sama przeżyłam związek, w którym zgodziłam się zrezygnować z siebie- i na koniec mój facet sam powiedział mi, żę takiej osoby nie da się szanować. Jeśli chcesz, by o Ciebie zabiegał, myślał, starał się- to musisz mieć własną przestrzeń do której on nie będzie miał wstępu. Po to, by zaistnieć choć trochę czasami dla samej siebie!
Piszesz, że mąż nie staje w Twojej obronie. On obraża Cię, poniża, dokucza etc. bo jest przekonany, że ejsteś słaba. Przyjęłaś tę rolę ofiary- i musisz ją teraz odrzucić. Wiem- naprawdę- jakie to trudne, wiem jak tęsknisz za ciepłem, przytuleniem, dobrym słowem, jego prawdziwą obecnością- ale paradoksalnie, kiedy nabierzesz siły, on zacznie Cię szanować.
Postaraj się zrobić coś dla siebie- jeśli nawet( ale tego nie biorę pod uwagę) niewiele zmieniłoby to w waszym związku, to napewno Tobie zagwarantuje w nim duzo lepsze samopoczucie! i tego życzę!