ZNALAZŁAM MIŁOŚĆ NA CZACIE - Netkobiety.pl

Witajcie. Na forum jestem nowa, więc postanowiłam podzielić się z Wami tym, co od kilku miesięcy dzieje się w moim życiu. Może nie jest to 'niesamowita' historia, bo coraz więcej się słyszy o miłości przez internet, jednak odmieniła moje życie.
Na Czaterię wchodziłam od roku 2007 bodajże, desperacko poszukując bratniej duszy, uciekając od samotności, która towarzyszyła mi przez całe życie. Gdy jednak tak uporczywie starałam się nawiązać z kimś przyjazne relacje, osiągało to wręcz odwrotny skutek. Darowałam sobie te poszukiwania i na czat wchodziłam coraz rzadziej. W międzyczasie (listopad 2008-marzec 2009) miałam chłopaka na miejscu, lecz szybko uświadomiłam sobie, że nie traktuję tego poważnie i że związanie się z nim było totalnym aktem desperacji, bo pod żadnym względem do siebie nie pasowaliśmy, nie mieliśmy nawet wspólnych tematów do rozmowy. Po zakończeniu tego związku poczułam ulgę, cieszyłam się wolnością, chociaż adoratorów nie miałam, by móc sobie z nimi swobodnie flirtować. Znów zaczęłam bywać na czacie, chociaż znacznie rzadziej niż wcześniej, i wyłącznie z ciekawości, nie starając się nawet z kimkolwiek wdawać w poważniejsze relacje. O ile dobrze pamiętam, to jakoś w maju zaczęłam bywać na innych pokojach tematycznych (z początku korzystałam tylko ze "Zwierzeń"), na jednym z nich zwróciłam uwagę na widocznie stałego bywalca. Całkiem dobrze znał większość osób z wąskiego grona czaterian w tym pokoju, także i mnie przywitał dość ciepło. Przez kolejne miesiące rozmawialiśmy stosunkowo rzadko i dość niezobowiązująco. Jednak pewnego wrześniowego wieczoru dużo się zmieniło.
"Wejść czy nie wejść na czat". Weszłam. Z nudów. Bez zamiaru konkretnej rozmowy z kimkolwiek. Kto by pomyślał, że tak błaha decyzja zapoczątkuje tak znaczące zmiany w moim życiu. Był online, jak zawsze. Znów wymieniliśmy kilka miłych zdań, lecz tym razem rozmowa nie skończyła się ani po godzinie, ani po dwóch, ani chyba nawet po trzech. W każdym razie, pamiętam że dość długo rozmawialiśmy. Zapragnęłam poznać go lepiej. Liczyłam się jednak z tym, że nie dotrę do niego, bo mimo wszystko wydawał się zdystansowany. Ku mojemu zdziwieniu pozytywnie przyjął moją sugestię, by wymienić się numerami gg. I tak to się zaczęło rozwijać.. Po kilku tygodniach czułam jak tworzy się między nami więź. Zaczęliśmy rozmawiać przez telefon i zdawać sobie sprawę z wzajemnych uczuć, chociaż nie nazywaliśmy tego miłością przez pewien czas. Lecz gdy w końcu wydusiłam z siebie to jedno 'kocham', nie miałam wątpliwości, że to płynie z serca. Przyjął to niezwykle dobrze, żadnego wycofywania się i braku zaangażowania. Było tylko lepiej. Dzieli nas 260 km. On - stolica, ja - zabita dechami dziura na północy. 7 godzin autobusem, na szczęście znaleźliśmy bezpośredni. W połowie listopada był już u mnie, prawdziwy, realny, namacalny. Żadne z nas nie potraktowało tego spotkania jako 'nowego początku', gdy trzeba zaczynać od uścisku ręki i walki z nieśmiałością. Było wręcz odwrotnie, spotkanie na dworcu autobusowym jak scena z filmu. Ja wypatrująca go wśród wysiadających podróżnych, on rozglądający się za moją skromną osobą. Gdy nasze spojrzenia się spotkały, nie było mowy o dystansie. Rzuciliśmy się sobie w objęcia i przytulaliśmy się długo, nie zważając na przyglądającym się nam ludziom. Tak było.. W tym tygodniu był u mnie po raz trzeci. Wczoraj rano pożegnaliśmy się na dworcu. Jak zwykle nie potrafiłam opanować łez na widok odjeżdżającego autobusu. Ale to już jest wpisane w nasz związek i wiem, że póki co musi tak być. By przybliżyć Wam jeszcze bardziej stronę "techniczną", powiem, że dzieli nas teoretycznie 5 lat różnicy, praktycznie jest to jednak prawie 6, bo on jest z lutego a ja z grudnia. Jednak zupełnie nie przeszkadza nam to we wzajemnych relacjach, bo ja jestem dojrzała (co nie znaczy, że nie bywam jeszcze szalona), a on jest jeszcze "nie do końca dojrzały", więc praktycznie można spokojnie odjąć od tych sześciu lat trzy. On studiuje, ja wybieram się na studia za rok. Niech no tylko dostanę się na uniwersytet w stolicy, a wtedy będziemy mogli mieć siebie o wiele więcej, o wiele częściej i bardziej.
Dzielę się z Wami moją skromną historią, by pokazać, że takie rzeczy się zdarzają. Że miłość przez internet jest możliwa. Oczywiście, mam tu na myśli miłość "zainicjowaną" na łączach. Bo niestety z własnego doświadczenia nie mogę powiedzieć, jak długo można przetrwać bez spotkania w rzeczywistości. Na szczęście współczesna technika znacznie ułatwia komunikację. Gdy mojego mężczyzny nie ma obok, zawsze jest telefon, wieczorne rozmowy, Skype.. I tak się trzymamy, i mamy się bardzo dobrze. Zaufajcie więc sobie, jeśli uwierzycie, że to jest możliwe i będziecie robiły wszystko co tylko w Waszej mocy, to z pewnością ani internet ani odległość nie będą przeszkodą w stworzeniu wspaniałego związku. Wybaczcie, jeśli zbytnio się rozpisałam, w sumie pierwszy raz tak dokładnie to opisuję. Dziękuję, jeśli wytrwałyście do końca !