DDA - Dorosłe Dzieci Alkoholików - Netkobiety.pl

Cooki!! Trzymaj się, wiem jak Ci ciężko bo sama przez to przechodizłam. Może pójdź to jakiejś kumpeli albo wyjdz z domu , żeby tylko tych awantur nie oglądać bo to jest najgorsze:(Młoda jeszcze jestesś więc nie możesz się z tego piekła wydostać, ale życze wytrwałości...I wiary w lepsze jutro!

Pojechałam do kochanego do pracy. siedziałam tam do 21.30 wróciłam do domu i od razu do łóżka spać. rano jak się obudziłam nie było nikogo. leżałam sobie tak po prostu. weszła matka do domu, otworzyła drzwi od pokoju... w okolicach ust ma siniaka... powiedziała, żebym zeszła na dół pomóc ojcu bo mu się worek z ziemniakami rozerwał. była już pijana... powiedziałam, żeby sobie sama poszła. juz od rana kochany po 24 godzinach pracy, teraz odsypia, nie pojadę do niego... koleżanek nie mam

Mieszka z dziadkami. Cieszę się tyle, że są wakacje i zawsze mogę po prostu nie wrócić na noc i miec spokój chociaż chwilę.

Popieram Shanie. Jesteś już pełnoletnie, poszukaj terapełty, napewno Ci pomoże. Pogadaj ze swoim chłopakiem, może razem znajdziecie jakieś rozwiązanie, a nie myślałaś, o tym żeby się do Niego wprowadzić?

Nie wiem naprawde jak sie masz i na ile Cie stac moze znajdziesz dorywczą prace i zarobisz sobie te 130 zl.Wyjazd do brata bylby bardzo dobrym rozwiazaniem tymbardziej ze dal Ci taka propozycje.Działaj nie czekaj.Jesli chodzi o ukochanego nie mam na mysli ze "organiuzje " Ci czas ale musicie sie poznac rozwniez w normalnym ze tak powiem środowisku wiem ze to moze brzmi dziwnie i jest zapetlone bardzo dobrze ze masz kogos takiego jak On  ja kiedys tez mialam kogos takiego w tych trudnych sytuacjach wiec wiem jak to jest:) i jest moim przyjacielem do teraz ,nie sugeruje nic nie narzucam ani tez nie doszukuje sie nie zrozum mnie zle bo widzisz czasem tak jest ze te straszne sytuacje daja nam dziwny obraz tego co na "zewnatrz"i wszytko jest piekne i fajniesze byle nie bylo takie jak w domu mam nadzieje ze mnie rozumiesz tzrymaj sie cieplo i naprawde cokolwiek zrobisz dla siebie bedzie jak najbardzie kroczkiem do doroslosci

to dobrze Cookie-może to coś zmieni.. może i mama się zmieni?

Czekam aż zdam maturę- wtedy będzie o wiele łatwiej. Jak mama chodzi do pracy to nie pije, przynajmniej bardzo rzadko. teraz jest na zwolnieniu lekarskim to ma okazje... Mon61.. masz rację ja nie żyję... odbębniam tylko każdy kolejny dzień by kiedyś dostać nagrodę - św spokój. w sumie w roku szkolnym każdy dzień wygląda tak samo...  przez problemy w domu czasem zdarza mi się wagarować... wystarczy, że w domu wszystko przyprwia mnie o płacz, złość i strach... są wakacje... jakoś zleci. Niech one trwają wiecznie.

Ostatnio edytowany przez CookieBitch (2009-07-01 23:20:46)

Ja również mam 18 lat, z tym że moje życie się troszkę pokomplikowało, po prostu skopiuje Ci to co napisałam na inym poście:
,, Chciałabym opowiedzieć Ci moją historię a raczej mojej mamy. Ona miała lat 25 a mój ojciec 29, była pielęgniarką, atrakcyjną kobietą która nie musiała się ubiegać o męskie spojrzenia, mojego ojca poznała w szpitalu( był pacjentem), od razu ją oczarował, był postawnym brunetem o brązowych oczach. Okazało się że ma żonę, moja mama nie zabiegała o jego względy ale znała jego mamę która pracowała również w  tym samym szpitalu. Związek mojego ojca z żoną się rozpadł a moja babcia stwierdziła że moja mama byłaby dobrą kandydatką. I tak chodzili ze sobą o koło roku potem pobrali się( z tamtą kobietą miał  jedynie ślub cywilny, okazało się że go zdradzała z połową kolegów) po roku na świat przyszedł mój brat. Na początku mieszkali u mamy taty(babci) ale  niestety moja babcia ma tzw. syndrom syneczka mamusi, moja mama długo tego nie wytrzymała i znalazła mieszkanie wzamnian za opiekę. Niestety mój ojciec nie miał stałej pracy, uwielbiał towarzystwo kolegów i coraz częściej zaglądał do kieliszka. Niestety moja mama rozważała odejście od niego i wdała się w krótkotrwały romans, który szybko miną. Postawiła mojemu ojcu ultimatum że jeśli nie przestanie pić to od niego odejdzie. Cztery lata po brata urodzinach pojawiłam się ja. Sytuacja wcale nie była lepsza, moja mama musiała pracować i na nocne zmiany a mój ojciec był na tyle nieodpowiedzialny że bała się zostawić nas z nim. Gdy miałam rok okazało się że mama jest chora na nowotwora złośliwego kolana, amputowano jej nogę. Mój  brat zamieszkał u dziadków ze strony mamy a ja zostałam z rodzicami. Ojciec pił, nie pracował żyliśmy tylko z renty mamy i z tego co dali nam dziadkowie. Mama załamała się, jej dzień polegał tylko na patrzeniu w okno kiedy tata wyszedł i kiedy wróci i w jakim stanie. Czasem obiecywał że się zmieni bywały 2 tygodnie przerwy w ciągu alkoholowym żeby pokazać nam  że jest dobrze potem zaczynało się od nowa. Czasem zabierał mnie do babci a po drodze potrafił zachaczyć o parę knajp żeby posiedzieć z kumplami i się  napić. Gdy miałam 7 lat, moja mama znalazła pracę, ale dalej się nic nie zmieniło, może oprócz tego że przestawał pić tylko wtedy gdy miała przyjść wypłata. Posyłaliśmy go  na różne terapie AA, różnego rodzaju ,,wszywki", nic nie skutkowało. Co na to rodzina? Ze strony taty martwili się nim i nami i pomagali tak jak mogli w sumie po operacji mamy wychowywali mnie dziadkowie ze strony ojca. Ze strony mamy- babcia tylko głaskała mamę po głowie i mówiła-,,daj mu spokój wypije to położy się spać", dziadek- ubolewał że nic z tym nie może zrobić, że on musi kłaść pieniądze na córke i wnuki a ,,leber" nie chce się do roboty zabrać. Mój brat poszedł do liceum i zamieszkał z nami, on też próbował dojść do jego rozsądku jednak to też nic nie dawało. W końcu gdy miałam 14 lat napisałam  w pamiętniku parę słów do mojej przyjaciółki, że chciałabym mieć normalną rodzinę i taiego ojca jak ona. Mama pokazała ten wpis tacie, coś to dało  bo pojechał na leczenie do Gorzyc do zakładu zamkniętego na 3 miesiące. Niestety nie zrobił tego dla siebie tylko dla mnie.  Przyjechał ja miałam nadzieję, niestety znowu to samo. Gdy miałam niespełna lat 16 zaszłam w ciąże, stwierdziłyśmy z moją mamą że lepiej będzie gdy się wyprowadzę, ojciec miał już takie psychozy że nie pamiętał co robił, potrafił w nocy stać w drzwiach pokoju i się w nas wpatrywać, kradł nam pieniądze( ale to zawsze) za wódkę byłby w stanie nawet zabić, mama podjęła tą decyzję po 20 latach i się od niego wyprowadziła, on zaczął pic sprytus ( tzw. F16) zostawiła mu mieszkanie, wszystkie swoje meble, gdy czasem do niego wstapiłam okazało się że większość rzeczy jest sprzedanych, potrafił ukraść coś na moich oczach i wmówić mi że to jest jego. Miesiąc przed moim porodem zadzwoniła babcia że ojciec przyszedł do niej o 4 nad ranem trzeźwy( raczej delirium) i oświadczył że umiera i nie chce sam umrzeć, babcia zadzwoniła na pogotowie dali mu relanium i inne neurologiczne leki( ojciec przez alkohol już ledwo co chodził) Przyjechał mój brat z wyprawy po Indiach, ojca nie poznał 50 letni mężczyzna wyglądał jak stary dziadek. Parę dni później babcia zadzwoniła że ojciec już od 2 dni się u niej nie pokazywał, gdy mi to powiedziała przeszył mnie dziwny dreszcz, wiedziałam co się mogło stać. Posłałam do niego mojego narzeczonego, przyszedł i powiedział że zastał mojego ojca martwego."

Tak mniej więcej wyglądała moja sytuacja, z tym że moja mama nie piła, ale ostatnio również zdarza jej się wypić:/
Mam pytanie, czy kiedyś rozmawiałaś z rodzicami na ten temat? ale nie jak byli pijani albo w awanturze, tylko tak normalnie na poważnie o tym że ?Cię krzywdzą swoim zachowaniem itp?
Jeśli nie to zrób to  jeśli to też nic nie da to 18 lat przetrwałaś to jeszcze rok też wytrzymasz,, wychodź z domu, ucz się do matury zdaj ją idź na studia i oderwij się od tych ludzi i najważniejsze zapisz się na terapię DDA to bardzo pomaga!! pozwoli Ci ona normalnie żyć. Ja też miałam problem że nigdy nie miałam przyjaciół bo każdy miał normalny dom  i w pewnym sensie nikogo za to nie lubiałam, z zazdrości  po prostu i nikt mnie nie rozumiał...
Trzymaj się ciepło, pamiętaj że jesteśmy z Tobą!!

Najgorsze jest to że mój narzeczony też od pewnego czasu zaczął po pracy przychodzić po piwie itp. A poznałam go jak jeszcze żył  mój tata i też był dla mnie wsparciem, ostoją i osobą przy której czułam się bezpiecznie. Najśmieszniejsze że zaczął po śmierci mojego ojca, nigdy taki nie był, czasem czuje tak jakby mój ojciec w niego wszedł... Walczymy z teściową, zobaczymy co z tego będzie mamy nadzieję że zrozumie swoje błędy i przestanie...
Faktycznie czuję ulgę że tato zmarł, wiem przynajmniej  gdzie jest i nie muszę się martwić czy przyjdzie pijany czy czasem nie dostanie padaczki na ulicy itp.

Jeśli chodzi o znajomych to nawet jeśli mam ich dużo to nikogo nie mogę nazwać swoim przyjacielem, nie mam nikogo kto by mnie zrozumiał...

Tak padaczka, nie raz nie dwa się tacie zdarzała i to najczęściej wtedy kiedy przestawał pić po długim ciągu alkoholowym. Skutkami tego potem było że układ neurologiczny nie wytrzymał i powoli przestawał chodzić na nogi...

No to przez picie mój ojciec też tak miał, bo alkohol wpływa na błędnik( ten co odpowiada za sferę ruchową) a jak się za dużo pije to są takie tego skutki:/

Jeszcze trochę picia i nie bedzie chodził... a tate w ogóle nie interesuje to w jakich warunkach mieszkacie?? przeciesz w końcu to twój ojciec... Możesz mu powiedzieć na co idą jego alimenty.