czy ktoś z Was boi się związków? - Netkobiety.pl

skąd ja to znam...
Ogólnie w moim przypadku Nie o to chodzi, by złapać króliczka, ale by gonić go..
Wiem to się wyda okropne, ale jak kogoś nie mogę mieć to szaleje i chcę bardziej.
A jeśli facet jest kochany czuły itd. to stwierdzam ze jest za dobry. Jaki w tym sens?
Poza tym nie wiem czego szukam w związku. Według mnie to wszystko przez to ze zawiodłam się kilka razy
może strach przed rozczarowaniem kolejnym?

Pinacolada, a co masz na mysli jesli mowisz o przeszlosci? To zbaczy chodzi Ci o to, ze ktos nas zranil i dlatego boimy sie podejmowac kolejne proby?
Bo mnie np. nikt nie zranil, nie mam zych doswiadczen- moze dlatego, ze nie dalam nikomu ku temu  szansy Sama nie wiem dlaczego nie wchodze w zwiazki. Zawsze tlumaczylam sobie, ze to po prostu nie ten, ale ta decyzje podejmowalam najczesciej tak naprawde nie znajac dobrze czlowieka. No ale z drugiej strony jak ja mam podjac decyzje po lepszym poznaniu kogos, to wydaje sie niemozliwe skoro wiekszosc chce pocalunku na drugiej randce! Dobra, moze jestem staroswiecka, ale dlaczego znajomosci nie moga sie toczyc jakims takim zwyklym tempem, kiedy to ludzie maja okazje sie poznac, porozmawiac, a dopiero pozniej ewentualnie bardziej zblizyc sie do siebie?

Nieznajoma, moze to glupio zabrzmi, ale dobrze slyszec, ze nie jest sie samemu z "problemem". Czlowiek przynajmniej ma swiadomosc, ze nie jest odosobniona jednastka na swiecie i ktos gdzies ma podobne rozterki. Tylko to nie zmienia faktu, ze sytuacja pozostaje nierozwiazana. Najgorsze jest to (albo i najlepsze), ze nie moge narzekac na powodzenie. Caly czas mysle, ze to kwestia czasu kiedy cos sie wydarzy, ale wciaz sie nie wydarza, a latka leca. Mogloby czasem czlowieka cos natchnac i popchnac gwaltownie do przodu

Ale co tam, dzis tanczylam salse do upadlego i ani troche nie przejmowalam sie ww problemami

Witam:) Jestem tu od nie dawna w sumie od dziś i zwróciłam uwagę na te posty i pomyślałam ze jak mogę to się przyłącze...Może trochę z innego punktu widzenia ale rozumiem o czym piszecie bo sama też tak miałam...Szukałam nie wiadomo czego nie byłam pewna a na dodatek jak ktoś się zbliżał to od razu twierdziłam że mnie okłamuje i tym podobne(taka moja natura pesymistką jestem od zawsze)...Ale wiecie co...zabrzmi to banalnie ale czas przyniesie zmiany na lepsze i "podrzuci" tego którego wy zaakceptujecie i jednocześnie on nie zrazi się do was przez waszą w jakimś stopniu ignorancję jego samego z początku znajomości...Myślę sobie że uparcie szukać nie ma sensu bo właśnie w tedy się nie znajduje zresztą mówi się że w tedy kiedy się czegoś chce tego nie ma...
A ja w czasie kiedy miałam podobne sytuacje do was wbiłam sobie do głowy że nie ma co główkować nad tym czemu jest tak jak jest tylko trzeba pędzić do przodu a miłość pojawi się w najmniej odpowiednim momencie i jak będzie prawdziwa na pewno przetrzyma;)

Duzo kobiet tak ma.Najczesciej zdazaja sie przypadki ze gdy juz zdobedziemy to co wydawalo nam sie trudne do osiagniecia,zaczyna nas nudzic.

Ja też marze o tym by wkoncu odnależć tą osobę.Ale tak jak napisałam wyżej wycofuje sie gdy juz to osiagne..mozliwe ze przerazają mnie starania 2giej osoby...sama nie wiem czemu

Milo Cie powitac Suva
Wiesz co, zgodze sie z Toba. Kiedy rozejrze sie wokol, widze niewiele partnerstwa w zwiazkach. Wystarczy tez, ze spojrze na moich rodzicow, gdzie 90 % obowiazkow spoczywa na mojej mamie. Tez troche sie obawiam, ze kiedys zostane postawiona przed taka sytuacja, a tego wlasnie strasznie nie chce.
Przykre jest to, ze bylas tak niewdziecznie traktowana. Nie ma sensu zadawac sie z kims, kto Cie nie szanuje za to jaka jestes.
A co do szans by kogos poznac, to akurat jest to sytuacja zmienna i nigdy niewiadomo, co przyniesie jutro
pozdrawiam

Przeniesiony post Bubu:

Bubu napisał:

Muszę się komuś wyżalić... Nie mam przyjaciół, a do psychologa jeszcze nie pójdę (chociaz w ostateczności rozważam taka opcję).

Mam 28 lat i cudowne zycie. Jestem wykształcona, mam dobra pracę, pieniądze. Stac mnie na wiele. Dużo podróżuję, mam liczne pasje. Jestem zdrowa i podobno atrakcyjna. Zatem czego mi brakuje?
Ano tego, że pomimo wieku nie byłam jeszcze nigdy w prawdziwym związku. Miałam (dosłownie) kilku chłopaków, ale zaden z tych "zwiazków" nie przetrwał dłużej niż 2 miesiące.
Nigdy nie zastanawiałam się nad przyczyną. po prostu czekałam na "tego jedynego". Kłopot zaczął się w momencie, gdy wszystkie moje kolezanki i koledzy zaczęli sobie układac zycie. Żenić się, rodzić dzieci...
A ja wciąż w tym samym miejscu.  Sama. (Nie samotna!! Sama. Single)
Nie przeszkadza mi to bardzo, bo jak mówię - mam tyle zainteresowań i pasji, ze ledwo starcza mi czasu na ich realizacje. Wieczorem, zamiast wtulać się w faceta -  świetnie czuję sie sama ze sobą. Mam duże mieszkanie, urządzam sobie wieczory z winem i muzyką, lub kąpiele przy świecach
Tak więc na samotnośc nie narzekam.

Domyslam sie jednak, że może jest to tymczasowe. Może kiedyś, jak zacznie mi tykać zegar bilogiczny zacznę w panice szukać męża, ojca dzieci? I co wtedy?

I tu zaczyna się mój problem.
Pochodzę z porządnej rodziny. Miałam wspaniałe dzieciństwo, rodzice już od 30 lat sa małżeństwem.
Niby się nie kłócą, ale....
u nas w domu zawsze panował patriarchat ojca. tata był panem i władcą, nie znoszącym sprzeciwu. Moja mama nie ma prawa głosu. a gdy już cos powie, zaproponuje - zostaje o to skarcona.
tak już zyją 30 lat i wydaje mi się, że obojgu to pasuje.
Ja jednak mam troche inny charakter i nie pozwolę tak jak mama soba rządzić.
Przez zachowanie ojca boję się facetów. Boję się ze trafię na kogoś takiego jak on, kto będzie bezwzględny i szowinistyczny. Tak - szowinistyczny. Tata niestety nie ma za grosz szacunku do kobiet... Czesto wysmiewał się z moich studiów twierdząc, że pewnie i tak skończę w kuchni - bo tam jest miejsce kobiet.....
Nie chce być niczyja służącą!
Przez mojego tate (ktorego wciąż kocham bardzo) zaczęłam generalizować i wszystkich facetów uważam za egoistów i szowinistów. Wychowałam się w domu gdzie matka jest służącą ojca... ojciec ma zawsze rację. Matka nie ma prawa do własnej opinii....
Nie znam innych standardów.

Co zrobić, żeby uchronić się przed takim finiszem w mojej ewentualnej przyszłej rodzinie?
A po pierwsze - jak przełamać w sobie ten stereotyp i uświadomić sobie, że są mężczyźni, którzy szanują, kochają i sa partnerami?
Bo w tej chwili takich nie znam.... I daltego jestem sama.

(dzięki, że mogłam się wygadać()