Samotność osób chorych - Netkobiety.pl

Wiesz- według mnie - to dość złożony problem.Sama przez lata borykałam się z chorobami moich bliskich.Tak zostałam wychowana,że nie widziałam innej opcji- niż opieka nad nimi.Równocześnie mam świadomość tych lat - jakby wyjętych z życia.Dlatego moim dzieciom powiedziałam- z pełną odpowiedzialnością za swoje słowa,że gdyby coś - mają mnie oddać do placówki powołanej do pomocy osobom chorym.Tam przez 24 godziny jest i opieka lekarska i pielegnacyjna.Nie chciałabym by moje dzieci musiały przechodzić przez to- co mnie nie zostało oszczędzone.Może powiesz,że jestem okrutna- ale uwierz mi- ja przeszłam to na własnej skórze - i wiem co mówię.

mysle ze spora czesc naszego spoleczenstwa poprostu sie boi powaznych chorob i dlatego unika kontaktu z osobami przewlekle chorymi, pamietam jak moja przyjaciolka powiedziala mi ze nie chce do mnie przychodzic wtedy mialam siostre po wypadku ktora byla przykuta  do lozka wiec moja przyjaciolka oznajmila mi ze nie bedzie przychodzic do mnie bo nei chce patrzec na jej cierpienia, chociaz ona sie nie uzalala nad soba i byla mimo tego bardzo usmiechnieta i szczesliwa ze zyje.a wczesniej sie lubily i to byl dla mnie szok jak w takiej sytuacji mozna kogos olac z tak egoistycznych powodow bo nie chodzi bo ma trane na ranie i nie wiadomo jak jej zycie dalej sie potoczy, mnie tez sie nogi miekkie robily jak na nia patrzylam ale ona nas potzrbowala kontaktu z ludzmi nie litosci ale takiego zwyklego traktowania, rozmów itp.

Martuska ,kiedy moja siostra nie chodzila ( teraz po 2 latach i kilkunastu operacja jest ok) pierwszy wyciagnelismy ja z domu doslownie wyciagnelismy o polnocy mniej wiecej bo chcial miec pewnosc ze nikt jej nie zobaczy na wozku, nastepnym razem musielismy uzyc podstepu wszyscy zgodnie tzn rodzina i znajomi powiedzielismy ze nie zamierzamy z nia dluzej siedziec w domu,jesli on zamierza spedzic reszte zycia w lozku w porzadku ale bez nas , trwalo to moze dwa tygodni i przelamala sie , zaczela kozystac z wozka, potem zaczela chodzic o kulach, cigle byla bardzo slaba i czekaly ja jeszcze operacje i wiesz co spotkala chlopaka zreszta bardzo fajnego, byl przy niej przez ten caly czas kiedy byla w domu, w szpitalu , teraz zaczela chodzic i nadal sa razem.Wiec nie kazdy sie boi, napewno nie wszyscy przychodz bo cos chca zapewniam cie. Jak moja siostra zachorowala spotkalismy na naszej drodze wielu cudownych ludzi, ktorzy zupelnie bezinteresownie pomagali, oczywiscie trafiali sie tez ci zli ale to juz tak jest.

Samotność osób chorych z mojego punktu widzenia i doświadczenia to pewnego rodzaju kolejne schorzenie, nie miło to brzmi ale tak jest, widać to po tym kiedy zaczynamy zajmować się ta osobą, wielu z nas traktuje ta osobą nadal tak jak gdby nigdy nic, bo okazując jej to że czegoś robić nie może pogrążamy ja, ale do rzeczy, są osoby które w swojej chorobie nie są same, otaczają ich przyjaciele Ci prawdziwi, rodzina  i inni, dają tej osobie otuchę ale i oderwanie o smutku, ale ta osoba w głębi duszy czuje sie nadal sama jest zgryźliwa itd, jest to wynik dodatkowego stresu, problemu, samej choroby, nigdy osoba chora nie będzie czuła się jak gdyby miała świat na dłoni, to przykre bo sprawia to czasem ludziom przykrość tym którzy tyle dla nij robią, ale nie ma się czemu dziwić, gorzej jest z osobami naprawdę samotnym starszymi bez rodziny, ich problem jest dużo głębszy, ale u tych osób można zauważyć większą chęć życia radość i inne sa jakby mniej samotni, to z moich obserwacji, a dlaczego tak jest nie wiem. Wiem ze samotność dotykająca chorych to jak druga choroba... mam nadzieje ze nie na zbyt chaotycznie