Dla ludzi, którzy w danej chwili są samotni... :( - Netkobiety.pl

Dokładnie Dorotka jak na złość tylko te dobre się pamięta, a przecież tyle złego wyrządził Samotność powoduje, ze wracamy do tego co było kiedyś, żyjemy wyobrażeniami o byłym idealizujemy ich, a przecież rzeczywistość jest inna Tak naprawde oni nie są tacy jak my sobie ich wyobrażamy inaczej byli by przy nas. Mnie by mój nie zdradził ponad rok temu, byłby przy mnie w ciężkich chwilach,  tak samo u ciebie Twój by Ciebie nie zostawił. Jestem przekonana, że gdyby ktoś pojawił się w naszym życiu, dzięki komu czułybyśmy sie potrzebne i kochane, były był już tylko wspomnieniem na zasadzie kiedyś coś tam i było minęło. A tak brak i pustka i dokładnie wrażenie, że wszyscy fajni faceci są już zajęci, a na dobrego faceta ja nie zasługuje Tak jest źle Jeszcze boli mnie fakt, ze ostatnio napisałam mojemu byłemu, co do niego czuje, brzydko piszac olał to kompletnie, zrzucając cała winę na mnie, ze to przeze mnie sie rozstaliśmy ehh

Bo najgorsza samotność, to ta w tłumie ludzi.

Ja tęsknie za przyjaciółką...której tak naprawdę nigdy nie miałam...za znajomymi, których również nigdy nie poznałam... nie mam koleżanek, nie mam z kim pogadać, choćby teraz... to jest straszne uczucie nie miec nikogo.... mam wprawdzie chłopaka, z którym dobrze się dogaduję, ale wolałabym żeby był moim przyjacielem a nie facetem... tak jakoś mam przeczucie, że to do końca nie jest to...z obawy przed tym, że zostanę zupełnie sama wybieram życie z nim, chociaż marzę o wielkiej miłości, dreszczu¨, czego brakuje w naszym związku... to jest straszne, on jest dobry, kochany, chociaż często mnie nie rozumie i nie ma czasu na rozmowę ze mną...ja jestem taka jaka jestem czyli aspołeczna i nie przystosowana do życia w ówczesnym świecie i jeszcze wybrzydzam !

Ostatnio edytowany przez jenis (2009-06-02 21:07:20)

Jak dobrze, że jest takie miejsce, gdzie mogę wyrzucić z siebie to, co we mnie siedzi od tak dawna... moje nieszczęście głównie z powodu braku miłości. najgorzej jest wieczorami, kiedy siedzę w mieszkaniu i tak bardzo pragnę, by ktoś mnie tylko mocno przytulił i powiedział, że mnie kocha. tak naprawdę nigdy nie miałam chłopaka, a jakieś "dziwne próby" zawsze kończyły się nieciekawie. i tak sobie myślę, że to trochę z mojej winy... po prostu nie potrafię chyba nikogo tak na maxa pokochać. zawsze coś się nie układa i czegoś mi brakuje... nie wiem, może czekam na księcia z bajki... marzę tylko, by się taki pojawił.... i podobnie jak "dorotka" mam wrażenie, że wszyscy fajni faceci są zajęci... niestety... przyjechałam niedawno do Warszawy z nadzieją, że tu jest inaczej, że łatwiej kogoś poznać i w ogóle... niestety się zawiodłam. może byłoby łatwiej, gdybym wyszła gdzieś wieczorem ze znajomymi, ale po prostu mi się nie chce, bo one mają facetów i dziwnie się czuje w takim towarzystwie... pozdrawiam wszystkie netkobiety i życzę powodzenia w życiowych zawirowaniach:)

Tak. Podobno faceci to gatunek na wymarciu:) Wszyscy fajni rzeczywiście są zajęci. Za kilka m-cy stuknie mi 30. udzie w tym wieku mają rodziny, pracę a ja mam  dożywotnią rehabilitację, szczęśliwe koleżanki obok i niby dni zajęte ale czegoś brak. Przekonałam się na własnej skórze że związki na odległość to nic dobrego i teraz jestem samotna wśród tłumu. chociaż mówią że jestem fajna to chcą być tylko kumplami

macie racje. ludzie maja wlasne zycie a przyjaciele/znajomi odchodza na drugi plan ;/

jutro musi być choć trochę lepiej...
Każdy posiada własną samotność. Każdego samotność jest inna. Samotność trzeba potraktować jak cząstkę swojego charakteru, jak wadę lub zaletę, trzeba ją oswioć , trzeba ją zrozumieć. Samotność dotyka każdego, codziennie, trzeba tylko nauczyć się tak żyć, by zapominać o jej istnieniu, choć na chwilę, i starać się, by z każdym dniem, chwila ta stawała się coraz dłuższa...

witam, normalnie powiem wam, że od jakiegoś czasu nie czuję się już taka samotna... może niektórym wyda to się dziwne, ale spokój i miłość znalazłam w Bogu i w modlitwie... gdy czasem, chociaż już coraz rzadziej, gdy jest mi źle zaczynam się modlić i myślę sobie, że Chrystus mnie kocha i tak naprawdę to nigdy nie jestem samotna, bo On jest ze mną! polecam wszystkim, którzy wierzą, taką właśnie "terapię"- pomyślcie, że Pan czuwa i jest przy Was zawsze i wszędzie, a Jego miłość jest bezgraniczna- większa niż ludzka!

A jak tak od siebie o samotności, byłam samotna przez wiele lat, czułam się okropnie, i teraz gdy mam wiele to i tak czasem jest mi źle, czuje się sama i niepotrzebna, a z tego wszystkiego najgorsza jest samotność w tłumie- siedzisz w towarzystwie patrzysz na ludzi, i nic, nic nie czujesz żadnej więzi, żadnego ukojenia szczęścia, to bardzo boli bo chcesz by ktoś uważał Cie za wartościową osobę, a Ty często nie umiesz nic powiedzieć, czujesz pustkę. Nawet gdy kogoś kochasz, nagle tak po prostu patrzysz tej osobie w oczy i nic, boisz się następnej minuty, następnej sekundy, czy nie zniknie   nadal mi się to zdarza, głównie gdy słyszę wspomnienia wielu ludzi i pytania, a wtedy pojawia mi sie czerwona lampka, ja nie mam wspomnień nie miałam nic, nic nie mogę powiedzieć, a słuchanie pomimo radości szczęściem innych bardzo boli musiałam bo mnie to gryzie, siedzi we mnie w środku i nikt tego nie rozumie

Ostatnio edytowany przez Kami90 (2009-08-23 22:30:34)

Samotność jest okrutna. Są ludzie,którzy praktycznie nigdy jej nie doświadczyli albo doświadczyli w małym stopniu, a są tacy, w większości nieśmiali, którzy całe życie cierpią z tego powodu- i gdzie tu sprawiedliwość? Dla jednych znalezienie sobie znajomych,przyjaciół, partnera to małe piwo, dla innych rzecz niemożliwa. Niby takie podstawowe rzeczy, a jednak ich nie ma.
U mnie też tak jest, nigdy nie miałam przyjaciół, znajomych znajdywałam z trudem,  a i tak okazywali sie niegodni zaufania, o chłopaku moge sobie tlyko pomarzyć. Teraz mam tylko dwójke znajomych w realu. Każdy uważa że jestem inna. Może tak jest.

tylko , że ja nie mam na oku nikogo no może jednego ale on jest nieosiągalny

Zuzia pięknie napisane,jak najbardziej pasuje do tego miejsca )

dorotka napisał:

Inesita i Takaja, pewnie Was to nie pocieszy, ale ja tez przez "niego" cierpie. Bardzo mnie skrzywdził, ale byly tez cudowne chwile i jak na złość tylko te teraz pamietam! A on jest taki szczesliwy, ze az normalnie sie zastanawiam gdzie tu jest sprawiedliwosc?! Ponad rok temu mnie zostawil, a ja wciaz nie potrafie zapomniec. Tylko ostatnio dotarlo do mnie, ze to nie o niego mi chodzi, tylko o to, zebym miala kogos. On byl takim kims, poczulam czyjas milosc i troskę. Wypelnial cale moje zycie i nagle z niego zniknął. I zostawil po sobie jakąś czarną dziurę, bo cokolwiek bym nie robila, to czuję, ze to nie ma sensu. Wiem, ze kiedys zapomne, ze kiedys przestanie bolec. Ale wiem też, ze aby tak sie stalo musze spotkac kogos, kto mnie pokocha, a znajc moje szczescie i powodzenie u facetow, stanie sie to za jakies 6000 lat! Tez macie wrazenie, ze wszyscy fajni faceci są juz zajęci?

Jak ja to rozumiem... Mój chłopak mnie zostawił.. Nieoczekiwanie wszedł w moje życie i jeszcze bardziej niepostrzeżenie zniknął..
A było tak cudownie...  Tez mam takie wrażenie , ze już nikogo nie znajdę, ze wszyscy normalni faceci sa zajęci...
Ładnie to ujełaś , że nie tyle tęsknisz za nim tylko za byciem z kimś...
Myślę , że świetnie to oddaje nasze uczucia.
Pozdrawiam serdecznie!!!!