Forum Kobiet - NETKOBIETY.PL

Normalna, choć szalenie trudna do przeżycia sprawa. Trudno się pozbierać, jeszcze trudniej odsunąć na bok czarne myśli. W podobnej sytuacji sięgnęłam po PERSEN. Oczywiście, żeby "złapać" chociaż trochę snu.... Spróbuj, o ile masz taką możliwość, wesprzeć się pomocą babci. Jestem przekonana, że zrozumie. Postaraj się nie być sama, bo wówczas pogłębiasz się w jednym temacie, a i tak nie znajdziesz rozwiązania. Czy to tata tych dzieci? Jeśli tak i jeśli przyczyną jest inna kobitka oddaj mu - na tydzień-dwa - dzieci pod opiekę. Wiem, że to boli, bo jako matka nie będziesz się z tym czuła komfortowo, ale on będzie miał ograniczone możliwości spotkań etc. Poza tym kobitka  zobaczy, że nie ma takiego luzu na jaki liczyła. Metodę przerobiłam i gorąco polecam, ale pamiętaj o wszystkich wspomnianych warunkach. Jeszcze jedna uwaga, od której pewnie powinnam zacząć, gdzie on mieszka? To również musisz rozważyć, zanim sięgniesz po środek ostateczny jakim jest oddanie mu pod opiekę dzieci. Smutna jest prawda, ale taka - niestety - jest, że najczęściej kobieta wychodzi na takim rozstaniu o wiele gorzej niż jej partner. Rozumiem brak możliwości koncentracji na sprawach dzieci, ale pamiętaj, że po jakimś czasie to właśnie one dadzą Ci najwięcej zadowolenia i ciepła. Z nimi tworzysz rodzinę i - choćby nie wiem co - dla nich musisz się jak najszybciej pozbierać. Ściskam i mam nadzieję, że sprawa nie jest beznadziejna.

Ostatnio edytowany przez ladyB (2008-05-18 23:40:17)

Szczerze mówiąc, po tym co napisałaś powiem krótko: otrzyj łzy, głowa do góry bo nie masz po kim płakać. Nie warto....

Ostatnio edytowany przez ladyB (2008-05-19 15:02:32)

Agnieszka, to jest koniec twojego małżeństwa. Nie masz już męża, on już nie istnieje, masz teraz dzieci i ojca dzieci, który z własnego wyboru przestał być dla ciebie żywym mężem. Przejdź żałobę, pożegnaj to przeszłe małżeństwo i przestań zatracać się we wspomnieniach. Jeszcze i dla ciebie zaświeci słoneczko, pozwól tylko wyschnąć łzom, by twoje oczy mogły je zobaczyć.
Najwyraźniej na tym etapie skończyło się wasze wspólne życie, przyjmij to jako fakt. Nie twierdzę, że jest to łatwo. Twierdzę, że jest to możliwe i warto włożyć wysiłek, by żyć dalej bo rodzinę masz nadal.
Pozdrawiam cieplutko