Forum Kobiet - NETKOBIETY.PL

Witaj. Doskonale cię rozumiem - w Polsce jest jakaś durna kultura picia pifka jednego czy drugiego i nikt nie widzi w tym problemu- ale to jest duży PROBLEM. Bardzo duży ! Zwłaszcza dla bliskich takiej osoby.Ja miałam tatę który codziennie sobie pił takie pifko raz czy dwa w ciągu dnia i choć byłam mała już wtedy czułam ze coś nie jest tak ... Ostatecznie rodzice się przez to rozwiedli - mam nie mogła tego dłużej znieść... Bo to nie jest normalne- to jest najzwyklejsze pijaństwo i nałóg.  Tak uważam. Musicie porozmawiać, co za sens ma związek w którym ktoś nie wie czy kocha drugą osobę Elu ? To jest bez sensu !!! Albo wskrzesicie to co było między wami albo musisz coś zadecydować innego ... Nie wiem - może rozstanie na jakiś czas, żebyście zobaczyli co dla siebie znaczycie ...Miłość nie jest dla wybranych. Jest dla nas wszystkich - trzeba tylko o nią walczyć. Czasem pazurami ... Pomyśl o sobie ! Nie masz jeszcze 80 lat ... w tym wieku ewentualnie można się z czymś takim pogodzić Choć i tak rozczulają mnie moi dziadkowie i spojrzenia dziadka który wciąż kocha moją babcię. Życzę Ci powiedzenia !!

czytam te posty.........elu i mogę ci poradzić że on już wybrał.... ale ty nie zakładaj sprawy o rozwód bo w zasadzie to nie chcesz i nie jesteś gotowa na takie przeżycie taże radzę izolację na ile to mozliwe od męża , a czas pokaże co dalej z tym fantem zrobić .Do wszystkiego trzeba dojrzeć , bądż mądrzejsza od męza o tyle żeby mu pokazac na ile rodzina jest wazna w zyciu  jak zabraknie to moze przyleci.........życzę tego

Myślę że macie rację,wiem że powinniśmy się rozstać .jednak to nie jest takie proste.mnie nie stać na wyprowadzenie się.Zostałam ostatnio bez pracy,jestem więc od niego uzależniona.On coraz częściej mówi że się wyprowadzi jednak kończy się tylko na słowach.Po ostatniej kłótni spytałam kiedy ma się zamiar wyprowadzić powiedział,że jak sobie coś znajdzie.Niby z pozoru jest jak by normalnie ale tylko z pozoru.Prawie ze mną nie rozmawia jest taki obojętny.Za tydzień znów będzie miał urlop i aż się tego boje,bo znów będziemy musieli jechać do jego rodziców.Najchętniej została bym w domu ale tak nie pasuje bo co oni wszyscy powiedzą a jeśli tam pojadę będę sie tylko denerwować.Jutro jadę w sprawie pracy może coś z tego wyjdzie i będę mogła zostać w domu.w najgorszym wypadku mam zapewnioną prace za 3 miesiące.

Wesz co powiem Ci że tak się też działo w małżeństwie moich bliskich znajomych tam jeszcze dochodziło oprócz milczenia gdy Pan miał złe dni kompletnie przedmiotowe traktowanie żony. Z oddali to wyglądało na naprawdę dobre i udane małżeństwo wchodząc głębiej dostrzegałaś coś potwornego... Po kilku latach silna kobieta którą była moja znajoma stała się kłębkiem nerwów z kompletnie rozwaloną  przez męża psychiką.

Długo siedziałam w domu najpierw wychowywałam jedno dziecko.Mój mąż zawsze chciał mieć jeszcze jedno.Długo z tym zwlekałam,jednak przekonywał mnie że drugie dziecko wszystko u nas zmieni ,że zaczniemy wszystko od początku itd...po 8 latach zdecydowałam się na drugie dziecko.Miałam wtedy niezłą pracę jedno dziecko odchowane.Chciałam żeby było tak jak mąż mi obiecywał,ta decyzja była dobrze przemyślana.Dziś mogę powiedzieć że dzieci to najlepsze co w życiu osiągnęłam.Bardzo je kocham   to jedyna radość w moim życiu.Jednak między mną a mężem niczego nie zmieniła.Ja straciłam pracę zajęłam się wychowaniem drugiej córeczki od teściowej usłyszałam że siedzę w domu przy dziecku to się wyśpię i nie narobię.W zeszłym roku poszłam w końcu do pracy młodsza córeczka do przedszkola.Byłam taka szczęśliwa w końcu wyszłam do ludzi miałam pracę która bardzo mi odpowiadała.Jednak nie długo się tym cieszyłam nastąpiła redukcja etatu i straciłam pracę.Do tego mąż miał pewne obawy czy na pewno chodziło o redukcję czy o to że się nie nadawałam.Byłam załamana jednak mam tam wrócić.Mogłam do tej pory podjąć inną pracę ale czekam za tą żeby pokazać mężowi,że nie z mojej winy zostałam zwolniona.Poza tym to praca na jedną zmianę więc nie będę musiała nikogo prosić o pomoc do dzieci jeśli nasze zmiany by się zeszły.A to dla mnie bardzo dużo.Bo już nie jedno piekło przez to przeszłam.

jeszcze dopiszę że wcale nie jeżdziłam bym do dziadków jak bym nie maiła na to ochoty niech też zauważą że coś się dzieje.........i wcale nie musisz robić to czego oni chcą bo tak należy i wypada.........omijaj stresy bo masz ich nad to pozdrawiam

to przykre że nasi mężowie to jedynaki mój też był jedynakiem ale to nie zmienia faktu że ma cię szanować i nie bić!!!!!!!!!damski bokser, ale to świadczy o jego inteligencji i poczuciu własnej wartości.Zapewne jego ojciec tak samo pochodził do sprawy......robiłaś obdukcję, zawsze możesz go postraszyć że to karalne......ale nie rozumiem dlaczego tak jesteś uzależniona od teściów i jego.........dziewczyno nie pozwalaj sobie na takie traktowanie, bo jesteś tak samo człowiekiem masz mamę  tatę? rodzeństwo ?zacznij odpowiadać sobie na  pytanie co dalej czemu z nim jestes i za co go kochasz, czy wogóle go kochasz?masz znajomych nie chodziło mi o konkretnie kolegi miłego bo do tego też trzeba dojrzeć żeby takie coś zrobić........ rozumiem cię, ale z drugiej strony jakie masz przyjemności w zyciu?poprosu się umów i pogadaj nic wiecej.. to nic złego a jego zapytaj sie czy nie dręczy go sumienie że cie uderzył? zgnije za to w piekle ale zanim tam trafi to mam nadzieję że odszczeka to nie raz jeszcze sorki za mój niewypażony jezor ale jak możesz sie tak dawać.........pewnie się boisz przeciwstawić?gdzie mieszkasz w dużym miescie ?

witam  jak czytam to widzę siebie po częsci w tym życiu wczesniejszym , które ty teraz przeżywasz.Cóż ja moge ci powiedziec- kontakty z ludżmi jak najbardziej i nie żadne balety tylko towarzysko na spacerek tak jak napisałaś i oddychaj świerzym powietrzem........które cię ma uspokoić i wyciszyć, a teściowa się nie przejmuj to jest tylko teściowa.......niech pilnuje swoich spraw a nie ocenia ciebie.Ja tez oprócz mojego syna nie mam nikogo innego i żeby nie on to bym już chyba wyladowała w psychatryku, też cały czas się uczę, szkoła za szkołą i pracuję i wiesz mi że jak się chce to można wszystko ......chociaż już czasami mam dość bo braknie mi czasu- z przemęczenia i ciągłego myślenia co i z czym........zjeśc ale to przechodzi i tego sie nie pamięta a życie leci dalej takze głowa do góry i do pracy nad sobą dziećmi i samorealizacji i poczucia własnej wartosci.Myśle że nastepna wiadomosć bedzie już bardziej optymistyczna - możesz na mnie liczyć pogadac zawsze można pa

witam jestem z wykształcenia krawcową po zawodówce , póżniej ślub , po 3 latach dziecko i jak mały miał 2 lata poszłam do L.O 3 letniego i ledwo skończyłam bo  chorowałam [operacja za operacją] było cięzko ale jeszcze zrobiłam prawo jazdy i praca na 2 zmiany - przeszło wszystko i teraz sie z tego śmieję a o samozadowoleniu nie wspomnę, bo mąz zawsze uwazał że powinnam zmywać podłogi a przy tym poniżał   do samej podłogi ha ha- ale to już było i nie wróci więcej - jak śpiewa Rodowiczka.A przerwę w nauce miałam 13 lat i było zawaliscie pózniej  2 lata przerwy bo się budowałam........... i znowu szkoła Reklama i marketing ale nie skończyłam bo za mało nas zostało na 2 rok i zatrzymali kierunek, a teraz chcę się znowu zapisac na 2 lata ale nie wiem jeszcze na co- bo ja pustke  zalepiam jakims zajeciem , pracą w domu i poza domem to mi daję satysfakcję i nie wracam do pechowego małżeństwa co było dla mnie strata czasu   pozdrawiam Ewa

Cześć.Ja skończyłam zawodówkę,ale to już tyle lat...Od września zapisałam się do ogólniaka zaoczne dwu letnie.Bardzo bym chciała to skończyć,jednak mam wiele obaw.A Tobie można tylko pozazdrościć,musisz być naprawdę silną kobietą,tyle przeszłaś,i ciągle idziesz do przodu,jak czytam to co piszesz , to tak jak bym widziała siebie.Ale siebie niestety tylko w marzeniach,bo w rzeczywistości to stoje w miejscu.A zawsze marzyłam,żeby mieć jakieś wyższe wykształcenie[no nie mówię już o maturze itd..ale chociaż średnie]Zawsze też chciałam mieć prawo jazdy i pracę która by mnie nie uzależniała finansowo od męża.Jednak brakuje mi ciągle odwagi.
A od poniedziałku mój mąż ma urlop i jak zwykle mamy go spędzić u jego rodziców.Tłumaczyłam mu,że ja się tam dobrze nie czuję,i nie chcę każdego wolnego spędzać z jego mamą.Ale on tego nie rozumie.jemu jest tam dobrze.Wczoraj moja siostra wyjeżdżała nad morze i zabrała ze sobą moją starszą córkę,a mój mąż zaproponował,żebym jechała z nimi a on z młodszą pojedzie do rodziców.Super tylko że mnie nie o to chodziło,chciałam urlop spędzić z nim i dziećmi.Chyba tak jest w normalnych małżeństwach?w normalnej rodzinie.Chyba każda kobieta chce mieć faceta dla którego będzie najważniejszą osobą a nie ciągle jego rodzice i jego rodzice.Oszaleć można.
Trochę się rozpisałam ale chciałam gdzieś to z siebie wyrzucić.
A jeśli chodzi o szkołę to jak Ty sobie radziłaś?czy ciężko było?Czasami słyszałam że wystarczy chodzić pisać prace to i na zaliczeniach łagodniej patrzą.Ale czy rzeczywiście tak jest?Tego się najbardziej boję.

no widzisz dfroga Elu nie tylko ja jestem zwolenniczką nauki , choc to wymaga wielu poświeceń i czsami to się pada na ryjek.... ale warto . Mnie szkoła nauczyła wiele rzeczy np. patrzeć na coś i nie tylko widzieć ale i analizować co z tym zrobić......wychodząc ze szkoły z podniesioną głową masz cholerną satysfakcjęi nie przejmuj się  zdaniem innych że po co ? że na stare lata nie trzeba? wcale tak nie jest to tylko kwestia podejscia.......... ja podchodziłam do tego tak że mam co robić mam cel , i zagram na gólu dla szanownego małżonka ze ja też się liczę i stać mnie na to i zrobiłam tak jest w zyciu, szkoła to przykład i wcale nie musisz się nikomu tłumaczyć!!!dzięki temu wzbogacasz poczucie własnej wartości i dokonujesz trafnych wyborów i wniosków. To tyle na podbudowę i zachęte masz iśc do tej szkoły i choćby to miało cię kosztować nie przespane noce to wiesz mi że warto!!!!!!a jak ja sie uczyłam to z niektórych przedmiotów trzeba było kuć a z niektórych to ładny uśmiech wystarczył i oczywiscie praca zdana   pozdrawiam  ewa

Cześć Ela. Postanowiłam napisać ci kilka słów, bo doskonale wiem, jak się czujesz - przerobiłam podobną sytuację. Dlatego zaczne od najwazniejszego: DASZ SOBIE RADĘ!!! Ja jeszcze niecałe 2 lata temu wyłam z rozpaczy i powtarzałam w kółko, ze nie dam rady... Guzik prawda - jak człowiek musi, to da radę! Masz dzieciaki, więc nie jesteś sama na świecie. Masz też plany nauki - trzymaj się tego (zresztą wszyscy ci to piszą)! A co do twojego męża - pewnie, że powinniście pogadać tak szczerze, nawet jeśli miałoby to być rozmowa o końcu związku. Tylko że z doświadczenia wiem, że to nie takie proste, jak ktoś nie chce rozmawiać - a mam wrażenie, ze twojemu mężowi jest dobrze tak jak jest, bo jest mu po prostu wygodnie. Myślę, że powinnaś też zgłosić się koniecznie do psychologa - z czasem na pewno zaproponuje ci , żebys przyszła z mężem - ale nawet gdy to nie wypali, to tobie potrzebna jest pomoc i poczucie, że ktoś cie rozumie. I jeszcze jedno: nie przerażaj sie tym, ze jesteś finansowo uzalezniona (przynajmniej dopoki nie znajdziesz pracy) od męża, że nie masz innego kąta jak tylko wspólny dom itp... Masz też swoje prawa!!! Wierz mi, wiem co piszę: mój aktualnie już były mąż żądał ode mnie, żebym rzuciła pracę ("bo on tak chce"), przepisała na niego połowę mieszkania (za która spłacałam kredyt), gwarantował mi,że zamieni mi życie w piekło... Też miałam przeciwko sobie jego rodziców. I byłam przerazona. Ale pomału zaczęłam wszystko układać tak, żeby nie dać się dalej krzywdzić. I dałam radę! Nie namawiam cię do niczego, ale na pewno wiesz, że masz prawo do waszego wspólnego dorobku, a twój mąż (cokolwiek sie stanie) będzie musiał uczestniczyć w utrzymaniu dzieci. Więc głowa do góry i  trzymaj się! Życzę ci powodzenia z pracą i szkołą!