NOWE MIASTO - Netkobiety.pl

Witam dziewczyny, mam 25 lat. We wrześniu ubiegłego roku przeprowadziliśmy się z mężem z Olsztyna do Łodzi. Namówili nas na to rodzice mojego męża. Ja byłam wtedy w ciąży. Twierdzili, że jak się przeprowadzimy to pomogą,  potem ja wrócę do pracy, a teściowa będzie pilnować naszej córeczki. Zgodziłam się, ale wyjeżdżałam z Olsztyna z wielkim żalem i płaczem, zostawiłam tam moje koleżanki, znajomych. Mieliśmy tam z mężem dobre prace, wynajmowaliśmy tam mieszkanie,ale było nas na to stać, teraz nie dajemy sobie rady. Chciałam wrócić do pracy ,ale nagle teściowa zmieniła zdanie. W Olsztynie byliśmy bez najbliższej rodziny, ale mieliśmy dużo znajomych, a to jest dla mnie bardzo ważne. Rodzice w Łodzi obiecali pomóc, a teraz wszyscy odwrócili się jak mamy problemy. Strasznie jest mi z tego powodu przykro. Teraz mąż pracuje, a ja siedzę z córką ciągle w domu, bo mieszkamy w kamienicy na trzecim piętrze, gdzie wózka sama rady nie dam znieść, ale jest tanio, więc siedzimy tak.
Nie mam tu w ogóle koleżanek, czuję się bardzo samotna. Maż , mężem,ale czasami chciałabym pogadać z jakąś kobietą, wyżalić się itd.
Ciągle rozpamiętuję jak to było fajnie w Olsztynie, tam wszystko miało sens, a tu nie ma nic dla mnie sensu. Po prostu wegetuję. Nie wiem co dalej robić, nie umiem tu żyć, być:(