jak znowu normalnie żyć??? - Netkobiety.pl

Mam 26 lat i od roku to sie wszystko zaczelo.Poza tym mam wrazenie jakby nic w moim zyciu sie juz nie ukladalo,nie wiem,ale nie potrafie sie niczym cieszyc!!!Caly czas mysle o tym,ze cos zlego sie stanie,ze nie uloze sobie zycia,ze jest mi zle(choc nie powinno)szukam pracy i nie moge sie znalezc,ubolewam nad tym,ze wszyscy jakos sobie radza,maja wszystko poukladane a ja nic...jedna wielka pustka masakra poprostu!!!!Oliwka czy mozna tak zyc?czy jest w ogole jakis sens?skoro nie potrafisz normalnie funckcjonowac...kazdy dzien mnie meczy chyba...przynajmniej tak dopoludnia,wieczorkiem jest jakos lepiej nie wiem dlaczego..dlaczego to wlasnie mnie spotkalo i dlaczego nie potrafie sie od tego uwolnic!!!!!

Witajcie

Chciałabym się z wami czymś podzielić.
Stwierdzono u mnie jakiś czas temu przewlekłą depresje. Mój stan był naprawdę poważny, staciłam jakąkolwiek chęć do życia, a właściwie to marzyłam tylko o tym żeby się zabić, ale nie umiałam tego zrobić. Kilkakrotnie siedział z żyletką w ręku, nacinałam nawet trochę skórę, ale na szczęście coś mnie powstrzymywało. Mój dzień wyglądał tak, że wstawałam około godziny 14 lub 15 szłam coś zjeść, obejrzałam coś w telewizji i szłam spać dalej. Konsekwencje były takie, że straciłam wszystkich znajomych, zawaliłam studia, a na koniec doprowadziłam do tego, że nie mogłam już wyjść normalnie z domu bo paraliżował mnie strach. Bałam się wszystkiego, a przede wszystkim innych ludzi ich wzoku, tego co sobie o mnie pomyślą. Zostałam całokowicie sama, moja rodzina nie  rozumiała co się ze mną dzieje, uważali że jestem leniwa i do niczego się nie nadaje. W końcu postanowiłam pójść do psychologa, niby trochę pomogło ale marzenie o śmierci nie przemijało. Potem był psychiatra i leczenie farmakologiczne. Z początku myślałam, że to jest to budziłam się szczęśliwa, byłam aktywna, ale niestety tylko chwilowo. Mój organizm szybko przyzwyczaił się do leków i wszystko wróciło do poprzedniego stanu. Aż w końcu stał się cud !!! To co teraz napisze może wydać się wam naiwne, pewnie jakiś czas temu sama bym tak pomyślała,ale proszę przeczytajcie to do końca. Poznałam któregoś  dnia bardzo sympatyczną osobę, o dziwo potrafiłam z nią rozmawiać i nie przerażało mnie to.  W pewnym momencie ta osoba wyciągnęła Biblie. Od razu pomyśłam sobie, o nie jakiś nawiedzony, który teraz bęzie mi mówił że to przez to że co niedzielę nie chodzę do kościoła, że nie przestrzegam postu itd. Ale tak się nie stało. Czytał tylko pewne fragmenty a potem razem dyskutowaliśmy na ich temat. Byłam zdziwiona, że w Bibli jest tyle wartościowych wskazówek na temat zwykłego codziennego życia (dodam tylko ze nie znałam Biblii, poza tym co tam kiedyś słyszałam w kościele) Najcenniejsza informacja była taka, iż zeby nawiązać kontakt z Bogiem nie potrzebuje żadnych pośredników (w domyśle ksiądza itd), że nie musze modlić się do kogoś o wstawiennictwo u Boga, gdyż dla Niego wszyscy jesteśmy równi i tak samo wartościowi, że moja modlitwa jest tak samo ważna jak np papieza. W przeszłości w kościele katolickim czułam się bardzo zagubiona i przytłoczona różnymi obowiązkami, bez których według kościoła czekało mnie potępienie. Zraziłam się wtedy i wycofałam z chodzenia do Kościoła. Dzięki tej osobie dowiedziałam się że chrześcijanie to nie tylko katolicy, że jest bardzo dużo chrześcijańskich wspólnot i Kościołów w każdym mieście. Ja trafiłam do takiego Kościoła i to zmieniło moje życie. Poczułam, że ktoś mnie kocha, że nigdy nie jestem sama i że kiedy tylko poproszę Bóg mi pomoże. Poznałam tam wspaniałych ludzi, szczrych, uczciwych, uśmiechniętych. Razem modliliśmy się o uzdrowienie dla mnie. I może trudno w to uwierzyć moja depresja minęła, a ja nawet nie wiem kiedy. Zdobyłam prawdziwych przyjaciół, których ufam ponad wszytko, skończyłam studia, wkrótce wychodzę za mąż, jestem szczęśliwa pogodna pełna energii i wiem, że wszytko to jest zasługą mojego najlepszego przyjaciela, opiekuna, nauczyciela - Jezusa Chrystusa. Bez niego moje życie  nadal wypełnione by było pustką i ciemnością.
Nie wiem jak odbierzecie to moje wyznanie, ale proszę nie skreślajcie od razu tego co napisam, proszę przemyślcie to. Moim pragniem jest by pomagać innym ludziom, którzy cierpią z powodu depresji, bo wiem co to znaczy i wiem jak trudno samemu sobie z tym poradzić. Jeśli chcielibyście o tym porozmawiać - możecie do mnie napisać móje gg to 6908437
Pozdrawiam was gorąco
Nie poddawajcie się - bo z każdej sytuacji jest wyjście

Witaj Oliwko!Dziekuje za posty...nie chce isc do lekarza,boje sie tego,nie chce sie do ego przyznac,ze pewnie potrzebuje pomocy..sa momenty,ze jest lepiej,ale czasami wszystko mi peka...moje sie strasznie...slub za miesiac nie chce o tym mowic...bo boje sie,ze jeszcze do niego nie dojdzie...najgorsze,ze caly czas wydaje mi sie,ze wszystko w moim zyciu jest nie tak,ze do niczego sie nienadaje,ze nie mam w sobie pasji do niczego...wszyscy cos maja a ja nic...i to mnie przeraz...nie bylam taka...boze co ja bym dala aby znowu muc normalnie zyc...cieszyc sie byle czym ...nie analizowac i nie wybiegac w przyszlosc,nie przezywac calego swiata i tego co sie dzieje obok mnie...ewidentnie nie potrafie odnalezc siebie w tym momencie...nie wiem czego chce od zycia....i nie nawidze tych swoich analiz....te mysli sa okropne...