Forum Kobiet - NETKOBIETY.PL

Hi all ;)dziewczyny uwierzcie w siebie;)
za mało macie w sobie wiary...
to zawsze kobieta nęci facetem
kwestia wiary
i nie wygląd jest najwazniejrzszy
...........dzisiaj nie mam czasu
ale jeszcze tu wroce;)
to pogadamy;/

Myślę, że to co napiszę nie jest niczym wyjątkowym bo, aż nad takich historii ale mnie bardzo męczy ta moja samotność. Mam 30 lat i jestem w związku małżeńskim 7 lat. Mamy jedno dziecko ( fajną, udaną córeczkę), własne mieszkanie, obydwoje pracujemy, jesteśmy zdrowi czyli cóż więcej trzeba? A jednak odnoszę wrażenie, że nie potrafimy korzystać z tych dobrodziejstw losu... Nasze początki były wspaniałe - wielka, szalona miłość i takie szczęście... Niekiedy zastanawiam się, gdzie to wszystko uleciało i dlaczego? A myślałam, że z nami będzie inaczej! Mój mąż to człowiek bardzo spokojny, zrównoważony. Ja natomiast wulkan energii i złośnica. Od samego początku w naszym związku panował określony podział ról tj. ja zajmowałam się domem, dzieckiem no i pracą zawodową ( do tego kształciłam się jeszcze ) a On miał "na głowie" działkę, remonty, naprawy itp. Nie powiem pomagał mi w domu i przy dziecku ale tylko gdy musiał lub gdy został zmuszony ( żeby nie wysłuchiwać gderania ). Mało w tym wszystkim było takiej chęci i radości. Nawet swój wolny czas wolał spędzać nad wodą - na rybach lub przy komputerze. Dziecko rosło, a na mnie spadało co raz to więcej obowiązków. Próbowałam rozmawiać, prosić ale On się obrażał i unikał tematu. Czuł się urażony, że Go nie doceniam, że wymagam od Niego za dużo - a ja tylko chciałam, żeby był z nami wtedy, gdy czas na to pozwala. Brakuje mi Go - takiego jakim był kiedyś. Brak mi Jego czułości, miłego słowa i tego" błysku w oku" na mój widok. On o tym wie ale twierdzi, że pszesadzam. Ciągle jest zmęczony, śpiący i mało chętny do czegokolwiek ( oprócz seksu - na to zawsze ma ochotę ). I do tego ten Jego spokój - niby zaleta ale niekiedy doprowadza mnie tym do szału! Najchętniej by milczał lub odpowiadał zdawkowo na zadawane pytania. Zadnych emocji - człowiek skała ( on sporadycznie krzyknie, mało się uśmiecha) a mnie traktuje jak matkę, praczkę, sprzątaczkę, służącą jednym słowem. Przychodzi z pracy, zje co podadzą i idzie spać a gdy wstanie to albo wypad na rybki , na działkę. A kiedy wpadnie na genialny pomysł i zabierze nas ze sobą to i tak jesteśmy same bo On jest tak zajęty, że nas nie zauważa. A mnie szlak trafia i to kolejny problem. Nie umiem zapanować nad swoimi emocjami, gadam jak najęta, zaczynam krzyczeć, w efekcie płakać a On milczy! A potem obraża się i nie odzywa bardzo długo. Jest Mu wszytko obojętne. Nawet, gdy przepraszam za niepotrzebnie wypowiedziane słowa - nie reaguje. Po jakimś czasie Mu przechodzi ale rozmawiać o problemie nie będzie - " bo nie". Niekiedy odnoszę wrażenie, że ma jakieś kompleksy ( chociaż jest bardzo atrakcyjnym chłopakiem ). W Jego domu rodzinnym panują złe relacje i generalnie nie jest związany emocjonalnie z rodzicami. Natomiast w moich rodzicach zawsze możemy znaleźć oparcie- pomogą w opiece nad dzieckiem, wesprą finansowo, zaproszą na obiad itp. Mój mąż niby to docenia i ma poprawny kontakt z nimi ale potrafi też powiedzieć mi, że wolę tatusia niż Jego. Taka sama sytuacja występuje, gdy ( bardzo rzadko ) wybiorę się gdzieś z przyjaciółmi z pracy. Zgadza się na to, zostaje z córką a potem nie odzywa się tydzień i twierdzi, że bardziej zależy mi na koleżankach bo sobotni wieczór spędziłam z nimi a nie z Nim. Nie mam już siły na to wszystko. Kocham mojego męża i zależy mi na naszym małżeństwie ale niekiedy mam w sobie tyle żalu do Niego, że najchętniej poszłabym sobie gdziekolwiek!

Ja nie mam rodziny, miałam chłopaka na stałe. Byliśmy razem 2.5 roku. Nasze rozstanie było dla mnie bardzo bolesne, ale dużo sie teraz nauczyłam. Wiem czego oczekuję od partnera. A w tamtym związku było wiele niedociągnięć ... Kiedy byliśmy razem rok byłam wniebowzięta, nadal zakochana po uszy, po jakimś czasie nasze uczucie przerodziło się w coś więcej w miłość... Ale jednocześnie wiele rzeczy się zepsuło... Staliśmy się dla siebie na wzajem rywalami. Każde z nas czuło że dostaje mniej od drugiej osoby. Zaczeliśmy sobie wszystko wypominać. Czułam że jestem samotna w tym związku nikt nie rozumiał moich uczuć pomimo wielokrotnych rozmów na ten temat. Czułam się w tym związku tłamszona... Przestałam mieć jakiekolwiek własne zainteresowania, bo musiałam zwracać cały czas uwagę na niego... mogłoby się wydawać że nie ma powodu do tego żebyśmy mieli jakieś problemy. Bo nie mieliśmy wspólnego domu dzieci, poważniejszych obowiązków. I wtedy wyobraziłam sobie co by było gdybyśmy mieli razem dzieci i dom... Zrozumiałam że nie ma sensu dalej w to brnąć. Bo i tak tylko się ciągle kłóciliśmy i nawzajem raniliśmy. Były momenty że odchodziłam i wracałam i tak w kółko( nadal go kochałam)  aż do pewnego momentu gdy powiedział mi cos tak bolesnego że wszystko we mnie pękło... To był ten moment wtedy odeszłam i nie wróciłam... Teraz wiem że on żałuje ale tak to jest że doceniamy coś dopiero po stracie. Zrozumiałam że muszę stać się bardziej konsekwentna i zdecydowana. Bo on wtedy kiedy mówiłam że odchodzę wiedział że i tak wróce. Był pewny tego że cokolwiek by nie zrobił ja i tak z nim będę. Teraz jest mi lepiej zaczełam dbać o siebie swoje sprawy, pochłonęłam się w swoich pasjach, odnowiłam stare znajomości. W końcu czuję się szczęśliwa Jasne że mi go brakuje ale wtedy przypominam sobie to wszystko co mnie spotkało i wiem że nie chcę przeżywać od nowa tego wszystkiego

prubuj odbudowac wasze relacje walcz a efekty na pewno sie pojawią

Fakt facetów najlepiej zmienić poprzez pochwały poprzez to że widzą że jesteśmy zadowolone... dosłownie jak z dziećmi. Coś go ruszyło bo poczuł że jego starania przyniosły efekty Z czasem być może będzie chciał jeszcze lepiej się starać ? Pracuj nad tym bo naprawdę warto. Widać że Twojemu mężowi na Tobie zależy. Mimo że tego nie okazuje, zobaczysz że po jakimś czasie zacznie to robić Kiedy będzie czuł że potrafi Cię uszczęśliwić. A co do tego czy 7 rok małżeństwa jest przełomowy? To nie wiem to chyba bez znaczenia jest kiedy nam się to przytrafi.  Mój związek rozpadł się bo wszystko zabrnęło za daleko nawet gdy okazywałam mu radość nic z tego nie wynikało

Być może tak jest Być może kiedyś za wcześnie wszystko naraz na was spadło rodzicielstwo, wspólny dom... Pochłonięci obowiązkami zapomnieliście co do siebie czujecie. Zmęczeni codziennymi sprawami zaczeliście się od siebie oddalać. To prawda miłość to coś co kosztuje nas bardzo dużo trzeba ja ciągle pielęgnować bo inaczej uschnie... Po jakimś czasie poczułaś że jesteś z tym wszystkim sama Chciałaś z nim porozmawiać, pobyć trochę, oczekiwałaś pomocy w różnych sprawach. To nie Twoja wina tak czasami w życiu bywa... Teraz jak widać jest szansa że odbudujecie coś czego zaczęło Ci brakować. Staraj się go bardziej doceniać a zobaczysz nie odbije się to bez echa.

Myślę, że nie chodzi o to żeby komuś usługiwać, wyręczać i poświęcać się a sobie nie zostawić wolnej przestrzeni. Mowa była o tym, że gdy On zaczyna się starać to warto to docenić i odbudować dawne relacje. Też jestem zdania, że im bardziej kobieta się poświęca to facet tym mniej to docenia. Im zawsze jest mało i wszystko dla nich to norma. Zwykła powinność kobiety. Niestety tacy są. Ale przekonałam się też, że warto zainwestować w siebie. Nie dla niego - tylko tak poprostu. Wyjść gdzieś, spotkać się z kumpelkami, zapisać na studia.... i przestać się poświęcać. I często jest tak, że wtedy odwracają wzrok od komputera czy telewizora i zaczynają się interesować. Nie podoba im się to -  ale to ich problem. Ja tak zrobiłam i nie ustępuje. Wyznaczyłam sobie swój czas i tyle. A na niezadowolenie nie reaguje. I jest o niebo lepiej. Zaczął się starać, coś Go ruszyło.

Prawda jest taka, że kobiet, które nie mają swojego życia, zainteresowań, przyjaciół a swoją codzienność sprowadzają do usługiwania panu i władcy się nie szanuje. Wiem to z autopsji!