Jak zachować się w obliczu choroby w rodzinie? - Netkobiety.pl

Sarenko patrząc na twój wiek jesteś jeszcze młodą osóbką,więc w tym wieku jest trudno nie pokazywać swoich emocji jakie w tobie siedzą,ale myślę że mama jest ci za to okropnie wdzięczna,że przeżywasz to z nią równie mocno.Jedynie w takiej sytuacji musisz ją wspierać na duchu i pokazać,że nie jest sama,że jest przy niej ktoś tak bardzo wyjątkowy jak ty i ktoś kto ją tak bardzo kocha.czy to bardzo poważna wada serca bo nie napisałaś nic więcej na ten temat.Myślę,że sama twoja obecność przy niej bardzo dużo dla niej znaczy!!!

Wszyscy mi mówią żebym była twarda ale ja nie umiem. Bardzo ją kocham. Bóg zabrał mi ojca, nie  mam rodzeństwa, dziadków ani kuzynostwa ( ci ostatni odwrócili się ode mnie już na zawsze ) Nie chce jej stracić a ta ciągle powtarza, że niedługo się wykończy i umrze ;((( jak być silną i nie poddawać się...Ja popadam w potok łez i nie umiem ich powstrzymać bo sama widzę łzy w jej oczach..

Rozumiem cię Sarenko,została ci tylko mama,więc jest ci bardzo ciężko ale nadal nic nie napisałaś czy mamy wada serca jest bardzo poważna???

Ale wiesz ludzie z tą chorobą żyją, a nawet pracują. Przy odpowiednim leczeniu choroba nie utrudnia im życia. Mam  w rodzinie kilka osób, które chorują na chorobę wieńcową i są po zawale i one naprawdę funkcjonują normalnie. Oczywiście rozumiem, że Twoja mama jest słaba i potrzebuje opieki, ale napisz co mówi lekarz. Czy stan mamy się poprawi?

Przy ostatnim ataku ledwo ją odratowali ;( dlatego tak bardzo się o nią boję.

Musisz wierzyć, ze wszystko będzie dobrze. Zgadzam się z Agatką w 100%... pokaż jej, że jesteś silna, ale też gdy się martwisz to porozmawiaj z nią... Bądź przy niej i nie bój się okazywać uczuć, bo to naturalne, że się boisz.
życzę wszystkiego dobrego!

Z sama wiencowka mozna zyc,chyba ze jest jeszcze jakas dodatkowa wada serca ,o ktorej Mama nie mowi.
Sarenko,nie mozesz kryc emocji.Tyle moge Ci napisac.Placz ,kiedy masz na to ochote.Masz ciezko,i wiele za i przed Toba.Chyba i tak jestes twarda.Dlatego daj upust lzom.Inaczej sie wykonczysz.
Nie zapomnij tez o sobie.
Co do slow Mamy,nie mysl,ze ona nie przezywa swojego stanu,i nie zdaje sobie sprawy z tego,ze moze odejsc.Dlatego tak mowi.moze by ja wspomoc jakimis lekami antydepresantami?moze prowadzacy lekarz by cos jej przepisal?

Oliwka ty jedyna wiesz co tak naprawde czuje :* jak brakuje sił a trzeba dalej walczyć o wszystko samemu się starać.

Najważniejsze jest to aby czuła że ma mnie ....  to bardzo trudne chwile. Dziękuje za wszystkie odpowiedzi pozdrawiam serdecznie

Przeniesiony post Leemonki:

Leemonka napisał:

Zostawię swoje osobiste problemy i opisze teraz historię choroby mojego taty. Historię, która ciągle trwa i nikt nie wie jaki będzie jej koniec, oby szczęśliwy.

Cztery lata temu mój tata (mający w tej chwili 61 lat) zaczął słabnąć w oczach. Zawsze dużo pracował, ale nigdy nie odwiedzał lekarzy, okaz zdrowia. I tym razem nie chciał pójść do specjalisty. W końcu wybrał się, nie mogli go zdiagnozować. Rożne badania, setki teorii. I nagle diagnoza, która zszokowała wszystkich: białaczka, w dodatku przewlekła.

Nie mogliśmy znaleźć sobie miejsca, tak jakby ktoś nas zaczarował. Od tamtej pory szpitale, oddziały hematologiczne, to drugi dom taty. Pierwsza chemioterapia była bardzo ciężka. Lekarze nie mogli dobrać odpowiednich składników i dawek. W końcu się udało, chemia podawana w kroplówkach zaczęła działać. Tata jeździł co miesiąc przez 9 miesięcy na kilka dni kuracji. Wyniki poprawiły się. Potem już tylko kontrole co trzy miesiące. Ucieszyliśmy się.

Na początku zeszłego roku wyniki zaczęły się psuć. Jednak lekarz maksymalnie przeciągał podanie kolejnej serii chemii. W październiku usłyszeliśmy: regresja. Znowu szpital, znowu kuracja. Widać było, że tata się podłamał. Pobyty w szpitalu stały się coraz dłuższe. Przed Świętami Bożego Narodzenia okazało się, że ma zapalenie płuc. Wiadomo,że organizm pozbył się odporności i każdy najmniejszy zarazek atakuje ze zwiększoną mocą. Dostał antybiotyki. Dwa tygodnie leżał w łóżku, potem poczuł się lepiej. Pojechał na kolejną dawkę chemii. I wtedy okazało się, że w płucach zbiera się płyn. Wysłali go do specjalistycznego szpitala na ściągnięcie tego płynu.

Dokończył kurację, wyniki się poprawiły. Niestety teraz ciągle ma problemy z płucami. Nie działa jakaś zastawka i płyn na nowo się zbiera po każdym ściągnięciu. W poniedziałek pojechał na kontrolę, czuł się dobrze. Na prześwietleniu okazało się jednak, że ma odmę płuc, która jest dość groźna,ale nie można jej wyleczyć- organizm sam musi sobie z nią poradzić.

Strasznie mi go szkoda. Tyle już wycierpiał, tyle w życiu się napracował. Czy nie zasłużył na spokojną jesień życia??Dlaczego akurat on??

Nawet sobie nie wyobrażacie ile dałabym, żeby zabrać to od niego. Wolałabym sama chorować, znosić ten ból, ale nie patrzeć jak on cierpi...

Jak sobie z tym wszystkim radzić?? Jest ktoś w podobnej sytuacji?? Jak zapanować nad tym wszystkim, żeby nie wpaść w paranoję?? Jak ma pomóc jemu, mamie, całej rodzinie i sobie??