Forum Kobiet - NETKOBIETY.PL

To taki trochę dylemat jak z odwiecznym jajkiem i kurą. Zastanawiam się czy to najpierw ludze odwracają się od nas, czy my od nich?

Dlaczego się wszyscy odwrócili? czy mieli jakiś powód? a Ty dlaczego nie chciałaś, by potem Ci ludzie wrócili?

Pewnie, że wszyscy wolimy ludzi pogodnych, radosnych i tryskających energią. Stąd też poczucie i presja, by zawsze wyglądać młodo, ładnie i wciąż sie usmiechać. Ludzie, którzy nie chca lub nie mogą zrealizować tego stereotypu- zostają na uboczu. Myślę, że lgnąć w taki patologiczny sposób i za wszelką cenę, jest tak samo jak nieadekwatnie, jak odwracać sie od innych.
Myślę, że chęć Bycia z innymi musi być bardziej w nas niż w zewnętrznym otoczeniu, bardziej w naszej głowie niż w zachowaniu.
Wiem, ale też doświadczam tego i mogę zaręczyć, że w Przyjaźni można sobie pozwolić na smutek, brzydotę i odwracanie sie od świata, a mimo to można mieć przy sobie wspaniałe osoby.
Pewnie taka przyjaźń to dar, ale można i warto się o nią starać i tego życzę Wszystkim( i uciekam do pracy:)

kto pisze bzdury? z czym się nie zgadzasz?bo tu jest wiele różnych opinii...
Masz rację, że ludzie, którzy traktują innych przedmiotowo, wykorzystując ich- są wielkimi krzywdzicielami. Ale myślę też, że może to wynikać z różnych rzeczy, różnych historii zycia tych ludzi( nie chodzi mi bynajmniej o to, by usprawiedliwiać tych ludzi, bo za swoje czyny odpowiedzialność trzeba ponosić niezależnie od okoliczności) dlatego nie powinjniśmy "wrzucać wszystkich do jednego worka".
Myślę, że nie mamy powodu, by się teraz spierać o to, jaki jest gatunek ludzki( nie podjełabym się z  resztą tak dużej generalizacji)- widzę, że jesteś bardzo rozgoryczona i jest w Tobie ogrom emocji, które tak jak burza- po prostu muszą chwilę potrwać nieskrępowane.
Mogę doradzic tyle, że tutaj na forum jest bardzo wiel osób o cennych przemysleniach i doświadczeniach. Być może jak już złość minie zechcesz opisać swoja histrię nieco dokładniej... niezależnie jak zdecydujesz- trzymam ckiuki i życzę powodzenia!

Witam  wszystkich!!!
Jestem  mężatką od 23 lat mam dwie córki ale dzieci podrosły i chodzą już własnymi drogami.Niby mam męża ale tak naprawdę to go nie mam. bo jest zmęczony ,bo coś w telewizji -więc jestem wciąż sama.Jak sobie radzić z taką samotnością?Jak człowiek ma 20 lat to się myśli jakoś się ułoży ale to wcale tak nie jest mamy z mężem zupełnie inne zainteresowania więc nawet co do urlopu nie możemy się dogadać.Jak dzieci były małe to wszystko się kręciło wokół nich,ale teraz nie możemy się z mężem w ogóle dogadać.