Forum Kobiet - NETKOBIETY.PL

Zdobycie wiary we własne możliwości i poczucia własnej wartości to proces, nad którym moim zdaniem można zapanować. Zauważyłaś, że obraz siebie, jaki posiadasz przeszkadza Ci w normalnym funkcjonowaniu i kontaktach z innymi. Wszystko jednak jest kwestią Twojego podejścia i sposobu myślenia. Uświadom sobie, że wszystko zależy od Ciebie. Masz problem, więc...po prostu go rozwiążesz:) Pomyśl na początek, że wszyscy jesteśmy ludźmi, żyjemy na jednym świecie i mamy do niego takie same prawo. Nie jesteś w niczym gorsza od innych, tak samo jak reszta masz wady i zalety. Dlaczego w rozmowie z drugą osobą masz czuć się niepewnie? Poćwicz w domu pewny krok, czasem sam sposób w jaki się poruszamy sprawia, że czujemy się źle. Spróbuj rozmawiać z obcymi ludźmi, na początek z Panią w sklepie. Nie znasz ich, nie musisz martwić się o to co pomyślą. Poświęć chwilę każdego dnia na wyliczenie swoich zalet, np. jestem miła, mam ładne dłonie. Polub siebie, poczuj się ze sobą dobrze, otwórz się na innych, nie bój się. Powodzeni:) w razie czego pisz

Ja osobiscie w rozmowie z mezczyznami zazwyczaj sie czerwienie...chwila rozmowy i jestem "burakiem" kiedys to mi strasznie przeszkadzalo, a teraz po prostu obracam to w zart mowiaz np. "No i widziesz co narobiles, az sie zaczerwienilam przez Ciebie" ... zazwyczaj to rozluznia atmosfere

błędne_koło napisał:

Odświeżam temat, ponieważ poszukuję pomocy... Mam ogromny problem z poczuciem własnej wartości. Mój problem ma źródło w dzieciństwie - byłam bita w szkole, wyśmiewana przez dzieci. Mimo iż jestem już dorosła (mam 25 lat) i zmieniłam środowisko niejednokrotnie, wszystko ciągnie się za mną. Wydaje mi się, że nie potrafię budować relacji z ludźmi - bardzo się staram, żeby mnie polubili, jednocześnie walczę o samą siebie, próbuję udowodnić całemu światu, że jednak coś znaczę. Efekt jest odwrotny - robię z siebie idiotkę, staję się nerwowa, nadpobudliwa, nie potrafię odnaleźć wewnętrznego spokoju, o wszystko obwiniam siebie. Wydaje mi się, że gdybym była bardziej pewna siebie, spokojna, byłoby mi łatwiej odnaleźć się w kontaktach z ludźmi. Może nie gadałabym głupot, tylko po to, by dołączyć się do rozmowy, być zauważonym, nie domagałabym się na siłę szacunku i nie dręczyła ludzi krytycznymi uwagami, tylko po to, żeby poczuć się lepiej. Byłabym bardziej wyrozumiała, byłabym lepszym człowiekiem.
W sieci jest wiele ogólnych rad, jak sobie radzić, ale nie potrafię ich zastosować. Czy mogłabym prosić o pomoc? Kilka wskazówek, konkretnych, do stosowania na co dzień... Będę bardzo wdzięczna.

Moja droga.
Mogę sobie tylko wyobrażać co czujesz. Nie łatwo jest odrzucić przeszłość i nie łatwo jest pogodzić się z pewnymi doświadczeniami. Twoje reakcje przy poznawaniu nowych osób są zrozumiałe. Wiek tutaj naprawdę nie ma znaczenia czy masz 20 czy 50 lat. Chcę Ciebie prosić abyś porozmawiały o tych sprawach ze specjalistą. Samej może Tobie to zająć bardzo bardzo wiele czasu a przez to zmęczyć i nie dawać radości w życiu. Z kolei psycholog pokaże Tobie te problemy w innym świetle, z pewnością jeśli będziesz chciała współpracować zmienisz swoje podejście szybciej niż myślisz. Czy możesz spełnić moją prośbę?

Przede wszystkim zmień sposób myślenia.Wiem, że nie masz czarodziejskiej różdżki i nie zdołasz zrobić tego w dwie sekundy, ale po przebudzeniu powtarzaj sobie codziennie: " Najpierw JA , a dopiero potem świat". Nie staraj sie na siłę szukać aprobaty innych, nie szukaj towarzystwa. Spędź trochę czasu sama ze sobą. Zastanów sie co lubisz robić i wracaj do tego, choćby miał to być spacer co wieczór lub lody czekoladowe przed snem. Sprawiaj sobie przyjemności, ciesz się z drobnych elementów dnia-np. ze smaku porannej kawy.Przez kilka dni myśl tylko o sobie. Wróć czasem myślami do ciężkich przeżyć z przeszłości i oddziel siebie teraz od siebie z przeszłości. Uświadom sobie,że nie jesteś już tą samą osobą i włóż cała energię w to, by tę obecną siebie polubić. Nie bój sie spojrzeć w lustro i pomyśleć, że jesteś w porządku.Inni to zauważą, gwarantuję.

Ja również przez większość życia zmagam się z poczuciem niskiej wartości.
Wiem, że "ciągnie" się to za mną z tzw.domu rodzinnego-w moim była oziębła matka, dla której byłam "5-tym kołem u wozu", wiecznie pijany dziadek siejący grozę i stosujący przemoc wobec domowników, no i babcia. Jedyna osoba, która zwracała na mnie uwagę.  Nie było natomiast ojca odkąd skończyłam 4 lata. Żal mi tamtej dziewczynki - gdy dorosłam do wieku szkolnego wyraźnie spostrzegłam inność jakości relacji panujących w naszej rodzinie. Wtedy zaczęły budować się moje kompleksy.

Dziś osoby postronne odbierają mnie jako energiczną, atrakcyjną i pewną siebie kobietę - niektórzy tak się dają zwieść pozorom, że przyznają, że musiały się zdobyć na dużą śmiałość przełamując obawę przed odrzuceniem ich prób zbliżenia się do mnie.
A to wielki blef, jak żółw pod skorupą jestem taka mięciutka ... 
Teraz mam taki etap, że sama na siebie się złoszczę, uświadamiając sobie dywersję podświadomości.  Gdy pomyślę nieświadomie "nie potrafię".... czegoś tam - natychmiast świadomość wkracza do akcji i tłumaczę sobie, że właśnie że potrafię i to doskonale !!! Udowodniłam to przecież sama sobie doskonale, przyjmując różne nowe wyzwania, osiągając wyznaczane sobie cele ...  -ale to pomaga tylko powierzchownie.
Chyba ten strach, że nie jestem dość dobra, zostanie ze mną na zawsze. Martwię się, bo osoby takie jak ja są kłopotliwe we współżyciu, a ja mam kochanego męża i zastanawiam się czasem, czy ze mną wytrzyma (skoro jest ode mnie lepszy, madrzejszy, zasługuje na kogoś lepszego ode mnie !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!  etc ... oczywiście !!!!!!!!!!!)
Nieznoszę niespodziewanie atakujących konkluzji,(że jestem nie dość błyskotliwa/nie dość ładna/nie dość mądra...... ogólnie - nie dość wartościowa [to szczególnie wstrętne!!!!!!!!] itd itp)
A przez wieczne udawanie twardej osoby na zewnątrz, nie mam prawdziwej przyjaciółki - bo naprawdę - nikt mnie nie zna.  Nikt - poza moim mężem - tylko on wie, jaka jestem. 
Pozdrawiam

xnatalia napisał:

Mam dość niskie poczucie własnej wartości często wydaje mi się że jestem gorsza od innych nie taka mądra ładna dowcipna itd. Gdy rozmawiam z ludzmi strasznie się denerwuję pocą mi się ręce serce wali jak młot .Czuję się niepewnie. Co zrobić by odzyskać wiarę w siebie? Czy jest na to jakiś sposób?  Doradżcie coś proszę...

wiesz, tez mialam kiedys taki problem z tym,ze ja zeby ukryc niskie poczucie wartosci-bylam dusza towarzystwa-niesamowita gadula, rozwrzeszczana
Co zrobic,by odzyskac wiare w siebie?? Wypisac sobie na kartce,co Ci sie w sobie samej podoba
Nie tylko fizycznie, wez pod uwage Twoje cechy charakteru-wszystko co sie tyczy Twojej osoby... i czytaj codziennie rano Mi pomoglo-a Tobie zycze powodzenia i wierze, ze ta metoda Ci pomoze

Może nie jestem teraz w temacie ale niema się komu wyżalić... Ja z moją koleżanką jesteśmy w Gimnazjum 1 klasa... są tam dziewczyny które mie nie lubią i niektóre jej... ale mnie większość nie lubie nawet mnie nie znają chcą mi wpi.... a ja niechce bo ja nie umiem się bić... Mam wrażenie że nik w ty Gim mnie nie lubi a nawet niema nikogo kto by mię tam obronił.... Zaniedługo jest dyskoteka mam wpłacone i niewiem czy mam pujść... Prosze pomużcie mi jak mam zeobić zeby mie nie bili i nie deręczyli Pomocy.. Załamana