Forum Kobiet - NETKOBIETY.PL

Kochana Pestko - rozumiem Cię doskonale ponieważ sama tego doświadczałam i doświadczam. Nie sądzisz , że to dziwne by czuć się samotną mając własną rodzinę ? Ale cóż znane jest zjawisko tzw. samotności w tłumie. Jak się okazuje to zawsze i wszędzie zdani jesteśmy tylko na siebie, tylko na siebie możemy liczyć bo przecież my sami nigdy się na sobie nie zawiedziemy ...  Tak jak ty jestem już kobietą z dużym stażem małżeńskim , dorosłymi dziećmi , no i oczywiście mam męża, który ma pracę i swoje pasje ( których ja nie akceptuję i nie cierpię - pszczoły) Często zastanawiam się gdzie i kiedy prysła ta romantyczna miłość sprzed lat ... Te spojrzenia, uściski dłoni, potrzeba ciągłego bycia ze sobą ... To przeszłość. Zastanawia mnie jednak czy tak na prawdę musi być, że ludzie wraz z wiekiem wyzbywają się całkowicie romantyzmu i fantazji. Ze coraz mniej zależy im na drugiej osobie która kiedyś była dla nich wszystkim ... Ze wzruszeniem patrzę jednak na staruszków spacerujących na skwerkach czy w parku i trzymających się za ręce ... Wiec, tacy ludzie jednak istnieją. I wtedy zadaje sobie po raz enty pytanie gdzie i w którym momencie popełniliśmy błąd i co przegapiliśmy. Głowa do góry pesteczko takich jak ja i ty jest wiele. My same musimy sobie radzić. Szukać jakiegoś odreagowania od życia, może jakiejś niesamowitej pasji - w każdym razie czegoś co da nam siłe na resztę dni, miesięcy, lat ... Wierz mi - nasi mężczyźni na pewno mi nie załatwią.  Ja znalazłam swoja pasję w pisaniu artykulików i postów na forum. Myślę też poważnie o .... napisaniu książki. Przecież jeszcze wszystko przed nami. Życie zaczyna się ponoć po 50 Czyż nie ?

Zawsze nalerzy szukac i wynajdowac nowe pasje mi udawało się to prze rok, to szkoliłam psa swojego jak pies urósł to hodowałam rybki ( bojowniki ) ale co jeszcze można zrobic żeby zapomniec o samotności, mam rodzine, ale.........
Moja cała historia była taka : już jako matka i żona poszłam do szkoły zaocznej poznałam nowych ludzi z niektórymi się zaprzyjaźniłam ( niestety odległośc nas teraz dzieli ) chodziłam do szkoły pracowałam opiekowałam się wspólnie z mężem dziemi miałam wtedy wszystko czeo do szczęścia mi było potrzeba, byłam osobą w centrum jak to się mówi, zawsze pomocną ( często kosztem swoim, zawsze na zawołanie ) drzwi mojego domu się się nie zamykały ciągle coś się działo wspólne spodkamia  wyjazdy....
a teraz szkoła się skończyła, prace nieoczekiwanie straciłam i zostałam sama......... nawet siostra którą zawsze wciągałam do ludzi staneła do mnie plecami ..........
Często mnie to przytłacza zamykam się w sobie nic mi się nie chce..........
Mąż jest ale też zawiodłam się na nim.........
byłam osobą pełną energi i radości a teraz........
chyba się użalam nad sobą, ale braknie mi kopniaka żeby sie podnieśc....