Boję się... ciemności! - Netkobiety.pl

Elma, a co się stało, że nagle zaczęłaś się bać ciemności? Bo trudno mi uwierzyć, że nagle w dorosłym życiu się boisz, kiedy wcześniej tego nie odczuwałaś. Czytasz albo oglądasz horrory, albo ktoś Ci opowiedział jakąś straszną historię?

Tez tak mam, ale to jzu od dziecka. jak mam byc sama w domu to po prostu sie boje, wsyztsko zalatwiam wczensiej, a jak przychodzi wieczor to siedze w lozku i sie boje nawet z niego wyjsc. ale z tego co wiem, to duzo osob tak ma, moja wspollokatrka ma tak samo. ale my tak mamy od dzoecka, wiec to jzu inan sprawa niz Twoja.  U Ciebei pojawilo sie to nagle, i to po smierci znajomego, wiec zapewne jedno z drugim sie laczy, i powinnas porozmawiac z jakims specjalista

Ja też się boję przebywać sama w domu gdy jest ciemno od momentu gdy mój mąż pracował na nocną zmianę,a ja była sama z córką w domu i próbowano dwa razy się do nas włamać.Od tamtej pory mąż może pracować tylko na ranną zmianę lub popołudniową.

No nie było to nic miłego.Mamy sypialnię u góry której okna wychodzą na ogród,w nocy usłyszałam jakiś hałas przy drzwiach od ogrodu,podeszłam do okna ale nic nie widziałam-tylko ten hałas.Bardzo się bałam ale zeszłam na dół zapalając światła po drodze w całym domu,ale gdy już doszłam do kuchni gdzie są właśnie te drzwi na ogród już nikogo nie było.Rano sąsiad z którym mieszkamy przez ścianę powiedział,że go ten hałas też obudził i widział jak ktoś ucieka.Poszliśmy na policję ale nic nie mogli zrobić,bo nawet nie widziałam tej osoby,ani twarzy.Po dwóch może trzech tygodniach sytuacja się powtórzyła,tylko tym razem mój mąż był w domu.Oglądaliśmy pózno w nocy telewizję gdy rozległ się huk jakby ktoś próbował wybić szybę w drzwiach od ogrodu,mój mąż od razu poleciał do kuchni i był tam jakiś facet w kapturze jak zobaczył Marcina zaczął uciekać,a mąż wyskoczył z domu i pobiegł za nim,lecz niestety nie złapał go.Nie był nawet w stanie opisać jego twarzy jak przyjechała policja,bo to tak szybko wszystko się działo a na dodatek było ciemno.W końcu zdecydowaliśmy się założyć czujkę ruchową,żeby zapalało się światło jak ktoś podejdzie do drzwi,lecz zanim została zamontowana ktoś nam ukradł skuter spod domu-fakt znaleziono go ale rozwalony nie nadający się do użytku ani do naprawy.Na razie mamy spokój od tamtej pory już nic się nie wydarzyło,ale strach bycia samą w domu gdy jest ciemno został.

Ja kocham psiaki i myśleliśmy o piesku,ale wynajmujemy domek i nasi właściciele nie zgodzili się na psa,w umowie też było,że bez zwierząt.Ale zgłosiliśmy im te próby włamania i obiecali,że porozmawiają z sąsiadami o zamontowaniu bramy na klucz,żeby nie było przejścia na nasze ogrody,bo mieszkamy w takich szeregowcach i mamy przejście z ulicy na tyły domów.

To, że boimy się ciemności spowodowane jest nie samą ciemnością, a myślami, ktore nam towarzyszą. Wszystko zależy od tego jak zinterpretuemy tą ciemność. Np. idąc ciemną ulicą, pustą,  gdy nagle zobaczymy mężczyznę naprzeciwko to jedna osoba poczuje lęk, bo pomyśli "pewnie bandyta" i zacznie uciekać, a druga poczuje ulgę, bo pomyśli "uff nie jestem sama". Wszystko zależy od tego jak nasza głowa zinterpretuje sytuację:) A to z kolei zależy od doświadczeń, od tego co nam rodzice i inni mówili o świecie i ludziach. Tak samo jak jest to nabyte tak też można starać się to zmienic m.in. poprzez bardziej racjonalną ocenę sytuacji

Chciałabym wznowić ten wątek, nie chce nowego otwierać.

Może ktoś zna sposób na przezwyciężeniu tego lęku, oprócz wizyty u psychologa.
Niestety ja mam od dziecka, że gdy jest ciemno moja wyobrażnia się uaktywnia , a strach mnie zabójczo paraliżuje.

Heh widzę że ze swoim irracjoanlnym lękiem przed ciemnością nie jestem sama
Jak jestem sama w domu muszę mieć TV włączony i światła pozapalane. Nie wiem czemu się tak dzieje ale potwornie się boję. Co ciekkawe nie boję się być zamknięta w ciemnym pomieszczeniu jedynie nocny mrok mnie tak przeraża.