Forum Kobiet - NETKOBIETY.PL

Daria, przypomnij sobie jak często słyszałaś od otoczenie, że nic nie potrafisz, że inni są lepsi i temu podobne bzdety? To w tych wczesnych latach wyhodowałaś stan beznadziei. To co tobie wówczas wmówiono, to po prostu nie jest twoją prawdą a jedynie opinią innych osób, którą posłusznie do dziś realizujesz. Tytanie czy warto?.
Osobiście już bardzo dawno zrezygnowałam ze schematów wciśniętych mi w dzieciństwie. I co się stało? Od tej pory wiodę życie na prawdę wartościowe i nie obchodzi mnie już jak inni sobie radzą w sensie porównywania. Nie warto katować siebie opinią lub osądami tzw." Innych". Można tak stracić na prawdę wartościowe własne życie nieustannie porównując się do innych, którzy też nie zawsze są radzi ze swoich osiągnięć.
Bqueen ma rację, że warto nabrać dystansu do problemu i mieć pewność, że możemy zmienić nasze życie na lepsze. Trochę cierpliwości do samej siebie, trochę czasu, trochę dystansu i ... z otwartym umysłem uda się rozwiązać każdy problem.
Pozdrawiam cieplutko.

Kazdy ma takie momenty w życiu to jest normalne nie ma ludzi idealnych którym wszytko pasuje

Haunta - nie chodziło mi tu o zwalanie winy na kogoś innego. Wręcz przeciwnie - chodzi tu o poczucie, że wszystko to nasza wina.

Jak myślicie.. co jest powodem takiego myślenia? Wychowanie? Kultura? Osobowość?

Powodem takiego stylu myślenia, jest ( jak ze wszystkim ) połączenie czynników społecznych  i osobościowych. Ludzie predysponowani poprzez swój temperament (czyli typ układu nerwowego) do silnego odczuwania tego co się dzieje w ich otoczeniu i w ich samych (wrażliwość), kierujący energię na przemyślenia, uciekanie w marzenia,itd. to tzw. melancholicy. Tacy ludzie są bardziej podatni na krytykę, mają tendencję do obwiniania się. Jeśli osoba o takim typie temperamentu była wychowywana przez rodzica/ców, którzy częściej ganili niż chwalili i nagradzali, może ona wykształcić w sobie "poczucie", iż każde niepowodzenie jest jej/jego winą.

Przypomnę tylko, iż temperament został uznany za cechy osobowości objawiające się już u nowonarodzonych dzieci. Jest to więc podarunek od matki natury. Pod wpływem czynników środowiskowych (zwłaszcza wychowania) może ulec zmianom. Jeśli u dziecka, które może wykazywać cechy melancholika-introwertyka, wzmocnimy w procesie wychowania samoocenę, poczucie wartości, optymizm, wykształci ono w sobie bardziej pozytywne poczucie własnej osoby i być może będzie mnie skłonne w przyszłości do obwiniania się. *Naturalnie tego typu wychowanie jest jak najbardziej polecane przy każdym dziecku.

Owszem, miewam takie stany, ale natychmiast przekierowuję się na robienie czegoś. Siedzenie i rozdrapywanie własnej beznadziei na strzępki daje jedynie poczucie jeszcze większego bezsensu. Postaraj się zająć czymś konstruktywnym. Prawo jazdy, angielski, haftowanie, zorganizowanie jakiegoś małego przedsięwzięcia - choćby imprezy dla kilku przyjaciółek, ale jakiejś innej niż posiadówka przy kawce. Poproś je nawet o pomoc! Życie nie rozpieszcza - przynajmniej nie wszystkich - ale po lekturze "Spalonego tostu" czy "Bogatej kobiety" łatwo dojść do wniosku, że jeśli nie pomożemy sobie same ... nikt inny za nas tego nie uczyni. A może przeczytaj na początek te dwie książki? Autorki podają nawet pomysły na wyjście z permanentnych dołków i na dodatek każda z nas znajdzie tam siebie samą. No, głowa do góry i działaj :-)

Ola, przeszłaś bardzo trudne doświadczenie, to nie ulega wątpliwości. Poznałaś kogoś, kto ci pomógł i naturalne jest, ze wdzięczność może być tak wielka iż wydaje się miłością dla swego wybawcy. Otrząśnij się kobieto, przestań wracać myślami do tego co robiłaś. Zrozum, że Ty Jesteś Istotą Doskonałą. To co robisz lub robiłaś to tylko doświadczenie - było, minęło i od ciebie zależy czy powróci.
Spójrz na siebie wzrokiem łagodnym, pełnym miłości i zobacz własną doskonałość, wtedy może poznasz kogoś kto będzie gotowy do spędzenia z Tobą reszty życia. Skupienie uwagi na sobie i rozwiązaniu własnych problemów ma na prawdę sens.
Z całą życzliwością życzę Ci byś znalazła w sobie przyjaciela i z podniesioną głową szła przez życie z radością i wolna od poczucia winy czy zaniżonej samooceny.
Pozdrawiam cieplutko

Droga LadyB to nie jest takie proste ja nie wyobrazan sobie zycia bez niego... mieszkam nadal poza granicami kraju on jest najblizsza mi osoba..czasem mam tego dosc ze musze ukrywac prawde o mojej milosci do niego..ale boje sie bardzo ze ktos tego nie zrozumie i bedzie na mnie krzywo patrzyl..nie potrafie normalnie zyc!!a poza tym ukrywam sie przed moimi oprawcami co zrobic aby oni mi nic nie zrobili...zrozpaczona Ola 

otoczenie otoczeniem, ale mnie wydaje się, że problem tkwi w nas samych. Moim zdaniem lepiej nie "zwalać winy" na przeznaczenie - nie jesteśmy w stanie na nie wpłynąć, ale na siebie, swoje postępowanie - owszem.