jak się wam żyje na obczyznie ? - Netkobiety.pl

A ja mieszkam w Wiedniu. Tutaj skończyłam studia, wyszłam za mąż i tutaj pracuję teraz. Wyjechałam z Polski 7 lat temu. Czasem bywam w kraju w wakacje i to mi wystarcza , odwiedzę rodzinę i znajomych. Niestety to ja jestem ta wesoła, moi polscy znajomi są sfrustrowani pracą albo brakiem pieniędzy i zauważyłam, ze oddaliliśmy się od siebie bardzo. Nie ma o czym rozmawiać. Wiedeń jest cudowny Wciągający i kosmopolityczny. Nie wrócę do Polski bo poza paroma miejscami jest nudna i szara. Myślę ,ze byłabym kimś innym mieszkając w Polsce. Kimś bardzo ponurym, tak jak moi znajomi. Ten kraj nie daje żadnych szans młodym ludziom. A już kobieom w ogóle.

Carol. Ja nie chcę wracać do Polski.
Ten kraj jest piękny, ale nic poza przyrodą mnie do niego nie ciągnie.
Mam swoje życie tu gdzie jestem, jest mi lepiej. Nikt nie powiedział, że ojczyzna musi być miejscem w którym się rodzisz i umierasz.
Bóg stworzył cały świat dla nas, a że ludzie sobie go podzielili, to już inna sprawa.

Witam!

Zycie na obczyznie to nie to samo co życie w swoim kraju,ja czuję się tutaj dziko,mam wrażenie jakbym chciała się wypowiedzieć a nikt nie chce mnie słuchac...brakuje mi to co moje,moje polskie,teatry,muzea,kawiarnie,piękne lasy...zastanawiam się nad tym co w życiu jest najważniejsze...ludzie gonią wciąż za kasą,za luksusem...to dla mnie materializm...być czy istnieć...wciąż chcemy więcej a co z naszymi uczuciami,bliskością????????

Zastanawiam się nad powrotem do mojej kochanej POLSKI...ona jest moim domem!!!!!

Tak, tylko na codzień nie zwiedzamy zabytków ale obcujemy z ludzmi w pracy w sklepie na ulicy i niestety musze się zgodzić z Flavią. Od 16 lat mieszkam za granicą. Moje wrażenia z Polski... to jest tam ciągle za mało szczęśliwych ludzi.Większość żyje jakby za kare.

Od 4 miesięcy jestem w Holandii, muszę powiedzieć że jestem zaskoczona, jest tutaj pięknie, ludzie sa bardzo sympatyczni. nie mam ochoty wracać do Polski.

ja jestem w Polsce obcokrajowcem
nie moge a nawet nie mam prawa na nic narzekac.
najbardziej co mnie tu boli i meczy to nawet nie smutek za swoim Krajem,
ale wszelakie sprawy urzedowe://
wszystko to jest tak utrudnione, ze zabiera dobry kawal radosci z zycia...

Ja też bym chciała wyjechać. w Polsce dobija mnie to wieczne niezadowolenie, szarość i wieczny strach o przyszłość. Nawet 2 miesiące spędzone gdzieś z dala od braci K, wiecznego podnoszenia podatków, i kłopotów ze służbą zdrowia potrafią mnie "uleczyć" na kolejne 10 miesięcy spędzonych w kraju. Niestety mój obecny partner nie chce nawet słyszeć o wyjeździe, a z rodzicami nawet nie można poruszyć tego tematu. Pozdrawiam wszystkie Panie którym jest dobrze z dala od tego kraju

Carol napisał:

Uwazam, ze zycie w ojczyznie to luksus. Moc rozmawiac w macierzystym jezyku, czytac prase w swoim jezyku, smiac sie z kulturowych zartow i podziwiac rodzima sztuke. Polska jest kopalnia pieknych miejsc, ale rowniez kulturalnych wydarzen/dziel, nie wspominajac o historii (niektore wydarzenia, ktore choc wydarzyly sie dziesiatki lat temu wicaz na nas oddzialywuja i tworza nas Polakow, takimi jakimi jestesmy).

Od czasu kiedy granice stanely nam otworem, a w ostanich lasach, kiedy wyjezdzaja mlodzi wyksztalceni, ojczyzna traci coraz wiecej. Bo przyjrzelismy sie blizej (badz choc liznelismy) innym kulturom, a chyba przede wszystkim stosunkowi placy do wyksztalcenia (!) i standardowi zycia. Owszem biedota jest wszedzie, ale jak czlowiek chce to zapracuje na "decent life". Przykladowo opieka socjalan z krajow skandynawskich (czy Francji) jest dla naszego polskiego umyslu dosc szokujaca. 

Im dluzej jest sie na imigracji, tym blizej nam do zaadoptowania "drugiej ojczyzny". Im jezyk i kultura bardziej zrozumiala, tym bardziej jestesmy u siebie. Latwiej zadomowic sie w miejscach kosmopolitycznych, gdzie asymilacja z "tubylcza" ludnoscia nie ma juz takiego znaczenia. Jestem zdania, ze w takich aglomeracjach jak Londyn, Berlin, Wieden jej mieszkancy tworza nowa kulture, zlepek wielu, badz...zadna ?

Zgadzam się z Twoja opinią. Wyjeżdżam regularnie do pracy za granicą bo tak zarabiam na utrzymanie ale nigdzie nie czuję się tak bardzo u siebie jak w Polsce.Pomimo szarugi przez 9 mcy w roku i wszechobecnej biedy tu jest mój dom.

mala2320 napisał:

mieszkam w anglii juz od 4 lat,mam tu rodzicow,siostry,coreczke i partnera.najwiekszym problemem jest nieznajomosc jezyka.przez 4 lata nie poznalam go ani troche,staralam sie,ale mi nie wyszlo.mimo tego jest mi tu dobrze.w polsce bylo mi bardzo ciezko dlatego przyjechalam i zostalam,nie wiem czy na stale ta decyzje zostawiam mojemu partnerowi.piszecie ze dla pieniedzy ze materialisci..i tak i nie.przyjechalam bo nie mialam pieniedzy na dziecko na siebie..a zostalam (bynajmniej na razie) bo w polsce nie potrafie sie odnalezc,jade na wakacje i po tygodniu czuje sie jak obca.najblizsze mi osoby w polsce to babcia z dziadkiem i przyjaciolka.tylko tyle mam w swoim kraju.

Jeśli nie  czujesz się związana z krajem urodzenia to trudno, masz przecież prawo znaleźć swoje szczęśliwe miejsce na ziemi. Pracować i zarabiać to nie grzech i nie materializm. Ja jestem związana emocjonalnie z Polską a to nie znaczy ,że jestem lepsza.Pozdrawiam.
Ps- czy angielski jest taki trudny?4 lata to długi czas.

Mala, ja tez nie znalam jezyka dobrze, prawie wogole, a po dwoch latach pobytu w Niemczech zalapalam i to dobrze.
Poprostu paplalam na okraglo, obojetnie co byle mowic kontaktowac sie z ludzmi, wszedzie i z tych konwersacji nauczylam sie wylapalam bledy, ktore robie i ciagle sie ucze codziennie napotykam nowe slowko
Poczatki sa trudne ale potem z gorki
A co do zycia tutaj to jest ok. Ale zawsze tesknilam za Polska, za jezykiem, ksiazkami, telewizja, kultura, kosciolem.
Jednego czego nie zaluje ze zostalo w Polsce to sluzba zdrowia

A ja powiem tak: od 7 lat minimum dwa razy w roku wyjeżdżam do Holandii. Moi rodzice tam mieszkają. Na początku, wiadomo, byłam gówniarz, więc pracować nie mogłam. Teraz od chyba 3 lat pracuję jak tam jestem. I nie powiem, bo życie wydaje mi się łatwiejsze. Widzę to po mojej mamie i jej drugim mężu. Pracują, kupili teraz mieszkanie na własność i robią generalny remont wożąc prawie wszystkie materiały, meble, drzwi i wyposażenie z Polski. Mają 2 samochody, mieli 3, ale wiadomo, na dwójkę ludzi 3 samochody to za dużo i dlatego sprzedali, bo nim prawie nie jeździli. Wyposażenie mieszkania też całkiem inne niż mieliśmy w Polsce. Od kuchni po łazienkę. Liczę się też z tym, że np.: 7 lat temu nie było jeszcze telewizorów LCD czy plazmowych, ani kina domowego, czy tak rozpowszechnionych laptopów, ale teraz po prostu wiem, że idą do sklepu i kupują to co im potrzebne nie musząc odmawiać sobie czegoś innego. Co prawda na wakacje jeżdżą dopiero od 3 lat, bo wcześniej nie brali wolnego. I oczywiście nie mówię, że pieniądze leżą na ulicy, bo widzę też jak ciężko czasem muszą pracować. Ja w roku szkolnym mam od nich zapewnione pieniądze na utrzymanie i szkołę, bo mieszkam teraz sama na studiach, a w wakacje mam to co sama zarobiłam i nie jest źle. Ale wiem jedno. Mama bardzo chciała, żebym pojechała na studia do Holandii. Ale ja nie chciałam. Będąc tam dwa razy w roku i znając plusy i minusy tamtego życia wiem, że nie chcę się z Polski wyprowadzać. Mam możliwość i nie miałabym żadnych problemów, bo przecież by mi pomogli na początku, ale nie chcę. I to samo jest z moim kuzynem. Jego ojciec mieszka od kilkunastu lat w USA, też miał możliwość wyjazdu do ojca na studia. Ale nie chciał. Oboje wolimy zostać w Polsce i być po prostu u siebie.

Witajcie
Hmmm..juz za chwile mina 4 lata odkad opuscilam Polske. Mieszkam w UK i tu teraz jest moj dom, zostawilam rodzicow, brat na poczatku byl tutaj ze mna, w zeszlym roku wrocil do kraju. Ja oprocz rodziny i jednej przyjaciolki nie mam tam nikogo..wlasciwie nawet nie mam do czego wracac. Postawilam wszystko na jedna karte, zostawilam prace, mieszkanie, zaczekalam az dziewczyny skoncza rok szkolny i wyjechalam. Poczatki byly trudne, ale dzisiaj nie zaluje niczego. Odnalazlam swoje miejsce na ziemi..a ze tym miejscem nie jest Polska..?

Nie chce nikogo obrazic, ale w Polsce ludzie sa smutni, bez tego blasku w oczach, przygaszeni, kazdego dnia borykajacy sie z mnostwem problemow..poczawszy od braku pieniedzy a skonczywszy na..zdrowiu..
Jak przyjezdzalam na poczatku to pierwsze pytanie jakie mi zadawali to .."ile zarabiasz"???
Co mialam mowic, ze cholerka mam wiecej na tydzien niz Ty przez miesiac? Dla mnie zaden powod do "chwalenia", a im nie chcialam robic przykrosci...a moze nie dawac powodu do zazdrosci..Czasem czulam sie jakbym popelnila jakas zbrodnie..bo wyjechalam, "polepszylo" sie moje zycie, a oni bez pracy, pieniedzy, z dlugami..

W zeszlym roku, postanowilam wybudowac mala chatke na mojej dzialce nad jeziorem..naprawde nic wielkiego, choc koszt ogromny, wszystkim zajal sie moj tata, spisal umowe z wykonawca i prace poszly w ruch. Ja przyjechalam na wakacje i oni wlasnie konczyli. Bardzo mi sie ten domek spodobal. Rozmawiam sobie z tym gosciem..wiecie co slychac i takie tam..a facet chyba juz wiedzial gdzie mieszkam..pozniej do mnie mowi, ze w sumie to on nie policzyl jeszcze za "cos" tam i bede musiala mu doplacic tyle i tyle...Normalnie oczy zbieralam z podlogi..on myslal, ze jak przyjechala "Pani Z Wielkiego Swiata" to dorzuci kase extra..nie wiem dlaczego ale to ja "glupio" sie poczulam..