maminsynki - Netkobiety.pl

Wiesz co, nie przesadzałabym z tym, że dorosły facet nie może powiedzieć mamie, że ją kocha... To dla mnie jeszcze żaden objaw faceta w krótkich spodenkach

Ale tak, byłam z takim facetem. Uzależniał nasze spotkanie od opinii rodziców i wolał się nawet nie spotkać, byle się nie nasłuchać (bo nasz związek, mimo, że niewiele o nim wiedzieli oczywiście im się nie podobał). Oświadczył w którejś rozmowie, że rodzice stoją dla niego na pierwszym miejscu, bo wiele im zawdzięcza i nie zamierza tego zmieniać.

Dla każdego normalnego, dojrzałego człowieka rodzice mogą być źródłem porady, ale nie ośrodkiem decyzyjnym. Rodzina, którą mężczyzna zakłada powinna stać ponad rodziną, z której wyszedł - i jeśli ta kolejność nie jest zachowana, to mamy do czynienia z małżeństwem, w którym są wiecznie ponad dwie osoby.
Oczywiście nie chodzi o jakieś nie szanowanie rodziców czy podchodzenie do nich z pogardą, ale człowiek dorosły i odpowiedzialny umie odpowiedzieć rodzicom "Wiem, że mnie kochacie, ja Was też, wiem, że chcecie dobrze, ale tak postanowiłem i nie zamierzam zmienić swojej decyzji".
Zresztą łatwo zauważyć, że im więcej lat potakiwania i kierowania się w życiu wolą rodziców facet ma za sobą, tym trudniej przyjmują oni samodzielność czy nie daj Boże brak porozumiewania się z nimi przy podejmowaniu życiowych decyzji. Facet w silnym związku z matką często też boi się poruszać z nią drażliwych tematów i unika konfrontacji (np. nie przedstawia kobiety, z którą jest, żeby nie narazić się na krytykę).
To nie są reguły, bo wiadomo, że mężczyźni mogą prezentować różne stopnie uzależnienia od matki, ale w związku dwojga dojrzałych ludzi rodzice rzadko będą problemem...

Dobrym przykładem jest tutaj mój ojciec. Kiedy jego matka na każdym kroku krytykowała moją mamę, prowokowała bezsensowne kłótnie i próbowała sterować ich dorosłym życiem, stanął przed nią i powiedział, że to jest jego żona, najważniejsza dla niego obecnie kobieta, a jeśli się z tym nie pogodzi to ich więcej nie zobaczy.

nimfa, bardzo przykra sytuacja Cię spotkała
Ja jestem takiego zdania, że rodzice mogą dotąd opiekowac sie dziećmi z dbałością o kolegów, koleżanki, organizację czasu, wybór szkoły itp, dokąd dziecko nie będzie w stanie samemu podejmować świadome i odpowiedzialne decyzje. W czasach obecnych młodzież szybciej dojrzewa, szybciej też zaczyna podejmować mądre decyzje. Rodzice nie mogą się z tym pogodzić ;/ I tu zaczyna się problem.

Mama mojego chłopaka non stop go kontroluje, dzwoni nawet pięć razy dziennie, czasem próbuje i mną rządzić, jednak ja jestem konsekwentna w swoich decyzjach.

Tylko mój facet nie zauważa tego, że "spowiadając " się mamie ze wszystkiego staje sie maminsynkiem. I gdy mu zwracam na to uwagę, od razu zaczyna się kłótnia

Czasem zastanawiam się czy dla mężczyzny bycie maminsynkiem nie jest wyjściem komfortowym, bo z jednej strony mamusia o wszystko zawsze zadba, a  z drugiej strony ukochana kobieta będzie skakać na paluszkach wokół swojego partnera.

My przez to cierpimy, a oni czerpią korzyści ((

Wiesz, samo mówienie kocham Cię do mamy to jeszcze jest okay. Choć ja osobiście uważam że to jest mało męskie. Ale to tylko moja opinia.
Mnie chodzi o to raczej, że matka nie powinna manipulować (kłamać, jakieś intrygi organizować) związkiem dwojga dorosłych ludzi.
Barbie  Twoja przyszła teściowa dzwoni do Twojego chłopaka a swojego syna kilka rzy na dzień, a moja niedoszła dzwoniła kilka razy na dzień do mnie, mówiąc mi jak mam się zachować wobec jej syna.

Tak. Na początku podobało mi się że ona się interesuje mną, ale tylko na początku. Jak zamierzała zadzwonic do mojej koleżanki to powiedziałam stop.
Rozmawiałam z nią. Niestety nic to nie dało, robiła swoje. Mojemu chłopakowi to było na rękę, bo ona dobrze zarabiała i dawała mu kasę.

Widział problem (o np. wkurzał się jak dzwoniła do jego kolegów pytajac gdzie są na imprezie itp.), ale było mu wygodnie, bo wspierała go finansowo, miał wszystko podane na tacy i wtedy nie musiał pracować tylko spokojnie studiowac i zajmować się imprezami. Potem też nie chciał pracować, bo mamusia wszystko mu dawała. Ale osobiście uważam że problem tkwił w tej kobiecie. Smutne, ale tak się zdarza.

Ja obecnie jestem w związku z mężczyzną, który był maminsynkiem. Jest jedynym synem swojej samotnej Mamy, z którą pod jednym dachem żył... 32 lata. Potem, gdy postanowiliśmy wyjechać razem na Wyspy, decyzja równała się podjęciu przez niego samodzielności. Ciężko w to uwierzyć, ale jednak to prawda. Pracował, pomagał Mamie, więc nie był od niej zależny, choć pieniędzmi rozporządzali wspólnie.

Z moich wizyt w ich domu pamiętam, że prawie zawsze we wszystkim byli zgodni; Niemal każda dyskusja, którą prowadzili, kończyła się wzajemnie skierowanym do siebie uśmiechem- taka idealna para Matka + syn. Obydwoje byli zawsze wobec siebie fair i choć nie mówili do siebie "kocham Cię" (co według mnie nie jest niczym złym- raczej zdolność mówienia sobie tego jest czymś niesamowitym, patrząc na bezpłciowość i brak wrażliwości dzisiejszych ludzi), to jednak widać było gołym okiem, że obydwoje nie wyobrażają sobie życia bez siebie. Szczerze mówiąc, na początku ich więź wcale mnie nie mierziła- wręcz przeciwnie. Byłam pełna podziwu, że są jeszcze tacy rodzice i dzieci na świecie, którzy zrobiliby dla siebie absolutnie wszystko.

Pamiętam jednak wiele sytuacji, które potrafiły być niesamowicie irytujące- ilekroć szliśmy razem do jakiejś knajpy, do przyjaciół czy po prostu na spacer, on musiał co jakiś czas telefonować do Mamy i informować ją o wszystkim (przede wszystkim kłania się tutaj kwestia obiadu, na którego punkcie jego Mama była bardzo przeczulona. Na którą mam wstawiać ziemniaczki, dzieci?. Naprawdę zwracała się do nas per "dzieci", co było słodkie przez pierwsze 10 razy. Potem już nie bardzo). Zaczęło mnie z czasem mierzić słuchanie ciągłego "Mamuś" i "Synuś"- po prostu z czasem zrozumiałam, że to już nie miłość, jaką darzą się wzajemnie rodzic i dziecko, a po prostu nadopiekuńczość w połączeniu z maminsynkowatością. Dodatkowo głos mojego faceta z niskiego i męskiego, przy matce zmieniał się nie do poznania- dosłownie, jak bym słuchała 14-letniego chłopca, który właśnie przyszedł się pochwalić Mamie, że dostał piątkę z matematyki.

Pewnego dnia usiadłam z nim w pokoju i poważnie porozmawiałam. Po tej właśnie rozmowie powiedział, że jest w szoku. Nigdy sam siebie w takich sytuacjach nie słuchał i po czasie doszliśmy wspólnie do wniosku, że czas to zmienić . Oderwałam go od Matki w dzień, w którym wsiedliśmy w samolot. Od tamtej pory zadziwia mnie jego zdolność do samodzielności, czego raczej nie spodziewałam się po tak długim życiu pod jednym dachem z Matką. Miłe zaskoczenie.

Niemniej jego Mama jest fantastyczną kobietą- w wieku 72 lat nadal prowadzi kwiaciarnię, jest kobietą w pełni mobilną i niesamowicie inteligentną. Rozmawiało i rozmawia mi się z nią świetnie . No i co najważniejsze- jestem jej wdzięczna, że wydała na świat mężczyznę, z którym teraz mogę być .

nimfa napisał:

Youngwind gratuluję, że się Tobie udało. Myślę, że ta Pani (mama Twojego chłopaka) faktycznie jest czy była nadopiekuńcza, ale odnoszę wrażenie że to była ciepła kobieta, taka dobra

Tak, była i jest bardzo dobra . Niestety, bywało i tak, że jej nadopiekuńczość była absolutnie obezwładniająca- czasami musiałam u niej w domu zjeść obiad, bo inaczej przecież wpadłabym w anoreksję... Przez to, choć się to wyda śmieszne, zaczęłam mieć poważne problemy z żołądkiem. Byłam w ciągłym stresie, bo zwykłe nie, dziękuję, nie jestem głodna nie wystarczało. Taka typowa Mama działająca na zasadzie, że jedzenie jest najważniejsze; Miała ciągle wrażenie, że pomrzemy z głodu. To była potworna maniera typowo nadopiekuńczej Matki.

nimfa napisał:

a moja niedoszła teściowa (poniekąd inteligentna) była po prostu wścibska.

Po przeczytaniu Twojego postu muszę przyznać, że bardzo Ci współczuję. A czy próbowaliście ze swoim chłopakiem postawić się jego mamie? Niestety, nieraz działa tylko terapia szokowa. Takie kobiety nie wiedzą tak naprawdę, co robią swoim dzieciom i należy im to uświadamiać, zanim zrobi się za późno...

nimfa napisał:

Osobiście uważam że matki swoją nadopiekuńczością robią krzywdę swoim synom.

To prawda. Niestety większość matek nie zdaje sobie tak naprawdę sprawy z tego, że ich nadopiekuńczość wymazuje w ich własnych synach pewne cechy, które są kluczowym elementem w samodzielnym życiu. Ja znosiłam nadopiekuńczość mamy mojego faceta przez 2 lata i był to bardzo ciężki okres. Walka o to, by pozbyć się tych wszystkich "mamusiek" i "synusiów" była męcząca, ale owocna. Ta dobroć i ciepło jego mamy nieraz bywały przerysowane i irytujące. Myślę jednak, że czasami każda mama taka jest.

Ostatnio edytowany przez youngwind (2010-02-08 13:25:21)

Zabiorę tutaj głos jako matka dwóch młodych mężczyzn (28 i 19 lat). Uważam, że nie ma nic złego w tym, że dorosłe dzieci mówią mamom czy ojcom, że ich kochają. Do mnie tak mówi nawet synowa, którą jest dla mnie córką. Problem pojawia się kiedy nadopiekuńcze mamusie nie potrafią w odpowiednim momencie odciąć pępowiny i zając się sobą i swoim życiem. Oczywiście matka powinna służyć radą swoim dzieciom nawet całkiem dorosłym, ale tylko wtedy, gdy sami o tę radę poproszą. A życie życiem dorosłych dzieci jest dla mnie nie do zaakceptowania.

Pomoc rodzicom jest godna szacunku, ale może Amelio Twój chłopak ustali z mamą jeden dzień, kiedy będzie do jej dyspozycji?

margolcia napisał:

Pomoc rodzicom jest godna szacunku, ale może Amelio Twój chłopak ustali z mamą jeden dzień, kiedy będzie do jej dyspozycji?

margolciu,nie da sie tak,bo on CODZIENNIE jej pomaga.
A zazwyczaj jest tak,ze jak juz mamy cos zaplanowane,to jemu 'cos' wypadnie i po naszych planach.....

Teraz wlasnie jest taka chwila.On pomaga mamusi,a ja siedze sama w domu i grzecznie czekam az
on zadzwoni i wtedy sie dopiero zobaczymy.Mam tego dosc.
Najgorsze jest to,ze juz sama nie wiem co mam z tym zrobic.
A moze to ja jestem taka zołzą?Albo za duzo wymagam?
Naprawde denerwuje mnie to,ze rodzina go nie szanuje
i w ogole nie dociera do nich,ze on ma mnie i swoje zycie,hobby,jakies zainteresowania.

niteczko,wiele razy z nim rozmawialam,bo tak naprawde to tylko rozmawiajac
z kims,mozna rozwiazac swoje problemy.
Niestety jak juz pisalam,zadnych pozytywnych skutkow.

margolcia napisał:

Amelko, jeśli dobrze zrozumiałam, to Twój chłopak nadal mieszka z Matką?

tak Margolciu i niestety bedzie musial jeszcze troche pomieszkac ze swoja
'kochaną' rodzinka,bo aktualnie to finansowo nie dalby rady.
Wynajecie mieszkania,jego umeblowanie,rachunki,koszty dojazu do pracy....
i jeszcze fakt,ze mieszkalby sam,beze mnie....
po prostu rece mi czasami opadaja.Brakuje mi juz sily do tego wszystkiego.