Niska samoocena, a mąż który denerwuje i nie docenia. - Netkobiety.pl

wiesz jak człowiek nie pracuje a siedzi  w domku to troszę (nie obraź się) dziczeje...nie dziwię się ze  nie możesz się przełamać i zacząc szukać pracy. Mąż wcale nie docenia twych starań, padaja epitety widać wkurza go to ze jesteś na jego utrzymaniu. Myslę ze jednak powinaś się jakoś przełamać i porozsyłać cv mailem, a nóż coś się trafi:) zobaczysz sama ze jak wyjdziesz z domu do ludzi wszystko będzie się lepiej układać, przede wszystkim to TY najwięcej na tym zyskasz bo po piersze będziesz miala zawsze własne pieniądzea co za tym idzie poczujesz się niezależną, po drugie wyjdziesz z domu  do ludzi-rozerwiesz się,nawiązesz nowe znajomości, po trzecie moze bedziesz mogla sobie pozwolic na studia-czyli zrobisz cos dla siebie:) jesli mimo wszystko nie mozesz się przełamać może powinnas sie zapisac na jakiś kurs dla bezrobotnych np z urzędu pracy-są bezpłatne, dostaje się jakies stypendium i można kogoś poznać. Poza tym twoje szanse na znalezienie pracy zawsze wzrosną:) Pomyśl nie mozesz tkwić w tej sytuacji, dzieci też dorosną pojdą w świat a ty zostaniesz wieczną utrzymanką męza. Jeżeli teraz tego nie zrbisz to wierz mi , ze z każdym kolejnym rokiem będzie ci trudniej. Głowa do góry! zacznij robić coś dla siebie, małymi kroczkami postaraj się zmienić swoje nastawienie do szukania pracy. Już dziś wyslij cv może oddzwonią i zaproszą cię na rozmowę? mąż jak zobaczy ze szukasz pracy też inaczej na to spojrzy, moze bardziej doceni?w necie masz mnostwo info o tym jak sie zachować na rozmowie, jakie pytania padają, i jak na nie odpowiadać.Zrób to:) a jesli nie masz sily to po weekendzie grzej do urzędu pracy bo teraz właśnie jest okres gdy urzedy dostają forsę na kursy i staże.  mam kciuki za Ciebie .

pozdrawiam:)

Miło, że będziesz trzymać za mnie kciuki. Jestem w domu 3lata. Na razie nie mogę iść do pracy. Za miesiąc mam operację serca. Dziecko ma pół roczku i nie stać nas na opiekunkę, a syn chodzi do przedszkola, ale nie codziennie, więc tym bardziej. Mąż wcześniej właśnie chciał, żebym była w domu, ale zawsze gdy jest mniej pieniędzy, coś mu odbija. Nie czuję się na siłach.  Będę mogła szukać pewnie dopiero za rok. Nie jestem rozrzutna. Czasem sprzedaję ręcznie robione kolczyki i kartki okolicznościowe wśród znajomych. Nie chciałam jeszcze drugiego dziecka. On nalegał. Teraz nie żałuje, ale ciąża nie była łatwa. bo miałam często ataki serca. Mąż nie zastanawia się, zanim coś palnie, a mi jest przykro. Twierdzi, że mnie kocha. Jestem technicznymmłtem, nie mam prawa jazdy. Brak predyspozycji. Rozwijam więc artystyczne pseudo umiejętności. Czy nie zasługuję na szacunek? Przecież nie próżnuję. Czasem on ma więcej czasu dla siebie niż ja. Boję się wielkich budynków, instytucji, nie znaczy, że unikam, ale czuję pewien lęk i niepewność. Musiałabym się cofnąć do dzieciństwa, żeby wyjaśnić przyczynę swoich kompleksów, ale nie mogę. Sama siebie nie doceniam, ale może mam powody. Na mojej twarzy widać wszystkie emocje i niektórym się to nie podoba. Jest więcej kobiet wychowujących dzieci, które później wracają do życia społecznego - na rynek pracy. Na studia nie pójdę, chyba, że po 40- stce. Dużo kasy idzie w odnawianie domu. Acha... Czasem w złości drapałam się z całej siły po twarzy. Nie chcę tego robić! Pocięłam sobie też nadgarstek. Tak bardzo bolą mnie niektóre słowa...  Teraz nie robię sobie takiej krzywdy. Nie mogę się denerwować. Przez pół dnia chyba noszę moją córeczkę. Jest wtedy spokojniejsza. Dzięki za odpowiedzi. Nie poddam się!

Witaj Ewza Miło dostać odpowiedź od kogoś kto rozumie i jest w podobnej sytuacji. Dziękuję. Mam nadzieję, że wszystko ci się uda. Rozstałaś się i to była twoja decyzja, więc pewnie jesteś silna i mimo przeciwności potrafisz walczyć. Trudno żyć z kimś, kto podcina nam skrzydła. Większość ludzi przecież chce się rozwijać i iść dalej. Opieka nad dziećmi jest też cennym zajęciem i to całodobowym. Muszę znaleźć czas na wiele rzeczy... W pracy czasem czułam się jak karcona dziewczynka. Może dlatego, że ojciec też mnie karcił. Nie robiłam całego testu na inteligencje, ale obawiam się, że nie jest dobrze, i to nie ma nic wspólnego z tym, że nie pracuję zawodowo. Ludzie przeważnie mnie postrzegają jako osobę zbyt delikatną, taką która sobie nie poradzi, a potem czasem dziwią się, że jednak dałam radę. Dlaczego oceniają po pozorach? W pracy szczególnie trzeba być pewnym siebie i może jeszcze na takiego wyglądać. Czas iść spać, bo nie wiadomo, czy mała da mi przespać noc.
  Trzymam kciuki za wszystkie niedoceniane kobiety, matki, żony itd. Musimy znaleźć w sobie te silniejsze cechy, a może z tych niby słabych zrobić atuty, co myślicie?

Dziękuję Ada. Przykro  mi, że twoja mama była tak źle traktowana. Naprawdę. Kobiety, które poświęcają się dla dzieci, czasem są niedoceniane. Mężczyźni nie chcą zrozumieć, bo chyba tak im łatwiej. Jest ktoś, kto im podstawi obiadek pod nos. Ale nie każdy mężczyzna jest taki. Mój kuzyn dużo zajmował się dzieckiem, wstawał nawet w nocy, gdy żona była na wychowawczy.  Teraz mój syn chodzi do przedszkola trzy razy w tyg. na cztery godz. Może od września dostanie się do "codziennego przedszkola", chociaż tu mu się podoba i jest blisko. Dziś pokonywałam wózkiem zaspy, żeby go odprowadzić. W e wrześniu córeczka już powinna ładnie chodzić, więc mogę wraz z nią dowozić go autobusem. Jak nie to dopiero pójdę do pracy, jak on do zerówki. Mąż też będzie musiał czasem zawieźć. W końcu ma prawo jazdy. Oczywiście też się boję pewnie tak jak twoja mama. Ale nie martw się, nie zamierzam ciągle być w domu. Szkoda tylko, że społeczeństwo tak czasem po pozorach ocenia ludzi. Mąż niby nie chce mnie źle traktować i ostatnio wymyślił, że każde zdanie, bardziej lub mniej pochlebne kończy słowem... kochanie. Ale we mnie jest już jakiś kolec...Czasem budzę się w nocy i chce mi się krzyczeć! Rodzice nie wierzyli we mnie. Tata krytykował, a mamie nie zależało, żebym się kształciła. Ale kiedy już postawiłam na swoim, to modliła się za mnie. Teraz trochę mi pomagają finansowo. Przykro mi, że nigdy nie byłam orłem technicznym, czy matematycznym. To mi trochę komplikowało życie. Lubię robić wiele rzeczy. Nie przestanę tworzyć... Dziękuję Wam. Jakoś to będzie.

ja zaczelam pracowac i przeszla cala depresja ....dzieckiem zajmujemy sie nawzajem i teraz maz widzi ,jak to fajnie jest ,,nic nie robic ,, bo jak bylam na macierzynskim uwazal ,ze nic nie robie i jeszcze marudze w pracy jestem doceniana ,chwalona ....i wiecie co? strasznie ,,uroslam,, ....a zawsze czulam sie gorsza ....zycze autorce wszystkiego co najlepsze ,mam nadzieje,ze wszystko sie ulozy ....co do prawa jazdy ,ja juz oblalam kilka razy ...i wiesz co ? wcale nie nie uwazam ,ze jestem mechaniczym beztalenciem ( Ty tez nim nie jestes !!!!) grunt to uwierzyc w siebie i sie nie poddawac ....bo jednym przychodzi cos szybciej ,a innym wolniej ....jestes wspaniala matka i zona ....musisz wyrobic sobie opinie na swoj temat ,nie wazne co mowi Twoj maz czy inni ludzie,bo Ty wiesz jaka jestes najlepiej ! i zla jestem na Twoich rodzicow,bo nakladli Ci glupot do glowy !!!! i doswiadczenia z dziecinstwa odbijaja sie teraz na Twoim zyciu i wierze we wlasne sily .....ale my tu wszystkie wierzymy w Ciebie i Ty tez musisz w siebie UWIERZYC!!!!

Witam wszystkich. Ja teraz jestem w dole totalnym. Po tylu latach małżeństwa ( 26lat) okazało się , że mój mąż wybrał sobie inną kobietę. Nie wiedziałam , że tak się skończy nasze małżeństwo. Tym bardziej , ze nie ma jeszcze dwóch lat jak mieszkamy w nowym domu. Dzieci mamy dorosłe , jedno z nich studiuje. Dzieci chcą żebyśmy sobie wybaczyli, ja wybaczam ciągle i tym razem mu wybaczyłam, ale on chce separacji dla niezależności finansowej i gospodarczej? Dla mnie ta separacja jest niepotrzebna i jest absurdem skoro ma inną kobietę i obwieścił to całej rodzinie. Mąż o wybaczeniu nie chce słyszeć, chociaż ja w niczym nie zawiniłam, zamknął tamten rozdział życia- tak twierdzi i ma nowe życie. Dla mnie i dzieci to życie to piekło jakie nam przygotował mąż i ojciec. Jakimi argumentami można do niego dotrzeć?

Mąż niezależność finansową to sobie sam ustalił. Już dawno nie daje żadnych pieniędzy na utrzymanie domu. On zarabia więcej niż ja. Utrzymuje tylko częściowo syna na studiach.Teraz tylko potrzebuje wyroku sądowego.