DDA - Dorosłe Dzieci Alkoholików - Netkobiety.pl

Hej, mam 25 lat i na pewno jestem DDA, co więcej wielopokoleniowym DDA - z bardzo wczesnego dzieciństwa pamiętam awanturującego się dziadka, który dziś nie pije i jest cudownym pradziadkiem dla mojego synka, pamiętam brata mojej matki, który zapił się na śmierć, gdy miał 36 lat (wielokrotnie był na terapii i zamkniętej i otwartej, zostawiła go żona, zabierając jedyne jego dziecko), a potem przerwa i kiedy miałam ok. 13 lat zaczęło się znowu. Tym razem rodzice. Ojciec stracił z dnia na dzień pracę, bo na drugi dzień po imieninach w rodzinie bez skrupułów wsiadł do służbowego samochodu i skończył na płocie w jakiejś wiosce. Nie pamiętam jak to się dalej rozwijało, ale się rozwinęło. Aktualnie mój ojciec jest po 3 pobytach w szpitalu, w tym w trakcie ostatniego ledwo lekarze ściągnęli go z tamtego świata, ma marskość wątroby, uszkodzenia mózgu w zakresie odpowiedzialnym za prawidłowe i szybkie kojarzenie faktów oraz równowagę. Nie pracuje i nie chce pracować, nie poczuwa się już od x lat do tego, że trzeba utrzymać rodzinę. Ma tylko roszczenia, głównie do matki. Ona mu przynosi obiad, zmywa po nim, sprząta, kiedyś to ona szukała mu pracy i przekonywała, że pracować w ogóle powinien. Ojciec siedzi całymi dniami w pokoju, gapi się w TV lub śpi, ubiera się na wieczór lub w cale, łóżka w ich pokoju się nie ścieli, na ścianie wychodzi wilgoć. Matce nic nie jest, pije praktycznie codziennie. Wódkę przynosi od takiej lokalnej osiedlowej dostarczycielki tzw. meliny. Rozumie, że ojcu ze względu na stan zdrowia nie wolno pić, więc chowa przed nim wódkę i kłócą się kiedy on znajdzie butelkę i opróżni ją bez jej wiedzy.
Ale nie ma w moim domu agresji i awantur, to tacy cisi alkoholicy, zabijający się powoli w swoich czterech ścianach.

Mieszkamy w jednym domu - aktualnie to mój dom - są z nami dziadkowie, moi rodzice, mojej mamy siostra z córką. Problemem dla wszystkich są tylko rodzice. Moja matka pracuje na czarno w sklepie zarabia gorsze, do ich utrzymania od x lat dokłada babcia, ja poszłam do pierwszej pracy, kiedy miałam 19 lat zaraz po maturze i pracuję bez przerwy do dziś. Mam wspólnie z siostrą cioteczną rozbudowywać dom, w projekcie jest wydzielenie zupełne rodziców. Będą żyć jak chcą i z czego chcą, wiedzą, że ja im finansowo nie pomogę, a babcia będzie od nich na tyle oddzielona, że nie będzie miała fizycznie takiej możliwości. Nie przeraża ich to, uważają, że jakoś to będzie, przez 25 lat jakoś żyli to i teraz przeżyją.


Mój mąż nie ma problemów alkoholowych, doszliśmy do pewnego kompromisu, też miałam duże kłopoty z akceptacją jego sięgania po alkohol w zupełnie normalnych sytuacjach jak czyjeś imieniny, wesele itp. Ustaliliśmy, że jeżeli jesteśmy gdzieś razem to ja mu mówię kiedy jest jego ostatni kieliszek. Kiedy wyszedł z kolegami i czuje, że przekroczył moją linię bezpieczeństwa to informuje mnie, że nie wraca do domu tylko nocuje u ciotki (to się zdarza raz na rok, albo rzadziej kiedy w pracy komuś urodzi się dziecko, ktoś dostanie awans, ale koledzy organizują się grupowo np. jeżeli w ciągu roku 3 urodziło się dziecko to np. w grudniu robią jedną wspólną imprezę dla kolegów, żadna normalna żona nie zniosłaby świętowania co miesiąc czy dwa). Poza tym ja czasem też najnormalniej w świecie mam ochotę na wino czy piwo - nic innego nie uznaję - i wtedy mąż kupuje jedno i sobie wypijamy wieczorem do filmu, śmiesznie to zawsze wychodzi bo mi z puszki piwa wystarcza pół szklanki, a z butelki wina jedna lampka i dzięki temu jedno wino rozpijamy pół roku, a piwo mąż dokańcza.

I teraz najważniejsze: ktoś wcześniej napisał, że alkoholik musi osiągnąć dno. Moi rodzice osiągają punkty graniczne regularnie i starczają im na maks. pół roku: pobyty w szpitalu, pojawienie się mojego dziecka itd. Ja nie widzę dla nich skutecznego dna. Mój ojciec niedługo umrze i dla mojej matki to też nie będzie dno, to będzie kolejny dobry powód do picia. Więc czekam, na co? Niestety na to, że umrą. Będę strasznie rozpaczać bo to moi rodzice, ale ja nie widzę na końcu ich ścieżki nic co dawałoby im szansę, pogodziłam się z tym, że tak to się zakończy, że nie warto już prosić, szukać terapii, wylewać wódkę, nasyłać policji na kobietę z meliny, żeby przestała wódkę sprzedawać.

tez mam ojca alkoholika, ale od roku nie pije, bo w zeszla wigilie wyszedl po pijanemu na ulice i autko zlamalo mu noge ^^ do tamtej pory przezywalam koszmar, moje kolezanki biegaly z chlopakami, a ja ich testowalam... rzadko kiedy z kims sie wiazalam, raczej zwodzilam zwodzilam bo tak naprawde nikogo nie chcialam, a jak na zlosc wszyscy sie kolo mnie krecili... nie ufalam plci meskiej w ogole, jednego chlopaka odrzucilam, a potem sie w nim zakochalam i bylo juz za pozno, bo znalazl inna.. wszystko przez ten wyuczony strach, przez to, ze kazdego dlugo zwodzilam, az sie zniechecali i sami odchodzili...

teraz wyjechalam na studia i powoli odżywam, chlopaka poznalam jeszcze za czasow alkoholowych mojego tatusia, ale zdecydowalam mu sie przyznac do tego wstydu, na szczescie od poczatku wiedzialam ze robie dobrze no i w efekcie wszystko zrozumial i wspieral mnie przy awanturach. teraz zupelnie zapominam o przeszlosci, jednak pewne nabyte przeze mnie w dziecinstwie cechy pozostaly, np. to, ze zawsze mam cos przed kims do ukrycia i strzege tego jak oka w glowie, albo po prostu niesmialosc.

przykro mi sie tylko robi gdy wspominam sobie dziecinstwo i mysle, jak musialam udawac przed wszystkimi w szkole ze wszystko jest ok, a dzien wczesniej odpychalam ojca od matki, zeby jej nie zrobil krzywdy... no nic, taka nasza dola. teraz traktuje wszystko zupelnie inaczej, spokojniej... to chyba dzieki temu wypadkowi... szczescie w nieszczesciu prawda?

Martwi mnie to że tyle zła w naszym życiu. I ja mogę wam podać rękę, mój ojciec jest alkoholikiem, ponad 3 lata temu się wyprowadziłam z córką z domu rodzinnego, ostatni dzień w domu zapamiętam na całe życie bo omal sobie głowy telefonem komórkowym nie rozbiłam jak dzwoniłam na policję. Wynik był taki że w sekundach musiałam uciekać, ojciec już mi groził że mnie zabije, nie wpuścił mnie z córką do domu. Początki były trudne, brak środków do życia, kiepska praca, brak nadziei, depresje, strach...
Przez pierwsze lata nie rozmawialiśmy ze sobą, po czasie każde z nas zapomniało o tamtych chwilach i teraz możemy się napić kawy, ale bez przesady... są to zazwyczaj krótkie zdania typu co słychać jak zdrowie i tyle. Żadnych dyskusji.
To prawda że nałóg pozostaję, ale strach też zostaje:(
Obecnie mieszkamy z córą w pięknym mieszkaniu, jest cicho, gra muzyka, wszystko jest na swoim miejscu, nikt nie zakłóca naszej miłości i spokoju rodzinnego. Przestałam już dawno wierzyć że ojciec przestanie pić, pamiętam jako dziecko modliłam się żeby przestał, później jak nie wracał do domu to czekałam że może ktoś zadzwoni i powie że on nie żyje..ehh mam to za sobą.
TRZEBA MYŚLEĆ O SOBIE! Jeśli jest szansa na ucieczkę z domu i rozpoczęcie własnego życia bez rodzica alkoholika, to trzeba tak zrobić.
Służę wszystkim pomocą w takich sytuacjach. Początki są zawsze trudne, bo jest się słabym psychicznie, można płakać z byle powodu.
Kochane ja się uśmiecham, to moje życie i nikt nie przeszkodzi mi być w nim szczęśliwą Ściskam serdecznie, bądźcie silne.

Witaj, a dlaczego weselej ?? To raczej smutne...
Wiesz ja po całym życiu z takim ojcem, nie chcę mieć nawet znajomych alkoholików. Mam straszny wstręt do takich ludzi, to okropne i egoistyczne ale inaczej nie potrafię. Zdaję sobie sprawę z tego że każdy człowiek jest inny i jedni wpadną w nałogi a drudzy nie, ja nie potrafię wciągnąć się w oglądanie serialu, nic mnie nie wciąga, nie umiem się uzależnić, wciągnąć w coś...
Bardzo bym np. chciała się uzależnić od biblioteki

Susan Forward "Toksyczne dzieci" - pomaga, przynajmniej w lżejszych przypadkach, bo pewnie większość DDA powinno trafić pod opiekę specjalisty i odpowiednich grup wsparcia. Zazdroszczę tym z Was, którym bez profesjonalnej pomocy udało się ułożyć życie bez alkoholu

Też jestem DDA. Rozumiem więc twoje obawy. To nieprawda, że DDA wychodzą najcz. za alkoholików. To tylko utarty stereotyp. Wielu facetów lubi sobie popić. Porozmawiaj z nim i powiedz o swoich obawach. Jeśli jeszcze kiedyś zdarzy mu się upić, obserwuj jego zachowanie. Czy pod wpływem alkoholu staje się agresywny? Mój mąż rzadko pije, a jeśli już, to później kładzie się spokojnie do łóżka. Nie jest agresywny. Mojego ojca zniszczył alkohol. To był koszmar. Kiedyś był pełen życia. Wyrokował mi, że stanę się kretynką. Nie wiem, czy ta myśl była tak silna, że do tej pory trudno mi w siebie uwierzyć. Swój problem opisałam też w poście " Niska samoocena, a mąż który denerwuje i nie docenia" Może moje zachowanie ma coś wspólnego z tym, że jestem DDA.
       To dobrze, że myślisz i zastanawiasz się, czy on nie będzie się częściej upijał. Pamiętaj, że alkohol działo różnie na wielu ludzi. Nikt nie chce przechodzić znów koszmaru z przeszłości. Musicie szczerze porozmawiać. Ty też na pewno masz intuicję i poznasz jakim on jest człowiekiem. Trzymaj się.

Witajcie. ja równiez jestem DDR gdzies  w internecie ostanio znalazłam opis wslanie "tego zjawiska"
i posiadam wszytskie syndromy, zawsze wiedzialam ze jestem inna , a ostanio to juz wogole mam DEPRESJE
Moje dzieciństwo nie było do końca takie złe ale BARDZO CIĘZKIE MOMENTY NIE POZWLAJA MI ZAPOMNIEC odciac sie od tamtego swiata'
Zwasz byłam niesmiła myślalam ze taki mam charakter. cos w tym jest jednak wydarzenia ktore pojaiwły sie w moim zyciu w zwiazku z alkoholizmem ojca sprawiły ze moja niesmialosc w podstawowce i gimnazjum byla obsesyjna
zawsze wstydzilam sie za ojca mieszma na wsi wiec gdy wychodzilam ze szkoly modlilam sie aby moj ojciec nie pił pod sklepem;/
A z drugiej srony musze powiedziec ze chyba go kochalam czy to normalne?
Nie było dnia zeby moj ojciec nie wracał pijany . W lecie zawsze wypatrywalam i z bolem brzucha przygotowywalam sie na to jak wieczorem ojciec bedzie wymykal sie po kryjomu do baru nic nikomu nie mowiac
Gdy przyjezdzala moja rodzina tzn siostry mojego ojca do naszego domu (rodzinny dom ojca) bylam szczesliwa poniewaz moj ojciec nie jeździł wtedy do baru, z drugiej jednak strony ale to juz osobna historia -----nie moglam patrzec jak moja mamma cierpi z powodu nienawisci do siotr taty
PARANOJA
Pamiętam , jak nocami budzilam sie i slyszlam jak ojciec wraca do domu po libacji
zawsze byly z tego powodu szamotaniny ktore ja pod kołdra musialm wysłuchiwac , tłamsilam swe emocje niedy ich nie ukazywałam
Czasem budzilam sie z lękiem w nocy słysząc ze ktos krzyczy--------to tyko moja wyobraznia ---tym razem ojciec spal nie byl w barze
W szkole uczylam sie idealnie nie wyobrazalam sobie aby mogło byc inaczej nie chcialam sprawiac problemow przynjamniej w tej dziedzinie zyciowej chcialm aby wszytko bylo w porzadku
Musze przynac ze odcianm sie od ludzi teraz gdy jestem dorosla nie potrafie nawiazyac dluszych przyjaxni
boje sie prawdziwego zwiazku i nigdy takiego nie mialam choc mam juz 20 lat

Chcialam wam powiedziec cale moje dotychczasowe zycie,obraca sie wsrod pijacych...moj tata pil ,jako dziecko musialam go brac z knajpy pijanego,prowadzic przez ulice gdzie inne dzieci sie bawily lalkami,mamie bylo wstyd przed ludzmi,a mnie bylo zal bo go kochalam,wiele razy zima ciaglam go na sankach bo lezal pijany w sniegu,chce powiedziec ze byl bardzo dobrym czlowiekem,i wielkim fachowcem...a ludzie mu placili wodka za robote,rowniez wielki blad...mojej mamy brat zmarl na polu w ieku 34 lat ,napil sie alkoholu z meliny,2 kuzynki mojego taty wyksztalcone spadly na takie dno,jedna zmarla w smietniku,,przez alkochol stracila wszystko i stala sie bezdomna,druga sie zapila w knajpie,rowniez moj przyjaciel ,niedawno zmarl na raka watroby ,wybral picie zamiast sie leczyc.....moja mama nigdy nie miala alkoholu w ustach,moj brat nie pije dzieki Bogu,mieszkalam we wsi gdzie prawie wszyscy znajomi pili,kazda impreza byla wielka okazja do picia,mnie sie rowniez zdarzylo wypic ,wiadomo...powiem wam ,straszny widok jest pijanego szczegolnie kobiety pijanej,wspolczuje szczerze wszystkim ,ktorzy to przeszli lub przechodza,ojciec moj przed smiercia jak wyszedl ze szpitala to pierwsze kupil wodke i sie napil ,na wlasne zyczenie zmarl ,,,smutne to ,ale ja juz bylam bezsilna.....

ktoś pisze pracę, służę pomocą, na temat DDA mam spore wiadomości,GG 7784012

Czesc wam   Ja takze jestem DDA   ......Dziecinstwo to istny koszmar,tak jak u was:(
I tak sie zastanawiam sama nad soba czasem....Jak ja to zrobilam,ze nie poszlam w slady rodzicow?
Po prostu inaczej patrze na to wszystko...nie wiem...skad ta sila?  W pewnym momencie mojego zycia znalazlam sie w towarzystwie,naprawde nie ciekawym...wszyscy palili papierosy,jakies narkotyki,wachali klej,pili co sie dalo.....spedzalam z nimi jakos czas....ale mimo to nigdy nie zainteresowalam sie zadna z tych rzeczy?

Przeczytalam kiedys taki artykul gdzies....ze wiekszasc DDA po prostu mysli ze ma to w genach i mimowolnie ida w slady rodzicow...Ale to nie prawda!  Tego sie nie ma w genach!! 
Po prostu trzeba sobie uswiadomic,ze tego w genach nie ma,ze sami decydujemy jakie bedzie nasze zycie...
I ja chyba tak zrobilam...

Wszyscy DDA ktorzy nie poszli w slady schematu rodzinnego powinni byc z siebie DUMNI

Ps.Rodzice mojego ojca nie pili,
    Rodzice mojej mamy byli alkocholikami,
    Moja mama jest alkocholiczka
    Ojciec sie pogubil w tym wszystkim
    Moi bracia pija zdecydowanie za duzo
    Wiem ze babcia i prabacia mojej mamy tez byly alkocholiczkami
    jestem jedyna corka....patrzac na szablon mojej rodziny,powinnam pic...

    Ale nie pozwole sobie na to nigdy w zyciu !!!

Ostatnio edytowany przez Ema (2010-03-12 15:17:12)

Witajcie ja też jestem DDA ,do dzis pamiętam libacje alkoholowe, awantury i wizyty policji . Wyszłam za mąż mając 17 lat bo chciałam uciec z takiego domu . I trafiłam na sadystę i alkoholika który się krył z tym do pół roku po ślubie , a potem 11 lat piekła za życia , bicie , wyzywanie i poniżanie , z tamtego związku mam 2 wspaniałych synów , alkoholu nie piję wogóle bo mi nie smakuje .Ale mam inne pozostałosci po dziecinstwie i po pierwszym małzenstwie jestem nerwowa , mam lęki , depresja mnie dopada bardzo często , czuję się nic nie warta , jestem wybuchowa , mam czasami takie wybuchy że tracę kontrolę nad sobą . Mój ojciec zmarł , matka związała się z kims innym , lubią sobie popic i to bardzo często , i niewidzi w tym nic złego .

sisi99 napisał:

WitaJ Ema,ja tez nie pije,nie jest powiedziane ze dzieci alkocholikow pija,tak samo ze nie jest powiedziane,ze wychodza za maz za alkocholikow...ale mamy inne problemy,przynajmniej ja,mam lęki,jestem nerwowa,wybuchowa,boje sie zmian strasznie,jestem wogole strachliwa,niedowartosciowana......a Tobie oczywiscie gratuluje;)

Czesc sisi   masz racje z tymi problemami...cos w tym jest..tylko trudno jest powiedziec czy pewne cechy to poprostu taki charakter czy bagaz po rodzicach.... Ja bylam bardzo ,ale to bardzo niesmiala kiedys,teraz nie jestem wogole,to sie zmienilo
Nie mam nerwicy,ale mialam niska samoocene i to tez sie zmienilo   Wiadomo kilka rzeczy bym chciala zmienic,jak kazda kobieta,ale ogolnie mi ze soba dobrze.
Niedowartosciowana moze i jestem..... Dzieki za gratki ja tobie takze gratuluje