Samobójstwo poprzez powieszenie się. - Netkobiety.pl

aaa dopiero teeraz widze ze Pani jest moderatorem.....hm......czyli Pani nie ma żadnego problemu....czyli Pani mnie nie zrozumie...

czy ktoś ma jakiś problem z kim mozna pogadać a nie tylko jest tu po to aby doradzac i pomagać?????????????????????????????????????????????????????????????????

Ostatnio edytowany przez Bożena (2010-01-04 23:19:53)

myśle że osoba która nie przezyła czegoś takiego jak ja nie jest w stanie mnie zrozumieć i dlatego wydaje mi się że łatwiej jest rozmawiac z kimś co mam ten sam problem,ludziom się tylko wydaje że potrafią wczuć się w rolę tej danej osoby co myśli o samobójstwie a tak naprawde nic nie wiedzą jak ona sie czuje,to jest na takiej samej zasadzie jak ktoś mówi że np.słodycze są niedobre mimo tego że ich nigdy nie jadł.TO DZIAŁA TAK SAMO JAK NAPISAŁAM WCZEŚNIEJ.

no name no surname  Przeniosłam post do innego działu: http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php? … 32#p173032

To co ja mam powiedzieć?
Moja historia jest tak straszna jak dla mnie że boję że się zabiję... a wszystko to przez dziewczynę bo mnie zostawiła,mimo że minęło pół roku od tego to czuję że nadal ją Kocham... nawet nie szukam już pomocy,bo nie chce... czuję się strasznie zraniony i bez niej nie mogę żyć...

Ostatnio edytowany przez Wyrafinowany (2010-01-30 13:17:50)

emkaGd napisał:

Nie mam Ukochanego Jedynego Brata:( Zostawił mnie w czerwcu... byłam ostatnią osobą, która się z Nim widziała... chwilę przed śmiercią napisał mi sms : "Kocham Cię:) Pa:)" Z nikim innym się nie pożegnał...
Tęsknię okrutnie... nic już nie jest takie jak było... chcę być z Nim...

Ehh,biedna... kurcze,czemu to ludzie robią...?
Wszystko się na to składa... A to złamane serce,a to kłopoty w domu/pracy... ehh

Witam. Jestem matką chłopaka, który zrobił to miesiąc temu. Nie będę się rozpisywać co czuję, bo to wiecie. Muszę jednak zabrać głos bo droga Amelio twój mąż robi to co robił mój syn. Mieszkał z narzeczoną, kiedy wypił mówił ze się powiesi. Rano obracał wszystko w żart. Ona też tylko coś wspomniała poprosiła o pomoc, a potem się wycofała ,bo jak stwierdziła jest już wszystko ok. Ale nie było. Nosił to w głowie, aż raz po imprezie z kolegami poszedł do swojego domu i to zrobił. Zawsze był uśmiechnięty , pogodny pomagał innym a co miał w głowie już się nie dowiemy. Nie zostawił listu, NIC. Nawet nie pomyślał o nas a szczególnie o mnie i swojej narzeczonej. Dwie kobiety które kochał ponad wszystko. Jednak trochę alkoholu wystarczyło aby zapomniał o nas. Zostawił rozpacz i żal. gdybym nie odpuściła , gdybym sama starała się z nim porozmawiać o problemach, gdybym mu co dzień mówiła jak bardzo go kocham. Zostało tylko Gdyby! Dlatego też proponuję ci udanie się do jakiegoś psychologa , porozmawiaj najpierw sama . Dowiedz się co możesz zrobić, jak rozmawiać! Zrób wszystko co będziesz mogła pukaj, proś, mów, to może uchroni cię to przed rozpaczą i niemocą w jakiej ja teraz się znajduję. Moja rodzina to sami dorośli ludzie. Też nie chcą rozmawiać na ten temat. Kiedy milczałam sama czułam się gorzej. Teraz chodzę do psychiatry i psychologa oswajam się z myślą że go już nie ma. Widzę ,że choć jest więcej łez to jednak łatwiej się pogodzić ze stratą ukochanej osoby. Nie ma takiego problemu, którego się nie rozwiąże. 
Wyrafinowany pomyśl jeśli tobie jest źle bo straciłeś ukochaną, ale możesz ją zobaczyć choć z daleka. To jak będą się czuć twoi bliscy? Jak matka, która cię już nie przytuli jeśli to zrobisz? Jak siostra czy brat który nie będzie mógł poprosić cię na świadka do ślubu, czy na chrzestnego? Jak twoja rodzina siądzie do stołu przy jakimś święcie? Czy będą się śmiać czy płakać? A może jak u mnie -  wezmą się za ręce i będą milczeć bo nie ma już łez ani słów, które oddały by to czujemy.

osoba, która ma myśli samobójcze sama ze sobą nie może sobie poradzić ,a co dopiero myśleć o znajomych.

Wiem, bo sama jestem takim przypadkiem. Przyjaciele starają się mnie kontrolować, chodzę na terapię, czasami myślę, że jedynym lekarstwem jest albo praca w kamieniołomach, albo wycięcie części mózgu.

Ktoś kto nie cierpiał na myśli samobójcze (mam to od trzech lat) nie zrozumie osoby, która ma takie myśli. Ja staram się z tym walczyć, na razie bezskutecznie, ale nie poddaje się. Czasami sama nie wiem co trzyma mnie przy życiu, może opinia społeczna?

Wracając do tematu, myśli samobójcze są chorobą, osoby cierpiące na to potrzebują naprawdę wsparcia i zainteresowania, choć będą mówiły, że wszystko jest w porządku to i tak trzeba być przy nich, bo nigdy nie wiadomo...

Kochani piszę do was wszystkich co myślicie o samobójstwie.. wiem ze w niektórych przypadkach to jest choroba ale kazdą chorobę się leczy. tylko trzeba tego chcieć i naprawdę nie warta jest żadna miłość ,aby przez nią popełniać samobójstwo .musicie to zrozumieć ,ktoś odchodzi bo już nie kocha ,no właśnie wstaw się w miejsce tej osoby kochałeś ale coś się wypaliła lub zakochałeś się w innym i co odchodzisz tak samo kiedyś możesz być na miejscu tej osoby co teraz od ciebie odeszła.To nie koniec świata.Tylko Bóg może zabrać życie ,bo to on wam je dał .Trzeba tylko chcieć i już pisałam to wiele razy,, ty myślisz żeby się zabić a inni nieuleczalne chorzy walczą o życie żeby nie zostawić samych dzieci ,męża .A ty co zabijesz się bo świat przestał ci się podobać jak rozkapryszone dziecko..Z każdej sytuacji z każdego problemu da się wyjść.

Ostatnio edytowany przez Greta (2010-02-18 21:27:59)

kiedyś - może nigdy nie nadejść