Pamiętnik - czy warto go pisać... - Netkobiety.pl

Mama mi wczoraj powiedziała żę jutro (czyli dziś) kupi mi pamiętnik pod choinke. Więc najpierw byłyśmy w GCH (gliwickie centrum handlowe) i tam mi mama kupiła bolerko takie fajne. Potem poszłyśmy zobaczyć w sklepie papierniczym, ale były takie pamiętniki dla małych dziewczynek(w wieku 9 lat). No to poszłyśmy do FORUM i tam we forum poszłyśmy do takiego sklepu traffic. No i tam mi pani pokazała takie pamiętniki ale były ze złotymi myślami. Nagle zauważyłam taki gruby notes na gumke(zamykany jak teczki z gumką) no i ten sobie wybrałam. Okazał sie tani.

Pisanie juz zaczęłam. Ale najpierw pisze na luźne kartki potem pisze do takiego starego kalendarza a jak dostane pamiętnik to wpisze to wszystko z kalendarza do pamiętnika

no bardzo długo historia tego jak mi sie zachcialo pisac pamiętnik. poszukaj lightangel może opisałam to na początku wątku.

Nie polecam.
Dlaczego ?
Pisałam przez długi czas , głównie wpisy były depresyjne i mroczne , smutne bądź krzyki rozpaczy .
Pisałam tylko wtedy kiedy było mi źle.
Są tam tylko złe wpisy.
Dlaczego ?
A bo jak byłam szczęśliwa i zadowolona to nie miałam czasu na takie głupoty jak pisanie pamiętnika.
I to jest niezdrowe bo jak zajrze w tamte zeszyty po latach od razu łapie doła i jeszcze raz przeżywam ten ból rozdzierający dusze.
Dlatego nie polecam

pamietnik....to lepsze od emerytury!!!majac 70,80 ..lat jak go przeczytasz jestes w niebie,odzywasz...ja osobiscie pisze pamietnik 15 lat,a mam 32 lata,mieszkam juz 10 lat za granica,tak wiec jak wracam do mojej kochanej polski,zawsze czytam jeden z nich,cos wspanialego,a zwlaszcza jesli ktos jest sentymentalny....jednego czego zaluje,ze spalilam w wannie moj pierwszy pamietnik zawierajacy dwa lata mego zycia,mojej najwiekszej milosci,kazde slowo w tym pamietniczku bylo o niej...o milosci zaluje,ale coz,..czytam stare pamietniki jak przebywam w kraju,wzruszam sie ,smieje i rozpamietuje...na bank ich nie spale,chocby nie wiem co,wiem ze majac podeszly wiek czytajac moje pamietniki bede "przezywac je"od nowa. dziewczyny piszcie je,warto,buzka

ja mam mnóstwo 'pamiętników' . czasem jak zaczynam je czytać  po prostu umieram ze śmiechu
zazwyczaj zaczynam pisać gdy jest mi smutno , bo gdy jestem szczęśliwa nie mam czasu na takie rzeczy

FuckinPrinsess napisał:

Nie polecam.
Dlaczego ?
Pisałam przez długi czas , głównie wpisy były depresyjne i mroczne , smutne bądź krzyki rozpaczy .
Pisałam tylko wtedy kiedy było mi źle.
Są tam tylko złe wpisy.
Dlaczego ?
A bo jak byłam szczęśliwa i zadowolona to nie miałam czasu na takie głupoty jak pisanie pamiętnika.
I to jest niezdrowe bo jak zajrze w tamte zeszyty po latach od razu łapie doła i jeszcze raz przeżywam ten ból rozdzierający dusze.
Dlatego nie polecam

Nie zgodzę się. Ja piszę od 99 roku, teraz mam 23 lata i z matematyką pozostawiam was.
Moje wpisy, oczywiście te z ostatnich ok pięciu lat to kompletny mrok i wszechogarniająca depresja. Miałam jakieś kompletnie porąbane życie i problemy - a z problemami stres, który gdzieś musiałam rozładować. Z czasem zaczęłam też pisać bardzo specyficznie, strumień świadomości, zero poprawek, przekaz prosto z podświadomości itd.
Nie czytam tych wpisów często - to fakt ale zdarza mi się. I wcale nie odczuwam na nowo tych ran i dramatów, które tam opisuję a wręcz przeciwnie - czuję, że skoro z tego wtedy wyszłam to teraz również mogę sobie ze wszystkim poradzić.




Jeśli chodzi o ilość zeszytów to ja ich mam z 20 chyba (tak rozwlekle pisałam już od dzieciństwa ).
Czytanie przez innych - jeden z tych zeszytów dałam mojej przyjaciółce. Mocno się przeraziła ale doceniła. Nie czułam się przez to w żaden sposób obnażona - w końcu to była najbliższa mi wtedy osoba.

Po jakimś czasie założyłam też bloga - co było o tyle niefajne, że ludzie bardzo łatwo, jakimś dotąd mi nie pojętym sposobem, dowiedzieli o nim i zaczęłam z jednej strony wprowadzać cenzurę a z drugiej zamiast się naprawdę uzewnętrzniać złapałam się na tym, że piszę "pod publiczkę".
Potem, ze dwa czy trzy lata temu, napisałam książkę, której duża część powstała w pamiętniku, na luźnych kartkach, chusteczkach do nosa i innych nadających się ku temu przedmiotach. Męczyłam ją z pół roku chyba i byłam z niej bardzo zadowolona kiedy ujawniła mi się w całej swej krasie. Potem, zdradzę wam, wysłałam ją Świetlickiemu, którego gdzieś przy okazji poznałam i dał mi swojego maila. Odpisał, że ma w sobie coś ale wciąż za mało. Tak mnie to uderzyło (w końcu to było moje literackie dziecko), że od tamtej pory nie napisałam nic godnego uwagi nigdzie. Żałuję jak cholera i próbuję do tego wrócić ale to już niełatwe.

Ja nieregularnie pisze pamientnik od 8 lat. Zapisałam 6 zeszytów A5 100 kartek. W trakcie jest kolejny. Nie żałuje, pisze tam o wszystkim, co mnie cieszy, martwi i czego nie moge powiedzieć nikomu bliskiemu "bo nie zrozumieją", tak to sobie tłumacze. Papier wysłucha cierpliwie i nie oceni Ciebie.
Jest oczywiście minus - nie udzieli rady.

Moje doświadczenia z pisaniem pamiętników sięgają podstawówki. Ale kiedy teraz, po tych wszystkich latach, otworzę te zeszyty to każda zapisana strona sprawia, że lecą mi łzy ze śmiechu Z perspektywy czasu, problemy, które kiedyś miałam wydają się takie beznadziejne i nie mogą w ogóle równać się z teraźniejszymi. Mimo wszystko polecam. Ja jako totalna romantyczka musiałam pisać, bo to mi pomagało, uwielbiałam i nadal lubię przelewać wszystko na papier. Czasem nawet teraz zapiszę coś, gdzieś na jakiejś kartce, którą potem wrzucę do notesu. I za kilka lat zapewne będę się z niej śmiać.
Także długopisy w dłonie