brak porozumienia w jesieni życia (mąż-żona) - Netkobiety.pl

Radzę pani skonsultować się z psychologiem !  Na pewno dobrze pani zrobi wyżalenie się komuś ...
Pani mąż faktycznie zachowuję się dziwnie, ale nie ma co ukrywać bardzo dużo mężczyzną na emeryturze odbija ! Pani mąż prawdopodobie czuje się nie potrzebny i nic nie warty , dlatego stara się dowartościować - upokarzając psychicznie panią. Może powinna się pani wybrać z mężem do psychologa na terapie  ? Bo przecież wina nie tkwi w pani - tylko w mężu !


Ale przecież wybuchy męża nie muszą pani psuć przyjemności z życia ! Może pani w pełni korzystać z wolności - wyjść z koleżankami na spacer , zająć się czymś przyjemnym !

Bardzo często tak jest, że mężczyzna na emeryturze nie daje sobie rady. Czuje się niepotrzebny, niedowartościowany. Powinien znaleźć sobie jakieś zajęcie, które sprawi, że odzyska chęci do życia i wiarę w siebie.
Jeżeli chodzi o pomoc psychologa to uważam, że to bardzo dobry pomysł. Powinna Pani powiedzieć mężowi o swojej chorobie. Proszę również zadbac o siebie. Spotykac się z koleżankami, chodzić na spacery. Wyjeżdżac z mężem na wycieczki. To na pewno pomoże Wam odzyskać dobre relacje.
Pozdrawiam

Brak zajęcia i ciągłe przebywanie ze sobą daje się we znaki. Nie można być 24 h na dobe razem ze sobą bo odbija po prostu. Dziewczyny dobrze radzą - poszukajcie sobie zajęcia jakiegoś a być może się polepszy. Albo mężowi prosze znaleźć coś czym mógłby się zająć. Odciągnie go to od nerwów i wszystkiego złego.

witam pisksi114 przeczytalam twoj zal i meke z mezem ,bo ja tak nazywam ,bo mam to samo moj pracuje ,a tak sie zachowuje jak twoj ,to jest taki charakter nie wierze ze zmienil sie na emeryturze akurat ,tylko takie osoby maja juz w sobie agresywnosc,lubia byc w punkcie zainteresowania meczyc innych ,przeciez wie ze cierpisz slepy nie jest ,to jest cos okropnego ,ja tez sie lecze bo przez to wpadlam w depresje .

ja z kolei znam osoby, ktore wlasnie po przejsciu na emeryture zaczely miec problemy w relacjach z ludzmi. Nie potrafily sie odnalezc, znalezc sobie zajecia, wypelnic czasu. Jednak zamkniecie sie, gdy pojawia sie problem i przekonanie, ze nic sie nie da z tym zrobic, to najgorsze wyjscie. Trzeba probowac, nic nie tracimy, a mozemy wiele zyskac.

oczywiscie, jesli jednak kazde zamknie sie na siebie to nic z tego nie bedzie, jedno musi sprobowac wczuc sie w drugiego i skupic sie na tym jakimi kategoriami mysli tamta osoba. Oczywiscie, ze byc moze jest tak, ze jedna z osob widzi tylko siebie i wtedy, masz racje, nie mozemy sami siebie pozbawiac wlasnych potrzeb, jednak najpierw trzeba sprobowac porozmawiac o wlasnych uczuciach, wysluchac tej drugiej osoby, skonfrontowac jej myslenie z naszym. Przeciez z wypowiedzi rozumiem, ze przezyli wspolnie wiele lat, wychowali dzieci, wiec moze nie bylo tak od zawsze. Skad wiemy, ze maz nie zaczyna chorowac na depresje lub zaburzenie adaptacyjne. A wtedy konieczna jest pomoc.

miszmasz napisał:

Wiesz Marto tak jak piszesz to można sobie myśleć jak ma sie tyle lat co ty, życie i tobie zweryfikuje poglądy, jestem tego 100% pewna, a dlaczego pewna , ekspertem nie jestem ale przeżyłam już trochę lat  i miałam kontakt z niejedna para która tak jak ty myślała  i jakoś choroba  nie wyszło.
Według mnie takie młode osóbki to nie powinny w ogóle zabierać głosu w temacie albo dokładniej czytać , pisze ze kobieta leczy się na depresje , kochający mąż powinien jej pomoc a nie ją dołować.
A ty  piksi114  musisz sobie powtarzać, nie zdenerwuje mnie dzisiaj , nie wyprowadzisz z równowagi bo wiem z emu to sprawia satysfakcje, a najlepiej jakbyś i ty mogła mieć swoje zainteresowania , może w jakimś klubie seniora ?

wydaje mi sie, ze wiek nie jest gwarantem madrosci zyciowej. Glos zabierac na forum moze kazdy - nie musimy sie z kazdym zgadzac. Autorka posta nie pisze, ze leczy sie na depresje.
Jezeli mamy podejscie, ze jemu to sprawia satysfakcje to zakladamy same zle intencje tej osoby. A jakie dowody mamy na to, ze tak wlasnie jest? czy nie pomijamy jakis znaczacych przeslanek, ze jednak czyims celem nie jest uprzykrzenie nam zycia?
Nie twierdze, ze na pewno maz autorki postu nie jest egoista i nie chce jej uprzykrzyc zycia, jedynie namawiam do nie wyciagania pochopnych wnioskow.

Pierwszy efekt osiągnięty    -- kłótnia /niby o psa/ ,wygarnięcie że nawet talerza po sobie nie umyje !!!

                                               efekt  ---- kilka dni zmywa swój talerz ale mojego nie tknie  -złośliwy????

Witam, jeszcze troche czasu mi zostalo do tego problemu, ale zblizam sie nieublaganie. Starsze i bardziej doswiadczone w tym temacie, prosze, powiedzcie mi, kiedy dwoje ludzi pobierajacych sie z milosci, przestaje sie rozumiec, kiedy zauwazamy te puste przestrzenie miedzy nami i kiedy zaczyna nam brakowac tematow do rozmowy. Nie chcialabym ugrzasc w takim zwiazku na starosc. Jak zatrzymac i wzmocnic te cudowna nic porozumienia miedzy malzonkami, skad brac tematy do rozmowy, jak rozniecic na nowo uczucie i podtrzymywac je do konca? Macie jakies pomysly?

Już kiedyś na innym forum przerabiałam ten temat, młode osoby , zakochane  mężatki nie mogły zrozumieć że tak może być że po latach 30, 35 czy więcej a często nawet mniej zaczyna wszystko powszednieć.  Nie mogły pojąć że w natłoku zwykłych przyziemnych spraw gdzieś płomienne miłość ucieka , oczywiście nie dotyczy to wszystkich małżeństw , bo są i takie które do późnej starości sie kochają , szanują i są dla siebie dobrzy, ale tych smutnych, samotnych w e dwoje jest jednak więcej . Trudny temat bo młodej osobie trudno zrozumieć że to kobiety sa tymi incytatorami rozmów , rozwiązywania trudnych tematów i szukania kompromisów. A po latach tego intensywnego szukania przychodzi moment że im najzwyczajniej sie nie chce. Proszę zauważyć ż ew internecie, na forach mało jest kobiet starszych tych szczęśliwych z mijającego czasu, z nic nierobienia , bo tym które się spełniają w rodzinie, ktore potrafią czerpać sile tylko z miłości do np.wnuków,one nie maja potrzeby siadanie do komputera.
Mężczyzną w starszym wieku, oczywiście nie generalizuje,  bo są różni mężczyźni też, ale większości wystarczają cieple kapcie i pilot od telewizora. Prowadziłam kiedyś rozmowy z osobami uczęszczającymi na zajęciach dla seniorów i wszystkie jednogłośnie stwierdzały, bo były to kobiety że ich mężowie nie maja ochoty opuszczać pieleszy domowych, że są źli że one wychodzą i ich zostawiają samych, a za nic nie dali  się namówić na wyjście z domu. one skarżyły sie na złośliwość mężów, na gnuśnienie.I żadne próby rozmów nie odnosiły skutku, wtedy to pierwszy raz usłyszałam ze mężczyźni rozwijają sie  do 20 roku życia a później to już tylko rosną
Może troszkę odbiegłam od tematu ale  ale to wszystko ma wpływ na zachowanie mężczyzn, im po latach po prostu nie chce się rozmawiać, dyskutować i nic zmieniać, osiągnęli stagnacje i jest im po prostu tak wygodnie.
więc wszystkie młode  kobiety które nie chcą w późniejszych latach  czuć sie odepchnięte, odstawione na boczny tor już teraz powinny  pracować na to żeby ich mężowie się nie zmienili, a jak to zrobić, najprościej nie pokazywać jakie to jesteście zaradne i potraficie wszystko zrobić same, właśnie 2far2c jest na najlepszej drodze żeby osiągać tą małżeńską harmonie. I teraźniejszemu pokoleniu będzie łatwiej to osiągnąć, bo nie wyniosły z domu tej służalczości jaką miały kobiety kiedyś, mąż, pan i władca, jemu wszystko .

Ostatnio edytowany przez miszmasz (2010-01-28 20:59:56)

dziękuję bardzo za wsparcie i wiele pożytecznych rad.  Zdecydowałam się zapisać na tzw.uniwersytet III-go wieku .Poznam tam nowych ludzi  i rozwinę swoje zainteresowania. Podzielę się wrażeniami . Pozdrawiam wszystkich