Gdy matka nie toleruje mojego chłopaka... - Netkobiety.pl

Najważniejsze: co znaczy, że "czasem mu odbija"?

W przypadku braku prezentu podejrzewam, ze chodzi nie o materialistyczne podejscie, a o sam gest - Twoja mama patrzy na to z boku, wiec widzi tylko tyle, ze nie chcialo mu sie nawet wydac paru zlotych albo zrobic prezentu wlasnorecznie dla swojej dziewczyny.

Moja matka tez nie akceptuje mojego faceta, wiec troche wiem jak to jest. Moj facet mnie zostawil, moja matka widziala jak non stop placze, jak nie spie po nocach, jak cierpie... w sumie nie rozumiala dlaczego mnie zostawil i raczej nie chcialam z nia o tym rozmawiac, a prawda byla taka ze to ja nieco "przeskrobalam". Po pol roku do mnie wrocil, a moja matka stwierdzila, ze nie chce go widziec w naszym domu, ze to nieodpowiedni facet dla mnie i ze nigdy nie bede z nim szczesliwa, a wiec ona nie zgadza sie na moj zwiazek z nim i nie chce o tym slyszec. Wtedy spokojnie odpowiedzialam jej, ze moze sie "nie zgadzac", ale i tak nie ma na to zadnego wplywu, a moj chlopak bedzie przychodzil do mnie ilekroc jej nie bedzie w domu. Po prostu krotko mowiac zignorowalam jej zdanie w tej kwestii, bo to, czy jestem/bede z nim szczesliwa, moge stwierdzic tylko ja. Przez pierwszy okres czasu miala ciagle kwasna mine, a w koncu przywykla do tego chyba i teraz normalnie o nim mozemy rozmawiac itd. - zobaczyla, ze jej zdanie jest dla mnie nieistotne i ze i tak zrobie tak, jak bede uwazala ze powinnam i chce zrobic. Co prawda moj chlopak nigdy nie przychodzi do mnie kiedy ona jest w domu, ale to juz raczej jego wlasna decyzja.
Twojej mamie pewnie tez przejdzie, kiedy zobaczy, ze zadnej tragedii nie ma i ze jest ok miedzy wami dwojgiem. Co wazne, nigdy nie pokazuj jej jesli jestes smutna lub zla przez niego - wiadomo, w kazdym zwiazku, nawet tym najbardziej udanym, zdarzaja sie klotnie, ale jesli Twoja matka zobaczy, ze np. przez niego placzesz, pomysli sobie od razu ze to skonczony dran i wiesz, jak to sie skonczy.

To straszne mama każe Ci być na 24 w domu, a Ty masz jak rozumiem 18 lat, no nie do pomyślenia, jak tak można, jesteś pełnoletnia.
Ja jak miałam 18 lat musiałam być na 21 w domu i to się rodzicom nie podobało że gdzieś wychodzę.

Dziewczyno co Ty piszesz, moja matka? Co to za słowo? Kobieto zejdź na ziemię, mam nadzieję że twoje dziecko zrówna Cię jeszcze bardziej z błotem, tyle jadu ile Ty masz wobec twojej mamy nie widziałam w żadnym innym poście.

Martyna777 nie wiem, czy wytrzymałabyś jeśli ktoś chciałby kierowac wszystkim co się robi... i tu nie chodzi tylko o chłopaka...Wątek tego dotyczy, ale przez cały czas tak jest, że muszę robic to co moja mama chce. Dobrze się uczę, zawsze wszystko robie, o co tylko poprosi, a kiedy tylko coś mi sie nie uda to jestem zła, niedobra, najgorsza. Każdy jest lepszy ode mnie... chociaż nigdy nie zrobiłam nic za co mogłaby się wstydzic... Nie wiem czy to miłe,... Czasem mam takiego doła przez nią, że masakra. Bo niestety ideałem nie jestem.... A moja mama niestety chciała by wybrac mi chłopaka, szkołe, zawód i wszystko... A gdybym czasem chciała zmienic zdanie to jest koniec...

A poza tym nie zmieszałabym z błotem swojej mamy! Chociaż słowo matka nie powiedziałabym, że jest obraźliwe, raczej potoczne i w użyciu...A to, że mówię prawdę i to jaka jest wobec mnie, nie znaczy, że mieszam ją z błotem, chyba troche dziwne porównanie...

Ostatnio edytowany przez Agatka (2010-01-29 16:44:19)

Nie wiem, byc moze, nie mowie ze nie... ale moglaby chociaz traktowac mnie jak czlowieka... Bo jak na razie to czuje sie po prostu niepotrzebna...

Moja mama też nie do końca toleruje mojego chłopaka,a to dlatego,że mają podobne charaktery;] Ale wiesz,nie ma co prowadzić jakiś wojen itp,lepiej przeczekać,aż się poznają troche. I lepiej łzy i krzyki czasem 'chować'przed mamą,bo jednak może zrozumieć sytuacje zupełnie inaczej niz wygląda;)

To widzę, że nie jestem sama;) Może faktycznie ma trochę racji, zresztą nie wątpię w to, że w niektórych sytuacjach ma,  bo ja sama się czasem na niego złoszczę, ale moim zdaniem każdemu trzeba dac szansę, zwłaszcza, że nigdy mnie nie zdradził, nie okłamał czy cokolwiek innego czego nie możnaby wybaczyc... Poza tym myślę, że każdy musi przekonac się o wszystkim na własnej skórze... W końcu czlowiek uczy się na błedach... Byc może kiedyś przyznam mamie rację, że fakt to nie był odpowiedni, ale chyba wolę się sama o tym przekonac ( lub nie), niż później żałowac...