Mój codzienny krzyż brzemienny - Netkobiety.pl

...

Ostatnio edytowany przez Greta (2009-11-19 13:28:53)

...

Ostatnio edytowany przez Greta (2009-11-19 13:29:34)

Hmmm straciłam wątek , posty Grety zniknęły i nie bardzo wiem o co chodzi?!

Ale czytałam dziewczyny, że robicie postępy, co mnie bardzo cieszy
Napiszcie jak teraz jest? Jakie sukcesy lub porażki wszystko wszystko Wydaje mi się, że jak wyrzucicie z siebie to co Wam leży na sercu i siedzi w głowie, będzie Wam lżej
Nie ma sensu się o nic spierać trzeba sobie pomagać w takich sytuacjach najlepiej jak się dać
Czekam Suzi i Malwinko na relację, bo już troszkę czasu upłynęło
Ciągle za Was trzymam kciuki Nawet jak będziecie mieć kryzys, to nie przejmujcie się tylko próbujcie dalej aż do skutku
Trzymajcie się

Suzan444 napisał:

Hm.. szcypiorek , chucherko a jednak to robię nadal
Jak to Wam powiedzieć.. w wymiotach odnajduję ulgę , uspokjają mnie , zwalczją moje napięcie , które powstaje w wyniku zjedzenia dużej ilości posiłku - powodujęą , że odchodzą wyrzuty sumienia. Mam nadzieję , że mnie rozumiecie
W pt mam wizyte u psychiatry - nie mam ochoty tam iść jak mało kiedy
Co mam jej odpowiedzieć na pytanie , które zawsze zadaje " Jak się czujesz"? Comam powiedzieć? Jest makabrycznie , boli mnie wszystko , kłopoty z tarczycą ,  z sercem , ciągłe bóle głowy ( a właśnie co do bólów głowy - miał może ktoś tak , że przy bólu lewej skroni boli wraz z tym lewe oko? - hm.. może to jakaś migrena , nie wiem)
Mniejsza...
A więc nie będzie  w pt za ciekawie jak widać:/
Oczywiście napiszę Wam co i jak

Zadajesz pytanie: "Co mam jej odpowiedzieć na pytanie , które zawsze zadaje " Jak się czujesz"? Co mam powiedzieć?"
A ja zapytam po co tu piszesz? Po co opowiadasz nam swoją historię?

Może z obojętności na siebie? a może dlatego ,że nie zależy Ci na sobie? Sądzę jednak ,że gdzieś pod płaszczem tych wszystkich krzywd , które sobie wyrządzasz pisząc tu próbujesz pokazać ,że się kochasz i chcesz o siebie walczyć. Idziesz do psychiatry i mówisz to wszystko co tu nam. Co tylko chcesz. Psychiatra ma ci pomóc to poukładać. Mów!!! WALCZ O SIEBIE!!! Naprawdę warto. Stwórz sobie możliwości do rozwoju. Zacznij myśleć o sobie jako o najlepszej swojej przyjaciółce. Samotność... zawsze jesteśmy samotni... w swoich myślach zawsze. A w życiu należy szukać dróg rozwiązujących problemy.

Hipochondria... chyba wiem coś o tym... kiedy nie czujesz się kochana, kiedy potrzebujesz opieki , wmawiasz sobie wszystko.

Czytam Twe posty i zastanawiam się dlaczego Tyle złego sobie afirmujesz?
A może by tak wmawiać sobie coś pozytywnego, miłego, coś co pozwoli Ci odnaleźć tę małą dziewczynkę w sobie i zaopiekować się nią jak prawdziwy przyjaciel. Posłuchaj ta dziewczynka (TY) siedzi cicho w Tobie i płacze bo ją dorosła Ty krzywdzi. A ona chce dorosnąć do życia. Podaj sobie sama rękę. Idź do psychiatry/ psychologa . Otwórz się  i mów.
Poczytaj coś o afirmacjach i konsekwentnie, dzień w dzień mów sobie coś dobrego. Kreuj swoją rzeczywistość. POTRAFISZ, dlaczego nie? Skoro odważyłaś się pójść i zwymiotować za pierwszym razem. Postaraj się to odwrócić. Jesteś piękną kobietą. Dlaczego się oszpecasz tym wymiotowaniem. bo z takiego wymiotowania biorą się choroby. A Ty chcesz być zdrowa.

Powodzenia
A jak boli lewa skroń to oko też może pobolewać . Taka migrena, też tak miewam.

Suzi po pierwsze za nim pójdziesz na terapie to zmień nastawienie do niej. Nie możesz iśc z niechęcią, musisz tam pójść z nastawieniem, że to Ci pomoże, że przezwyciężysz swoje słabości, że odnajdziesz prawdziwą siebie i będziesz już żyła pełnia życia, bo właśnie ta terapia Ci w tym pomoże:) Musisz tak myśleć i nawet nie próbuj inaczej !!!!!

Myślę, że to co napisała Thula jest bardzo ważne i może Ci pomóc jak dobrze to zrozumiesz i się tym pokierujesz. Wydaje mi się, że te osoby, które się tu odezwały do Ciebie i wspierają mają dobre intencje i nikt nie chce Cię krytykować, bo po prostu masz problem z którym musisz walczyć. Jesteś młoda, silna i jak najbardziej możesz to osiągnąć

Po drugie bardzo się cieszę z Twoich postępów i trzymaj tak dalej i nie poddawaj się, ciągle trzymam kciuki za Ciebie i za Malwinkę choć się coś nie odzywa.

A po trzecie to ja bym się nie odważyła podpisać tej deklaracji o oddaniu organów po śmierci ale to chyba dlatego, że się naoglądałam rożnych filmów z tego typu sytuacją. Było tam najczęściej pokazane, że mafie mają dostęp do tych informacji i specjalnie wyłapują te osoby i powodują śmierć takich osób aby uzyskać narządy. Może to bzdury ale mnie to skutecznie odstraszyło.
Ale co do dawcy szpiku kostnego to się w sumie zastanawiam, czy jak wrócę do Polski to też się zapiszę, choć nie wiem jak i gdzie ale się jakoś dowiem.

Suzi życzę Ci dalszych sukcesów i trzymaj tak dalej, bo naprawdę warto

Suzan444 napisał:

Thula , hm...
Od jakiegoś czasu biorę leki , ani śni mi się narazie wymiotować - wiedz , że się staram jak tylko mogę , ale nie jest łatwo.
Leki działają i to bardzo dobrze, jeśli myślę o teraźniejszosći , to jest ok , jeśli o przyszlości to boję się tego , że do końca życia będę patrzeć na jedzenie jako na wroga
Thula posłuchaj , za ponad tydz. mam rozpocząć terapię - przyznam się  , że pójdę  tam niechętnie - kto lubi gadać o swoich słabościach , o wymiotowaniu itp - Ale idę! Spróbuj mnie zrozumieć - to nie jest tak łatwo! Ty nie wiesz(a może wiesz) jak to jest się starać i za każdym razem przegrywać - niczego nie jestem pewna - nie wiem czy dam radę , nie wiem czy gdzieś czasem nie"upadnę" i już się nie podniosę. Irytuje mnie to wszystko ale jakoś ciągnę ten wóz! Nie mam innego wyjścia.
To prawda , nie czuję się kochana , nikomu na mnie nie zależy , a więc nie dziw się , że czasem pytam samą siebie"a więc o co mam walczyć"?
Eh.. pytasz mnie po co tu piszę?
Po to by podzielić się z kimś tym krzyżem brzemiennym bo nie dam rady sama go udźwignąć.

<<... czasem pytam samą siebie"a więc o co mam walczyć"? >>
Kochana o siebie, dla siebie!

Czuję się dobrze - od tygodnia (może nawet więcej) nie wymiotuję ,lek działa -jak narazie wszystko przebiega ok
Próbuję nie myśleć o jedzeniu , napadach i wymiotowaniu - choć przyznam , że jest ciężko dosyć  , no ale cóż... póki jest lek - są zmiany.
W każdym razie pije teraz herbatkę i niczym się nie przejmuję .
A co tam słychać u Was?
Trzymajcie za mnie kciuki - mój organizm narazie odpoczywa od kilku- miesięcznych wymiotów.
Chociaż psychoterapię zaczynam  za tydz. ja już to przeżywam.Trochę się niepokoję , nie wiem co to będzie dzień przed - hehe , zdecydowanie za dużo o tym myślę. No ale cóz - może chociaż raz na wizycie u psychiatry (która czeka mnie kilka dni po psychoterapii) powiem , że nie wymiotowałam przez ten okres
Boję się tylko jednego - po każdym spotkaniu ze specjalistą idę do domu przygnębiona A dlaczego ? Bo czuję się okropnie przyznając do swoich słabości przed obcą osobą - zawsze sobie z trudnościami radziłam sama , a teraz ? Eh.. i przeważnie w takim dniu z wiszytą znów wymiotuję - dziwne , hm...

oooj Suzi to nie brzmi za dobrze... Martwię się o Ciebie Mała!!!  Pamiętaj musisz być silna Jesteś młodą osóbką i jak najbardziej dasz radę Pamiętaj jestem z Tobą i nie poddawaj się

Witam Was ponownie , u mnie zaszło trochę zmian , jak narazie nie wymiotuję już ponad 2 m-ce , zaczęłam tydz.temu swą przygodę z psychoterapią. Spotkania mam raz  wtyg. - dużo , no ale cóż Psychoterapeutka ok , myślę , że znajdę z nią wspólny język. Grunt to teraz nie myśleć o jedzeniu. Oczywiście mam chwile załamania , ostatni weekend był makabryczny , jadłam , jadłam i jeszce raz jadłam - na szczęście nie skończyło sie o dziwo w toalecie.
B.często jeżdżę ostatnio na konie , to jest moje najlepsze lekarstwo , które nie zawiedzie. Nigdy. Cóż się dziwić , pasja z dzieciństwa zawsze będzie tą samą pasją .
Ogólnie jest ok , tylko , że jedno mnie martwi - odczuwam ciągły niepokój . Nie wiem co się dzieje.
Dobra , trzymajcie się :*

hej kochani
żyje jeszcze
ogólnie u mnie , ok , wymioty nadal sa ale mniejsza z tym , rozpoczęłam terapię - co najważniejsze , niestety nie widzę (albo nie chcę widzieć)efektów , ale może z czasem docenię to .
Terapia ciężka , bardzo ciężka - chwilami chciałabym to zakończyć ale myślę sobie wtedy - jak nie teraz to nigdy:) Terpaeutka wporządlu , młoda kobieta , to dobrze , lepiej zrozumie inną młodą kobitkę:) Leków nie biorę , u psychiatry byłam m-c temu (niecały) i już narazie chodzić tam nie będę.
A tak to co jeszcze? Hm.. robię prawko (jakoś mi idą te jazdY) , w szkole też ok , za 2 tyg.próbne matury  ,no i ogólnie jakoś ŻYJĘ , chwilami jest ciężko , nawet bardzo ciężko , wracają stare nawyki (ćwiczenia i głodówki). Naszczęście wszystko co złe choć na chwilę mija.
A jeszcze co do terapii..
Pisałam Wam kiedyś , że nie jestem do niej nastawiona pozytywnie .A jak jest dziś? Powiedzmy , że pół na pół. Nie za bardzo lubię te spotkania bo to rozdrapywanie ran , które bolą jak cholera.
Ale wkońcu jestem Honorowym Dawcą Krwi dlatego tez wymioty ograniczam. Pewnie to od nich po ostatnim oddawaniu przez 3 dni byłam nie do życia.
Pozdrawiam wszystkich , odezwę się jeszcze.